II SA/Łd 824/17

Dnia 31 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...], nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat E. L. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P.D., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...], znak: [...], w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Działając na wniosek firmy "A" A. P. S. Spółki Jawnej z siedzibą w B. (dalej jako: "inwestor"), Burmistrz Gminy i Miasta B. wydał w dniu [...] decyzję, w której określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Instalacja do produkcji kostki brukowej i galanterii betonowej, planowanej do posadowienia na działkach o nr ewid. 11/3 i 11/4, obręb geodezyjny L., gm. B.". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania oraz podjęte w jego toku czynności i stwierdził, że w oparciu o opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., postanowieniem z dnia [...] maja 2016 roku, znak: [...], nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres przedmiotowy raportu. Organ dokonał analizy przedstawionych przez inwestora danych, zgodnie z wymaganiami art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1405, dalej jako: "ustawa"), jak również uwzględnił stanowiska organów specjalistycznych, tj. uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. (postanowienie z dnia [...]marca 2017 roku) oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (wyrażoną w pismach z dnia: 6 grudnia 2016 roku, 3 i 24 marca 2017 roku). Na tej podstawie organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie, z uwagi na zaproponowane w raporcie rozwiązania techniczno-technologicze i organizacyjne, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł P. D., który powołał się na protest okolicznych mieszkańców, którzy obawiają się kumulacji negatywnych oddziaływań nowego przedsięwzięcia z dotychczas działającymi pod adresem B., ul. B 29 ("A", "C", "Zakład Budowlany H. M. – Wytwórnia Mas Bitumicznych, D), co spowoduje pylenie, hałas, spaliny z komina i wibracje oraz w rezultacie zakłócenie nocnego spoczynku. Jak podniósł odwołujący, obecnie toczy się przed sądem cywilnym w S. postępowanie w sprawie przekroczenia norm hałasu i pylenia (sygn. akt IC 458/15). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych, a w szczególności art. 59 ustawy wskazując następnie, iż wniosek o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dotyczy realizacji przedsięwzięcia pn. "Instalacja do produkcji kostki brukowej i galanterii betonowej, planowanej do posadowienia na działkach o nr ewid. 11/3 i 11/4, obręb geodezyjny L., gm. B.". Przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzanie raportu (§ 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie"), jako instalacja do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę. Teren objęty planowanym przedsięwzięciem – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy i Miasta B. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 roku (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 3 października 2009 roku, nr 299, poz. [...]) – oznaczony symbolem "P", przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjną, składy i magazyny. Dla tego terenu obowiązuje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w aktualnym rozporządzeniu, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Wskazany zakaz nie dotyczy planowanego przedsięwzięcia, ponieważ zliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego lokalizacja przedsięwzięcia na działkach o nr ewid. 11/3 i 11/4 – zdaniem Kolegium – jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak dostrzegło Kolegium, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy organ pierwszej instancji uzyskał od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. pozytywne opinie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (odpowiednio: z dnia 10 i 2 maja 2016 roku) i na tej podstawie Burmistrz Gminy i Miasta B. wydał w dniu [...] maja 2016 roku postanowienie, w którym uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres przedmiotowy raportu, uwzględniając wskazania organów opiniujących. W dniu 23 listopada 2016 roku inwestor przedłożył raport oddziaływania na środowisko, w którym przedstawił charakterystykę planowanego przedsięwzięcia oraz analizę oddziaływania na powietrze atmosferyczne, środowisko akustyczne, środowisko wodno-gruntowe, gospodarkę odpadami, środowisko przyrodnicze, w tym elementy objęte ochroną, obszary E, w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji, jak również przedstawił warianty realizacji planowanego przedsięwzięcia z uzasadnieniem ich wyboru. Sięgając do treści art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, Kolegium dostrzegło, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. dwukrotnie wezwał inwestora do uzupełnienia raportu o brakujące dane (wezwania z dnia 27 stycznia i 24 lutego 2017 roku), a następnie po przedłożeniu przez inwestora uzupełnień w formie aneksów nr 1 i nr 2 (z dnia 16 lutego i 7 marca 2017 roku), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] marca 2017 roku, uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i równocześnie określił warunki konieczne do spełnienia na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., w dniu 6 grudnia 2016 roku, wydał pozytywną opinię, którą po zapoznaniu się z aneksami sporządzonymi przez inwestora, podtrzymał pismami z dnia: 3 i 24 marca 2017 roku. W toku prowadzonego postępowania do organu pierwszej instancji w dniu 16 marca 2017 roku wpłynął protest okolicznych mieszkańców przeciwko realizacji przedsięwzięcia, z uwagi na kumulowanie się uciążliwości takich jak, pylenie hałas, wibracje, z przekroczonymi już w chwili obecnej normami. Uwagi wobec planowanego przedsięwzięcia w dniu 16 marca 2017 roku wniósł również P. D. wskazując na uciążliwości w postaci hałasu, pylenia i wibracji. Równocześnie wniósł o uznanie go za stronę postępowania z uwagi na oddziaływanie wskazanych uciążliwości na jego działkę położoną w sąsiedztwie terenu planowanego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji uwzględnił wniosek P.D. i dopuścił go do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Organ pierwszej instancji zapewnił stronom udział w postępowaniu poprzez zawiadamianie o czynnościach postępowania oraz o wydanej decyzji w formie pisemnej (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 21 kwietnia 2016 roku, zawiadomienie o zebraniu całego materiału w sprawie i możliwości zapoznania się z jego treścią z dnia 30 maja 2017 roku). Organ zapewnił również udział społeczeństwa w postępowaniu poprzez ogłoszenie na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w B. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B. i w miejscu planowanego przedsięwzięcia informacji o postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko oraz o wydanej decyzji, zgodnie z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 i art. 85 ust. 3 ustawy (zawiadomienie o prowadzonym postępowaniu z udziałem społeczeństwa oraz o możliwości i terminie składania uwag i wniosków z dnia 29 listopada 2016 roku, zawiadomienie o wydanej decyzji z dnia [...]). Kolegium ustaliło, że prowadzony przez inwestora zakład produkcyjny funkcjonuje obecnie na terenie działek nr ewid.: 419/5, 419/7, 419/9, 11/2 i 11/4. Planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie prowadzonego zakładu o kolejną instalację do produkcji kostki brukowej i galanterii betonowej, realizowaną na działkach nr ewid. 11/3 i 11/4. Nowa linia technologiczna zwiększy o ok. 70% obecne możliwości produkcyjne zakładu. Obecnie działki nr ewid. 11/3 i 11/4 użytkowane są jako składy i magazyny do produkcji kostki brukowej. Proces technologiczny realizowany będzie przy pomocy maszyn i urządzeń składających się z węzeła betoniarskiego, wibroprasy, dojrzewalni z regałami oraz placu magazynowego. Zasadniczymi elementami węzła betoniarskiego będą trzy mieszalniki betonu o pojemności 3 m3, 2,5 m3 i 0,5 m3. Planowana wydajność węzła betoniarskiego wynosić będzie do 20 m3 betonu na godzinę, tj. ok. 40-48 Mg betonu na godzinę, w zależności od gęstości betonu i rodzaju produkcji. Planowana wydajność instalacji na zmianę (przy zmianie 8-godzinnej) będzie wynosiła ok. 160 m3 betonu. Proces technologiczny produkcji mieszanek betonowych polegać będzie na odmierzeniu wymaganych recepturami odpowiednich ilości cementu, piasku, żwiru (lub innych kruszyw), wody, popiołów, plastyfikatora, odpowiednich barwników i wymieszaniu ich w bębnie betoniarki (mieszalnika). Przygotowana mieszanka podawana będzie poprzez zbiorniki gotowego betonu na linię produkcyjną. Wytwórnia betonu będzie typowym rozwiązaniem typu "wieżowego". W jej skład wejdą standardowe urządzenia: dozatory kruszyw i zbiorniki cementu, z których surowce – podajnikiem kubełkowym z dozatorów kruszyw i podajnikiem ślimakowym ze zbiorników cementu – podawane będą do "wieży", gdzie zasadniczym urządzeniem będzie mieszalnik betonu. Oprócz mieszalnika wieża wyposażona będzie w urządzenia pomocnicze, tj. zbiorniki, wagi, podajniki. Cały proces będzie w pełni zautomatyzowany i sterowany z kabiny sterowniczej. Przewiduje się wykorzystanie następujących ilości surowców: kruszywa płukanego – 200.000 Mg/rok, cementu – 25.000 Mg/rok, plastyfikatora – 80 Mg/rok, barwników – 110 Mg/rok (płynu) lub 70 Mg/rok (granulatu), wody – 5.000 m3, popiołu – 7.000 Mg/rok. W jednym z istniejących budynków, na działce numer ewid. 11/2, funkcjonuje warsztat, który jest częścią działu technicznego w zakładzie. W warsztacie prowadzone są podstawowe czynności obsługowe i naprawcze własnych urządzeń i instalacji oraz, jeżeli zachodzi taka potrzeba, drobne prace naprawcze pojazdów. Wyposażenie warsztatu stanowią typowe urządzenia i maszyny np. tokarka, frezarka, wiertarki, szlifierki, spawarki itp. Płukane kruszywa składowane będą na terenie inwestycji w hałdach. Każda hałda składać się będzie z kruszywa jednej frakcji. Z hałdy spycharko-ładowarka załaduje kruszywa do stożków zasypowych. Przewiduje się użycie 12 komór zasypowych (stożków): 4 szt. na warstwę konstrukcyjną o pojemności 25 m3 każdy, 2 szt. na warstwę wierzchnią o pojemności 25 m3 każdy i 6 szt. na warstwę wierzchnią o pojemności 5 m3 każdy. Dozowanie dodatków do produkcji poprzez wagę odbywać się będzie za pomocą pneumatycznie sterowanych zaworów dozownika. Pojemnik wagi stanowi wózek wyciągu. Po zważeniu wszystkich surowców dodatki transportowane będą do mieszalnika poprzez wózek wyciągu. Następnym surowcem do produkcji betonu jest cement i popioły, do magazynowania których przewidywane są trzy silosy usytuowane obok instalacji. Planuje się posadowienie 3 silosu o ładowności 120 Mg każdy. Dostawa cementu i popiołów odbywać się będzie cementowozami, z których surowiec będzie wdmuchiwany do silosu za pomocą sprężonego powietrza. Nadmiar powietrza oczyszczany będzie i odprowadzany do środowiska poprzez filtry tkaninowe. W celu zapewnienia zabezpieczenia przed wypadkami wszystkie silosy wyposażone będą w zabezpieczenia przed przepełnieniem. Ilość dozowanego na pomocą wagi cementu i popiołów uzależniona jest od wymaganej receptury. Po wymieszaniu wytworzona masa podawana będzie na wibroprasę, w której uformowane zostaną odpowiednie elementy. Wibroprasa przeznaczona będzie do produkcji drobnowymiarowych elementów nawierzchni drogowych, takich jak: płytki chodnikowe, kostka brukowa, obrzeża trawnikowe, krawężniki drogowe, trylinka, pustaki ścienne i stropowe, okładziny elewacyjne itp. Formowanie odbywać się będzie za pomocą wibroprasowania na paletach drewnianych. Źródłem wibracji będzie stół wibracyjny z wibratorem mechanicznym napędzanym silnikiem. Siłą powodującą prasowanie będzie docisk stempla wyposażonego dodatkowo w siłowniki i elektrowibratory. Sterowanie wibroprasy odbywać się będzie półautomatycznie za pomocą instalacji hydraulicznej. Wibroprasa wyposażona będzie w przenośnik rolkowy odbioru palet z formami poszczególnych elementów. Wymiana formy odbywać się będzie w ciągu ok. 60 minut. Obecna produkcja w istniejącym zakładzie wymaga zużycia ok. 35.500 Mg cementów i ok. 10.780 Mg popiołów lotnych. Przewidywane zużycie surowców na planowanej linii produkcyjnej wyniesie odpowiednio ok. 25.000 Mg cementów i ok. 7.000 Mg popiołów lotnych. Realizacja planowanego przedsięwzięcia wiązać się będzie z przeprowadzeniem robót ziemnych (mechaniczne i ręczne wykonywanie wykopów), tradycyjnym zalewaniem fundamentów, budowaniem ścian, montażem konstrukcji dachowej, zalewaniem posadzek, montażem urządzeń technicznych, budową dróg, placu manewrowego i miejsc magazynowania kruszyw, urządzeniem terenów zieleni, przeprowadzeniem prac wykończeniowych i poprawiających estetykę obiektu. Na etapie budowy woda pobierana będzie z istniejącego przyłącza znajdującego się w funkcjonującej części zakładu, dla zaspokojenia potrzeb socjalno-bytowych ekip realizujących przedsięwzięcie oraz niezbędnych prac budowlanych. Zapotrzebowanie na wodę i energię elektryczną w czasie budowy zostanie w całości pokryte z istniejącego przyłącza wodociągowego i sieci energetycznej, zlokalizowanych na terenie inwestycji. Na etapie budowy przewiduje się wystąpienie oddziaływań na środowisko: 1. emisja substancji zanieczyszczających powietrze - źródłem emisji niezorganizowanej do powietrza w trakcie prowadzonych prac budowlanych będzie transport samochodowy związany z dostawami materiałów i wyposażenia planowanego przedsięwzięcia oraz prace budowlano-montażowe. Oddziaływania w tym zakresie będą miały zasięg lokalny, ograniczający się bezpośrednio do placu budowy i ustaną po zakończeniu prac; 2. emisja hałasu – oddziaływania akustyczne na etapie budowy związane będą z wykonywaniem prac montażowych, pracą sprzętu budowlanego oraz transportem materiałów budowlanych i montażowych. W celu ograniczenia uciążliwości prace budowlane prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej (600 – 2.200), przy użyciu maszyn i urządzeń w dobrym stanie technicznym. Zachowana zostanie odpowiednia organizacja pracy polegająca między innymi na wyłączaniu silników pojazdów w trakcie postoju bądź ich załadunku. Hałas powstający na etapie budowy będzie hałasem okresowym, krótkotrwałym i ustąpi po zakończeniu robót; 3. powstawanie odpadów w postaci opakowań, resztek materiałów budowlanych nie nadających się do użytku oraz mas ziemnych. Masy ziemne zostaną w części wykorzystane do wyrównania terenu objętego przedsięwzięciem oraz w części przekazane innym podmiotom do wykorzystania w innym miejscu. Powstające odpady gromadzone będą w wydzielonym miejscu w oznakowanych pojemnikach (kontenerach, workach) lub w formie pryzm (ziemia). Odpady wytworzone na etapie budowy zostaną zagospodarowanie przez wykonawcę robót; 4. wytworzone ścieki socjalno-bytowe gromadzone będą w przenośnych toaletach typu toi-toi i systematycznie usuwane z terenu budowy; 5. oddziaływanie na środowisko gruntowo – wodne – zaplecze budowy będzie zorganizowane w istniejącej części zakładu, na utwardzonym placu, w sposób zorganizowany i uporządkowany. Do prac budowlanych wykorzystywany będzie sprawny technicznie sprzęt budowlany i środki transportu. W celu zminimalizowania prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia wód podziemnych i ziemi plac budowy wyposażony będzie w sorbent, jako zabezpieczenie na wypadek awaryjnego wycieku do gruntu substancji ropopochodnych z pojazdów i maszyn. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia wystąpi oddziaływanie na środowisko poprzez emisję zanieczyszczeń do powietrza, pobór wody i powstawanie ścieków, emisję hałasu, powstawanie odpadów. Jak następnie podkreśliło Kolegium, emisja zanieczyszczeń do powietrza pochodzić będzie z procesów produkcji mieszanek betonowych (w szczególności emisja z procesów przeładunku cementu i pyłów wykorzystywanych do produkcji betonu do zbiorników magazynowych) oraz z instalacji energetycznych (kotłowni grzewczych i nagrzewnic powietrza wykorzystywanych na halach produkcyjnych). W skład węzłów betoniarskich eksploatowanych w istniejącym zakładzie wchodzą standardowe urządzenia dodatkowe: dozatory kruszyw, zbiorniki cementu i pyłów (z wymaganymi filtrami), podajniki, wagi i inne wymagane urządzenia. Załadunek materiału sypkiego (cementu i pyłów paleniskowych) do zbiorników magazynowych odbywać się będzie za pomocą pneumatycznego układu nadciśnieniowego. Strumień powietrza ze zbiorników magazynowych (z procesów napełniania) unoszący cząstki materiału sypkiego, po odpyleniu w odpowiednim filtrze, wprowadzany będzie do powietrza wylotami filtrów, w które wyposażone są zbiorniki. Jedynymi źródłami emisji zorganizowanej z instalacji istniejących i instalacji planowanej będą wyloty filtrów zbiorników materiałów sypkich. Działający w zakładzie węzeł betoniarski wytwórni HESS 1500 wyposażony jest w trzy zbiorniki – jeden do magazynowania pyłów paleniskowych (ładowność 60 Mg) i dwa do magazynowania cementów (ładowność 80 Mg). Wszystkie są wyposażone w indywidualne filtry posadowione na szczycie zbiorników. Są to filtry EKOMECH typu EKOM-3/8,4 (powierzchnia odpylania: 8,4 m2, gwarantowane stężenie pyłu za filtrem: 20 mg/m3). Drugi działający węzeł betoniarski wytwórni TECHMATIK 5000 C PRO również wyposażony jest w trzy silosy, wszystkie o ładowności 120 Mg, przy czym jeden zbiornik podzielony jest pionową przegrodą na dwie części o ładowności po 60 Mg. Zapylone powietrze unoszone w procesie przeładunku cementów albo pyłów paleniskowych do zbiorników odpylane jest w centralnym odpylaczu EKOFILTR typu FPK- 15/1,25 (powierzchnia odpylania 20 m2, gwarantowane stężenie pyłu za filtrem poniżej 5 mg/m3), zlokalizowanym u podnóża zespołu zbiorników. Węzeł betoniarski wchodzący w skład nowej linii produkcyjnej wyposażony będzie w system magazynowania materiałów sypkich taki jak w przypadku linii TECHMATIK 5000 C PRO. W nowej hali planowanej linii produkcyjnej, na potrzeby grzewcze oraz technologiczne, przewidywana jest instalacja nagrzewnicy powietrza o mocy cieplnej do 300 kW, przystosowanej do opalania peletami. Nagrzewnica eksploatowana będzie przez cały rok, z nasileniem w sezonie grzewczym. Czas pracy (emisji) nie przekroczy 6.400 h/rok. Przewidywane zużycie peletów wyniesie maksymalnie 256 Mg/rok. Plac, na którym składowane będą kruszywa, zostanie odpowiednio utwardzony i otoczony murami oporowymi chroniącymi jednocześnie przed wiatrem. Poszczególne rodzaje/frakcje kruszyw magazynowane będą oddzielnie, w wydzielonych boksach. Przy załadunku kruszywa z hałdy do dozatora, nie jest możliwe ani uzasadnione ekonomicznie stosowanie zamkniętych przenośników, dlatego zastosowana zostanie technika ograniczająca unos pyłu poprzez zmniejszenie wysokości, z której następuje zrzut materiału, całkowite zamykanie chwytaka/szczęk po nabraniu materiału, przerwanie załadunku w przypadku silnego wiatru itp. Ograniczenie unosu pyłu w wyniku ruchu pojazdów (ładowarki przewożącej kruszywa z hałdy do dozatorów węzła betoniarskiego) nastąpi poprzez zmniejszenie odległości, na których odbywa się transport, dostosowanie prędkości pojazdów i przygotowanie dróg o twardej nawierzchni. W raporcie inwestor przedstawił obliczenia emisji gazów i pyłów z terenu istniejącego zakładu oraz z terenu planowanego przedsięwzięcia, dokonane przy zastosowaniu metodyki referencyjnej modelowania zanieczyszczeń określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. poz. 1031) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 roku w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16, poz. 87). Uzyskane wyniki obliczeń, przy założonych parametrach i wielkościach poszczególnych emisji ze wszystkich źródeł emisyjnych (działających linii technologicznych HEES 1500 i TECHMATIK 5000 C PRO oraz planowanej linii technologicznej) oraz przy zastosowaniu planowanych przez inwestora zabezpieczeń (filtry tkaninowe, filtr centralny, odpowiednia technologia wyładunku materiałów sypkich, odpowiednie składowanie kruszywa przy zastosowaniu murów oporowych) wykazały, że instalacja rozbudowana o planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowała przekroczenia standardów emisyjnych określonych w przepisach szczególnych. Dotrzymane zatem zostaną wymagania ochrony powietrza przez zanieczyszczeniem (raport str. 24-42). Jak dostrzegło Kolegium, planowane przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane na trenach przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny przemysłowe. Tereny znajdujące się w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia wykorzystywane są jako tereny produkcyjne (działki nr ewid. 419/8, 419/9, 419/7, 419/5, 502/1, 420/10, 420/3, 420/2 i 432, obręb B., położone od strony południowej), jako droga gminna (działki nr ewid. 431 i 419/3, obręb B.), jako tereny rolnicze (działki nr ewid. 64, 63, 62 i 61, obręb B., od strony zachodniej i działki nr ewid. 329, 330, 334, 326, 537, 325 i 322, obręb W., położone od strony północnej, działka nr ewid. 12/2, 14 i 15/2 obręb L.). Ponadto działki nr ewid. 12/1 i 15/1 obręb L., położone wzdłuż drogi powiatowej oznaczonej nr ewid. 32/1, użytkowane są w części jako teren zabudowy zagrodowej, a w części jako teren rolniczy, a działka nr ewid. 13, obręb L., użytkowana jest jako rów. Wymienione tereny, poza działkami o nr ewid. 12/1 i 15/1, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 112 ze zm.), nie podlegają ochronie akustycznej. Działka nr ewid. 536/1, obręb B., użytkowana jest jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o dopuszczalnym poziomie hałasu 40 dB dla pory nocy oraz 50 dB dla pory dnia. Działki nr ewid. 86 i 87, położone wzdłuż drogi gminnej oznaczonej nr ewid. 431, w części przylegającej do drogi oraz działki o nr ewid. 12/1 i 15/1, w części przylegającej do drogi, użytkowane są jako teren zabudowy zagrodowej, o dopuszczalnym poziomie hałasu 45 dB dla pory nocy oraz 55 dB dla pory dnia, w pozostałej części użytkowane są jako terenu rolne nie podlegające ochronie akustycznej. Dla działki nr ewid. 536/2, obręb B. została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Źródłem emisji hałasu z terenu planowanego przedsięwzięcia będą pojazdy związane z realizacją procesów technologicznych (50 samochodów ciężarowych pracujących w ciągu 8 godzin pory dnia) oraz instalacja do produkcji kostki brukowej i galanterii betonowej (jedna ładowarka, jeden wózek widłowy oraz urządzenia zainstalowane na trzech halach produkcyjnych). Planowana hala produkcyjna, w której będzie pracowała instalacja wykonana zostanie z płyt warstwowych zapewniających izolacyjność akustyczną ścian i dachu nie mniejszą niż 29 dB. Jak napisało Kolegium, inwestor dokonał obliczenia natężenia hałasu emitowanego z ww. źródeł przy zastosowaniu metodyki obliczeniowej określonej w "PN-IS09613-2 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej" oraz przy wykorzystaniu oprogramowania LEO Professional. Oceny oddziaływania akustycznego dokonano przy uwzględnieniu rzeźby i pokrycia terenu, lokalizacji budynków i innych przeszkód, tłumienia dźwięku, np. przez fasadę budynku i grunt, wpływu warunków meteorologicznych. Ustalony skumulowany poziom hałasu emitowanego przez planowane przedsięwzięcie oraz działające instalacje, obliczony dla pory dnia i nocy, w punktach pomiarowych oznaczonych jako P1, P2 i P3, usytuowanych na wysokości 4 m na granicy terenów podlegających ochronie akustycznej, nie przekroczył dopuszczalnych najsurowszych wartości dB (40 dB dla pory dnia i 50 dB dla pory nocy dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Obliczony poziom skumulowanego hałasu dla pory dnia wyniósł w P1 – 30,8 dB, w P2 -28,9 dB, w P3 – 29,4 dB, dla pory nocy w P1 – 30,6 dB, w P2 – 28,5 dB, w P3 – 29,1 dB (aneks nr 1 do raportu, analiza emisji hałasu część tekstowa i część graficzna). Z przeprowadzonej analizy akustycznej – zdaniem organu – wynika że realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie (najbliższej zabudowy mieszkaniowej) w porze dnia i nocy. Teren zakładu podłączony jest do gminnej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej za pomocą istniejącego przyłącza. Woda na terenie przedsięwzięcia będzie wykorzystywana do celów socjalno-bytowych pracowników zakładu w ilości ok. 1.260 m3/rok oraz na potrzeby funkcjonującej instalacji (do celów technologicznych) w ilości ok. 5.000 m3/rok. Ścieki socjalno-bytowe powstające w związku z obecnością pracowników będą kierowane do istniejącej kanalizacji sanitarnej. W ramach przedsięwzięcia planowane jest wykonanie zabudowy o powierzchni ok. 0,2700 ha, terenów utwardzonych o powierzchni ok. 1,1846 ha oraz terenów zielonych o powierzchni ok. 0,8000 ha. Wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych i zabudowanych wykonanych w ramach przedsięwzięcia będą odprowadzane poprzez istniejącą na terenie zakładu kanalizację deszczową i kierowane do projektowanego zbiornika na wody opadowe i roztopowe. Planowana jest budowa zbiornika ziemnego odparowującego, uszczelnionego folią hydroizolacyjną, o minimalnej pojemności 190,6 m3. Folia zabezpieczona będzie gruntową warstwą ochronną grubości ok. 15 cm (np. glina). Powierzchnia lustra wody zbiornika wynosić będzie ok. 640 m2, głębokość zbiornika ok. 1,5 m, natomiast nachylenia skarp 1:1,5. W celu ułatwienia wychodzenia zwierząt jedna ze skarp będzie mieć nachylenie 1:2,5. W przypadku przepełnienia zbiornika, woda wykorzystywana będzie w procesie produkcyjnym kostki brukowej i galanterii betonowej. Woda transportowana będzie do instalacji przy pomocy pompy zatapialnej lub pojazdu z beczką wyposażoną w pompę. Na terenie firmy "A" znajdują się 2 zbiorniki na wody opadowe i roztopowe o pojemności 1.012,5 m3 i 840,8 m3 służące do gromadzenia nadmiaru wód z powierzchni utwardzonych. Teren całego zakładu po planowanej rozbudowie będzie podzielony na 3 zlewnie, z których wody opadowe i roztopowe z każdej zlewni będą odprowadzane do odrębnego zbiornika. Inwestor przewiduje zainstalowanie separatora substancji ropopochodnych do podczyszczania wód przed odprowadzeniem do zbiornika odparowującego, o minimalnym przepływie 19,5 dm3/s. W rejonie planowanego przedsięwzięcia istnieje pas zieleni na działce nr ewid. 536/3, który stanowi zwarta grupa drzew o wysokości ok. 5 m, natomiast wzdłuż zachodniej granicy działek nr ewid. 11/3 i 419/8 znajduje się szpaler nasadzeń świerku pospolitego. W związku z realizacją inwestycji nie będzie zachodziła konieczność usunięcia drzew lub krzewów. W procesie produkcji kostki betonowej i galanterii betonowej będą powstawały odpady w postaci uszkodzonej kostki, bądź uszkodzonych elementów galanterii betonowej (pęknięcia, obtłuczenia). Inwestor przewiduje zwrot uszkodzonych produktów do procesu produkcyjnego, co ograniczy ilość powstających odpadów. Elementy instalacji, w zależności od stopnia zabrudzenia, będą okresowo czyszczone. Czyszczenie to polegać będzie na zeskrobywaniu resztek masy betonowej z poszczególnych elementów instalacji, bądź też opłukiwania ich wodą (np. mieszalnika). Odpady powstające podczas procesu czyszczenia będą zawracane do produkcji. Odpady betonowe powstające podczas czyszczenia elementów instalacji oraz uszkodzonych produktów podlegają zakwalifikowaniu jako odpady oznaczone kodem "10 13 14 Odpady betonowe i szlam betonowy". W odniesieniu do planowanej instalacji przewiduje się maksymalnie wytworzenie odpadów w ilości ok. 12.000 Mg/rok. Magazynowanie odpadów, gdy taka konieczność zaistnieje, polegać będzie na umieszczaniu ich w pojemnikach lub kontenerach z przykrywami, które zabezpieczą odpad przed rozproszeniem i oddziaływaniem niekorzystnych warunków atmosferycznych. W ramach planowanej inwestycji będzie zachodził odzysk odpadów w procesie "R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych (oczyszczanie gruntu prowadzące do odzysku gruntu i recykling nieorganicznych materiałów budowlanych)" opierający się na wykorzystaniu do produkcji popiołów lotnych, zakupionych z zewnątrz. W przypadku, gdy popioły lotne zakupione z zewnątrz będą stanowiły pełnowartościowy produkt oraz będą posiadały odpowiedni certyfikat jakości, nie będą traktowane jako odpady. Natomiast popioły lotne zakupione jako odpady będą klasyfikowane jako odpady oznaczone kodem "10 01 02 -Popioły lotne z węgla". Przewiduje się zużycie popiołów lotnych w planowanej instalacji w ilości ok. 7.000 Mg/rok. Popioły lotne będą magazynowane w silosie o ładowności ok. 120 Mg. Odpady wytwarzane na terenie przedsięwzięcia będą zbierane w sposób selektywny, gromadzone w odpowiednio przystosowanych i oznaczonych miejscach do czasowego magazynowania wytwarzanych odpadów oraz pojemnikach. Po zgromadzeniu odpowiedniej ilości odpady będą wywożone z terenu przedsięwzięcia przez wyspecjalizowane podmioty posiadające odpowiednie uprawnienia do transportu i utylizacji odpadów. Z uwagi na położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce, nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 roku w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. poz. 138) planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Przedsięwzięcie położone jest w obszarze dorzecza O., w obszarze jednolitej części wód powierzchniowych [...] T. do P. oraz w obszarze Jednolitej Części Wód Podziemnych [...]. Przedsięwzięcie nie wiąże się z bezpośrednim stałym wpływem na jednolite części wód powierzchniowych i podziemnych, w związku z czym przy zastosowaniu zaproponowanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko, przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, które wyznaczono dla wód podziemnych i powierzchniowych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza dla jednolitych części wód. Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym położony jest poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 2134 ze zm.). W odległości ok. 7,5 km od przedsięwzięcia położony jest [...]Obszar Chronionego Krajobrazu, w odległości ok. 9,0 km od planowanej przedsięwzięcia znajduje się Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki P., a w odległości ok. 9,6 km rezerwat przyrody W. Najbliżej położonymi obszarami E względem przedsięwzięcia jest leżący w odległości ok. 13,5 km obszar specjalnej ochrony Zbiornik J. [...] oraz znajdujący się w odległości ok. 18,9 km obszar mający znaczenie dla Wspólnoty L. [...]. Biorąc pod uwagę rodzaj, charakterystykę, skalę inwestycji oraz odległość od obszarów chronionych – zdaniem Kolegium – przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność obszarów i spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej E. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać także na pozostałe formy ochrony przyrody. W przypadku zasiedlenia terenu inwestycji przez chronione gatunki zwierząt, przed rozpoczęciem prac mogących doprowadzić do zniszczenia gatunków chronionych i ich siedlisk, umyślnego płoszenia lub niepokojenia lub mogących mieć inny negatywny wpływ na gatunki chronione inwestor uzyska stosowne zezwolenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Informacje zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach – w ocenie Kolegium – wystarczające, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dlatego nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie, po zrealizowaniu zgodnie z zaproponowanymi w raporcie rozwiązaniami technicznymi, technologicznymi oraz organizacyjnymi, jak również po zastosowaniu planowanych rozwiązań chroniących środowisko, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska, co potwierdziła analiza ustaleń raportu oraz dołączonych do niego aneksów, jak również pozytywne stanowiska organów współdziałających (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego), które w ocenie Kolegium nie budzą zastrzeżeń. Inwestor przedstawił i przeanalizował w zakresie emisji substancji do powietrza, emisji hałasu, gospodarki odpadami, oddziaływania na środowisko wodno-gruntowe, środowisko przyrodnicze na etapie realizacji, eksploatacji, jak i likwidacji wariant realizacyjny przedsięwzięcia oraz wariant alternatywny i wskazał jako najkorzystniejszy dla środowiska zaproponowany wariant realizacyjny, z uwagi na możliwość zachowania wymaganych standardów emisyjnych. W ocenie Kolegium, kwestionowana w odwołaniu decyzja zawiera wszystkie uwarunkowania konieczne do uwzględnienia podczas realizacji przedsięwzięcia, określone w art. 82 ust. 1 ustawy oraz wskazane przez organy specjalistyczne. W myśl art. 80 i art. 81 ustawy organ administracji może wydać decyzję, w której ustali środowiskowe uwarunkowania dla określonej we wniosku inwestycji wymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lub może odmówić ich ustalenia, przy czym katalog sytuacji, w których może nastąpić odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ściśle określony i zamknięty. I tak przesłanką odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia jest niezgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy), brak zgody wnioskodawcy na realizację planowanego przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, wskazanym przez organ w trybie art. 81 ust. 1 ustawy, odmowa uzgodnienia przez właściwy organ specjalistyczny warunków realizacji przedsięwzięcia (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), wykazanie negatywnego oddziaływania na obszar E, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy) oraz wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). Tak więc odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia określonego przez wnioskodawcę może nastąpić tylko w przypadku wystąpienia którejkolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek. W sprawie – w ocenie Kolegium – nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, dlatego nie było podstaw do wydania decyzji negatywnej dla inwestora. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania oraz biorąc pod uwagę zastrzeżenia lokalnej społeczności zawarte w piśmie z dnia 16 marca 2017 roku Kolegium wyjaśniło, że w przedstawionym raporcie i jego uzupełnieniach inwestor uwzględnił przy ustaleniu wielkości emisji pyłów, gazów i hałasu do środowiska skumulowane oddziaływanie istniejących linii technologicznych do produkcji kostki brukowej i galanterii betonowej, jak i planowanej nowej linii technologicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kotły grzewcze, ładowarki i inne maszyny robocze). Przeprowadzone analizy nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm emisyjnych. Podniesione zarzuty odnoszące się do występujących przekroczeń dopuszczalnych norm emisji zanieczyszczeń do powietrza w odniesieniu do pozostałych zakładów działających pod tym samym adresem, co planowane przedsięwzięcie, nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu, ponieważ kwestia ta należy do kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwych w sprawach przestrzegania norm emisyjnych. Skargę na powyższą decyzję wywiódł P. D. domagając się jej uchylenia i wskazując na błędnie podany w decyzji poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (podano 50 dB). Skarżący zakwestionował także określenie, iż działka nr ewid. 86 jako przeznaczonej pod zabudowę zagrodową, bowiem takowa zaczyna się dla gruntów o powierzchni ponad 1 ha, tymczasem działka nr ewid. 86 ma powierzchnię 0,4037 ha. Z tego powodu dla tego gruntu powinien być przyjęty poziom hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowej, a nie jak dla zabudowy zagrodowej na poziomie wyższym o 5 dB. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia i dodatkowo wyjaśniając, iż błędne określenia na str. 8 uzasadnienia decyzji dopuszczalnych wartości norm akustycznych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej, która została usunięta przez Kolegium postanowieniem z dnia [...], nr [...]. Zarzut nieprawidłowego określenia w decyzji sposobu wykorzystania działki oznaczonej nr ewid. 86 jest chybiony. Dla określenia sposobu wykorzystania nieruchomości dla celów ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znaczenie ma jego faktyczne wykorzystanie, a nie normy obszarowe klasyfikujące daną działkę jako określony teren. Jak wynika z informacji dotyczącej klasyfikacji akustycznej, działka nr ewid. 86 użytkowana jest jako teren zabudowy zagrodowej, i to tylko w części, w pozostałym zakresie użytkowana jest jako teren rolny, co potwierdza zagrodowy charakter znajdującej się na niej zabudowy. Zagrodowy charakter zabudowy na działkach nr ewid. 86 i 87 potwierdza wypis z rejestru gruntów oraz przeznaczenie ww. gruntów w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B. (zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy i Miasta B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1992 roku). Obecnie dla ww. terenów brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jak wykazały ustalenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skumulowany poziom hałasu emitowanego przez planowane przedsięwzięcie oraz działające instalacje, obliczony dla pory dnia i nocy, w punktach pomiarowych oznaczonych jako P1, P2 i P3, usytuowanych na wysokości 4 m, na granicy terenów podlegających ochronie akustycznej, w tym w punkcie pomiarowym usytuowanym na terenie działki skarżącego nr ewid. 86 (P1), nie przekroczył dopuszczalnych wartości przewidzianych dla terenów chronionych, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie argumenty w niej podniesione zyskują uznanie Sądu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "Instalacja do produkcji kostki brukowej i galanterii betonowej, planowanej do posadowienia na działkach o nr ewid. 11/3 i 11/4, obręb geodezyjny L., gm. B.". Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Organy są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Ustalenia organów administracji powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, a ponadto wynik postępowania wyjaśniającego powinien być przedstawiony w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy przywołanej wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a w szczególności przepis art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82, art. 85 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 86. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przyjęta klasyfikacja wynika z przepisu § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwentnie zatem, inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 2 ustawy, obowiązany był do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzję środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt: IV SA/Po1065/12; w Warszawie z dnia 28 września 2010 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 1404/10, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, iż organ pierwszej instancji – po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, postanowieniem z dnia [...] maja 2016 roku nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. We wspomnianym postanowieniu organ ustalił zakres raportu, który winien złożyć inwestor. Wydając w sprawie postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, organ przedstawił jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po złożeniu przez inwestora tegoż raportu, został on poddany kontroli oraz procedurze uzgadniania i opiniowania. Pozytywne uzgodnienie w sprawie wydał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a opinię – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. Raport był – na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – uzupełniany, ale ostatecznie został pozytywnie uzgodniony przez organ uzgadniający i pozytywnie zaopiniowany przez organ opiniujący, zatem stał się podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić w tym miejscu wypada, iż raport został oceniony przez organ uzgadniający i opiniujący, a następnie przez organy orzekające w sprawie za rzetelny, jasny, szczegółowy, logiczny i spójny, zatem za taki, który może stanowić podstawę decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W tym miejscu zasygnalizować wypada utrwalony w judykaturze pogląd, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, chociaż jest dokumentem prywatnym, jest opracowany przez osoby posiadające wiadomości specjalne, to musi być kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści merytorycznej raportu w zakresie, w jakim wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena Sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. np. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2015 roku, II OSK 2313/13; z dnia 28 czerwca 2014 roku, II OSK 495/13 i inne). Dokonana w tym zakresie kontrola przez Sąd wykazała jednak błędy dyskwalifikujące raport jako dowód w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W ocenie Sądu ponownego wyjaśnienia wymaga przede wszystkim kwestia emisji hałasu, jego kumulacji, bowiem – zdaniem składu orzekającego – wielkości czynników oddziałujących na środowisko należy badać dla najgorszych warunków, to jest przy pełnym obciążeniu i wykorzystaniu mocy produkcyjnych wszystkich maszyn i urządzeń. Tylko w taki sposób można uzyskać wiedzę o ewentualnych zagrożeniach środowiskowych potencjalnie generowanych przez dane przedsięwzięcie. Celem bowiem ustalenia warunków środowiskowych jest określenie wymagań stawianych inwestycji dla zabezpieczenia środowiska przed negatywnym jej oddziaływaniem. .Tymczasem przykładowo autor raportu, do oceny równoważnego poziomu mocy akustycznej zastępczych źródeł komunikacyjnych w porze nocnej wykluczył ruch pojazdów ciężarowych, analizując jedynie hałas emitowany przez ładowarkę i wózek widłowy. Podobnie autor raportu w zestawieniu zastępczych źródeł hałasu wykluczył ruch pojazdów ciężarowych skupiając się jedynie na hałasie generowanym przez ruch ładowarki, wózka widłowego i hali produkcyjnej. Zdaniem składu orzekającego pominięcia ruchu pojazdów ciężarowych w porze nocnej, nawet w obliczu tego, że w porze nocnej nie będzie odbywało się wydawania towarów z magazyny nie znajduje uzasadnienia. Organ, określając uwarunkowania środowiskowe nie nakazał ograniczenia działalności zakładu do pory dnia, takie ograniczenie dotyczy jedynie fazy budowy zakładu (pkt II.3), zaś w fazie eksploatacji organ dopuszcza funkcjonowanie zakładu w porze dnia i nocy (pkt II.17). Zatem określone przez organy uwarunkowania środowiskowe nie dają żadnej gwarancji co do realnego ograniczenia źródeł hałasu W takiej sytuacji należało wyjaśnić, jaki hałas będą emitować wszystkie potencjalne źródła hałasu o każdej porze, przy maksymalnej pracy urządzeń, z uwzględnieniem wszystkich źródeł hałasu , w tym także generowanego przez pojazdy oraz z uwzględnieniem realnego tła akustycznego w tym terenie. Raport w tym zakresie należy uzupełnić i poddać ponownej analizie. Ponadto, wśród załączników do aneksu 1 do raportu odnaleźć można mapy zasięgu hałasu generowanego w czasie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia w porze dnia i nocy (str. 14 i 17 aneksu nr 1 do raportu oraz te załączone do części graficznej aneksu) oraz mapy zasięgu hałasu generowanego w czasie eksploatacji całego zakładu w porze dnia i nocy (str. 21 i 25 aneksu nr 1 do raportu, jak również te załączone do części graficznej aneksu). Jednakże analiza tych dokumentów nie jest możliwa, bowiem legendy do tych map są nieczytelne. Także mapy w wersji elektronicznej znajdujące się na załączonej do aneksu płycie CD są nieczytelne. Wynika z tego, że wspomniane dokumenty w postaci map są nieweryfikowalne, zatem nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Uchybienie w tym zakresie wymaga poprawki. Z opisanych powodów raport okazał się niekompletny, zatem nie powinien stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się zarzutów skargi Sąd podziela pogląd organów dotyczący klasyfikacji gruntu skarżącego, jako terenu zabudowy zagrodowej, a nie mieszkaniowej jednorodzinnej. Już w wyroku z dnia 17 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. II SA/Łd 483/15) się wypowiedział, że teren stanowiący własność skarżącego (działka nr ewid. 86 i 87) to teren zabudowy zagrodowej. Niewątpliwie teren ten nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem organ zobowiązany był ustalić faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie tegoż terenu. Skarżący prowadzi działalność rolniczą, a nadto na terenie działki zlokalizowanej przy ul. B 20, oprócz budynków mieszkalnych, znajdują się także zabudowania gospodarcze w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego (wskazuje na to również formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy załączony do akt sądowych). Z tych powodów teren działki skarżącego to teren zabudowy zagrodowej, jak słusznie uznał organ, a nie jak twierdzi skarżący, teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto, powodem odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie może być sprzeciw społeczny, czy protesty mieszkańców. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, iż sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag oraz wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia (por. np. wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 13 marca 2014 roku, sygn. akt: II SA/Sz 1208/13; w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2010 roku, sygn. akt: II SA/Kr 42/10 i inne). Innymi słowy, żaden przepis ustawy nie uzależnia wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zgody czy akceptacji, bądź braku sprzeciwu społeczności lokalnej, z tego powodu sprzeciw społeczny nie może blokować wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji gdy spełnione są wszystkie warunki do wydania takowej decyzji. Z opisanych powodów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714 ze zm.). k.ż.