II SA/Łd 825/16

Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A.W. i T.W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.W. i T.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 825/16 UZASADNIENIE A.W. i T.W., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Jak wynika ze złożonych oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. T.W. otrzymuje rentę w kwocie 780 zł, A.W. uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 2582 zł. Małżonkowie posiadają trzy mieszkania: o powierzchni 59,01 mkw., 43,01 mkw. i 140 mkw. o wartości odpowiednio 240.000 zł, 170.000 zł i 200.000 zł. T.W. posiada również nieruchomość o powierzchni 2823 mkw. o wartości ok. 270.000 zł. W uzasadnieniu wniosków skarżący wskazali, że spłacają kredyt, którego miesięczna rata wynosi ok. 800 zł, pozostałe wydatki kształtują się następująco: leki – 250 zł, wyżywienie – 320 zł, woda – 103 zł, gaz – 56 zł, energia elektryczna – 250 zł, opał – 240 zł. W wykonaniu wezwania sądowego skarżący nadesłali kopie zeznań podatkowych za rok 2015, wyciągi z rachunków bankowych, umowę darowizny i umowę kredytową. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Ustosunkowując się do wniosku skarżących stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim zauważyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że spełnia ustawowe przesłanki. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena zdolności płatniczych nie sprowadza się jednakże tylko do stwierdzenia, że wnioskodawca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04). Wnioskodawcy wskazali w złożonych oświadczeniach o stanie majątkowym i dochodach, że utrzymują się z dochodów w łącznej kwocie 3362 zł, zaś ponoszą stałe wydatki w kwocie 2019 zł. O ile wydatkom na utrzymanie domu, wyżywienie czy leki nie sposób odmówić charakteru wydatków niezbędnych, to już wydatkom na spłatę kredytu takiego charakteru przypisać nie można. Nie można również tracić z pola widzenia tego, że skarżący posiadają znaczny majątek (trzy mieszkania, nieruchomość, dwa samochody, w tym jeden zabytkowy, a skarżąca posiada dodatkowo nieruchomość w majątku odrębnym). Fakt ten powoduje, że skarżących nie sposób zaliczyć do kręgu osób ubogich, którym winno być przyznane prawo pomocy. Fakt posiadania majątku w postaci nieruchomości daje podstawy do twierdzenia, że strona jest w stanie wygospodarować środki na to, aby pokryć koszty udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym bez uszczerbku dla utrzymania własnego i rodziny. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG