II SA/Łd 822/16

Dnia 25 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty A na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. Wspólnota A wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W treści skargi jej autor zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że istnieją uzasadnione podstawy do podważenia kwestionowanej decyzji z uwagi na jej oczywiste wady, dlatego strona skarżąca nie jest w stanie wykonać nakazu z niej wynikającego. Ponadto wyznaczony przez organ termin wykonania decyzji jest zbyt krótki, dlatego brak wstrzymania może skutkować wdrożeniem postępowania egzekucyjnego, a następnie niepowetowaną szkodą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności. W rozpoznawanej sprawie autor skargi nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Uzasadnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej opiera się na wskazaniu, że kwestionowana decyzja jest wadliwa, a termin wykonania nałożonych nią obowiązków jest zbyt krótki. Tymczasem, uzasadnienie skargi co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek wstrzymania wykonania tego aktu. Ponadto, jeżeli termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków jest zbyt krótki, to strona może skierować do organu wniosek o zmianę tego terminu. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.