II SA/Łd 825/19

Dnia 6 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu U. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: odrzucić sprzeciw. a.bł. U. S. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...], nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Skarżąca podniosła, że Kolegium bez jej zgody wydało zgodę na funkcjonowanie 2 lakierni, które znajdują się w odległości 10 i 30 metrów od jej drzwi wejściowych i które wydzielają smród na teren jej posesji. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jego odrzucenie podnosząc, że zaskarżoną decyzją uchylono w całości decyzję Wójta Gminy K. z [...], znak: [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową budynków gospodarczych na warsztat stolarski bez lakierowania w zabudowie produkcyjno-usługowej i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Kolegium została doręczona stronom postępowania wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Następnie Kolegium wskazało, że skarżąca nie była uznana przez organ I instancji za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, gdyż nie jest właścicielką żadnej działki graniczącej z terenem inwestycji. U. S. uprawnienie do bycia stroną postępowania upatruje w tym, że mieszka na sąsiedniej działce i ma prawo dożywotniego korzystania z tej działki. Jednakże w ocenie Kolegium samo zamieszkiwanie na sąsiedniej nieruchomości nie daje skarżącej legitymacji do bycia stroną w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie: "p.p.s.a." – od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do w niesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego. W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie sprzeciw dotyczy decyzji Kolegium uchylającej w całości decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego. Nie jest ona bowiem właścicielką żadnej nieruchomości, na którą może oddziaływać sporna inwestycja. Skarżąca co prawda mieszka na nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji i jak twierdzi przysługuje jej prawo dożywocia, niemniej jednak jej właścicielką jest córka skarżącej M. K.. Z tego wniosek, że interes prawny w zaskarżeniu wymienionej na wstępie decyzji przysługuje M. K., natomiast U. S. nie posiada w sprawie indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., a podnoszone przez nią zarzuty znajdują jedynie oparcie w naruszeniu interesu faktycznego. Dodać w tym miejscu należy, że pomimo wezwania Kolegium skarżąca odmówiła złożenia pełnomocnictwa od córki do występowania w jej imieniu oświadczając jednocześnie, że nie potrzebuje takiego upoważnienia (pismo skarżącej z 26 września 2019 r.). Oznacza to, że skarżąca wniosła sprzeciw we własnym imieniu. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 i art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. a.bł.