II SA/Łd 831/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie: NSA Ewa Markiewicz (spr.), Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy w N. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu zmiany planu ogólnego zagospodarowa- nia przestrzennego części Gminy N. oddala skargę. - A. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odrzucenia zarzutu złożonego przez A. K., do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., dotyczącej obszaru wsi T. i L. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podano, że na podstawie uchwały Rady Gminy N. z dnia 18 lutego 2000 roku, przystąpiono do prac nad zmianą planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy N., we wskazanym zakresie oraz wyłożono do publicznego wglądu przygotowany projekt planu (w okresie od 1 sierpnia do 2 września 2002 roku). W wyniku uwzględnienia złożonych do tego projektu zarzutów i protestów, w projekcie wprowadzono zmiany i ponownie wyłożono do publicznego wglądu w okresie od 10 lipca do 8 sierpnia 2003 roku. Zarzut skarżącej dotyczy działek o nr: 316/7 do 316/18 w T., przy czym "działki te w pierwszej wersji projektu planu miały przeznaczenie mieszkaniowe i usługowo-produkcyjne". W nowej wersji projektu zmiany planu, przeznaczenie działek zostało określone, jako rolnicze. Skarżąca zażądała powrotu do poprzedniej wersji projektu planu, która została zmieniona "na skutek złożonych wielu zarzutów i protestów". W skardze wniesionej na wymienioną uchwałę Rady Gminy N., A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i uwzględnienie złożonego zarzutu, kwestionującego ustalenie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca zarzuciła, że odstąpienie od zmiany przeznaczenia przedmiotowych działek na budownictwo mieszkaniowe i usługowo-produkcyjne, jest całkowicie nieracjonalne, a także pozbawione podstaw prawnych. Skarżąca wyjaśniła, że powierzchnie przedmiotowych działek, wydzielonych "prawnie i geodezyjnie", wynosi po 1.152 m2, a działki te, jako przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe, zostały uwzględnione "w koncepcji zagospodarowania przestrzennego terenu". Zdaniem skarżącej, od daty zatwierdzenia tej koncepcji, nie nastąpiły żadne zmiany warunków wykorzystania terenu, a zgłoszone zarzuty dotyczą najprawdopodobniej działalności uciążliwej oraz przemysłowej, a nie zabudowy mieszkalnej. W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy N. wniosła o oddalenie skargi, popierając stanowisko, zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Dodatkowo, w odpowiedzi na skargę wskazano, że działki, których dotyczy zarzut, w żadnym z dotychczas obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego gminy N. (także w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 roku) nie miały przeznaczenia innego, niż rolne. Działka nr 316, została podzielona (jako tereny rolne) na szereg działek o pow. po około 1150 m2, nie nastąpiła jednak zmiana ich przeznaczenia, nadal więc pozostają rolnymi. Podczas rozprawy przed Sądem administracyjnym w dniu 11 stycznia 2005 roku, pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że teren nieruchomości skarżącej, powinien być przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że uprawnienie do składania zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było przewidziane w art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wymieniona ustawa utraciła moc, jak wprost stanowi przepis art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Stosownie do art. 87 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 27 marca 2003 roku, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe "uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc". Obowiązujące w dniu wejścia w życie powołanej ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 roku, zachowują moc "do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r." (art. 87 ust. 3 cyt. ustawy). Z kolei, zgodnie z art. 85 ust. 2 powołanej ustawy z roku 2003, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, "ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy", stosuje się przepisy dotychczasowe. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Odnosząc się zatem do treści skargi, należało wskazać, że dokumentacja dołączona do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy oraz uzasadnienie zaskarżonej uchwały, wykluczają zarzut bezpodstawności odrzucenia zarzutu skarżącej, wniesionego do przedmiotowego projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Wniesiony zarzut został należycie rozważony, a kolejny już wariant zmiany planu, przyjęto w oparciu o dostatecznie zebrany materiał dokumentacyjny. Przy wyborze kwestionowanej przez skarżącą wersji proponowanej zmiany planu miejscowego, nie można było zatem zarzucić Radzie Gminy dowolności, ani też uwzględnienia jedynie interesu ogólnego ze szkodą dla interesu jednostkowego, co byłoby niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że ostatecznie przyjęta wersja projektu zmiany spornego planu, nie zmieniała przeznaczenia nieruchomości skarżącej, określonego w planie obowiązującym w dacie nabycia nieruchomości przez skarżącą. W tym stanie, brak dostatecznych podstaw do przyjęcia, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego lub uprawnień skarżącej, w rozumieniu art. 24 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarówno treść "zarzutu" skarżącej, jak i treść skargi, mogą natomiast wskazywać, że w istocie skarżąca zarzuciła Radzie Gminy swego rodzaju "bezczynność" w zakresie uwzględnienia oczekiwań skarżącej co do dokonania aprobowanej przez nią zmiany przeznaczenia terenu pod budownictwo jednorodzinne. Jeśli zaś, co również może wynikać z treści wskazanych dokumentów, celem skarżącej jest ostatecznie realizacja budownictwa jednorodzinnego na przedmiotowym terenie, to w sytuacji braku planu miejscowego, stosuje się przepisy powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulujące kwestie ustalenia warunków zabudowy (art. 59 i następne powołanej ustawy). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji wyroku.