II SA/Łd 831/17

Dnia 19 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi H. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. A. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] [...], po rozpoznaniu odwołania H. W. i J. W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku, po rozpatrzeniu wniosku A Spółki Akcyjnej, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego przebudowie osiedlowej sieci ciepłowniczej wody gorącej wysokich parametrów od komory K-344 do połączenia z siecią preizolowaną w rejonie S-351 w Ł. przy al. A, ul. B, ul. C, ul. D, ul. E na terenie nieruchomości nr ewid. 160/9, 168, 169, 170/1, 171, 174, 173, 184/30, 184/27, 188/31, 188/8, 189/26, 189/23, 189/27, 189/28, 268/17, 268/8, 268/26, 268/24, 269, 267, 271, 189/2, 189/1, 184/28 obręb [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589, dalej jako: "rozporządzenie w sprawie oznaczeń"). Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł H. W. – działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. W. wnosząc o zmianę przebiegu trasy ciepłociągu, tak by nie naruszała granic nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. 169 (przy al. A 60). Ponadto odwołujący domagali się całkowitego usunięcia z ich działki istniejących elementów osiedlowej sieci ciepłowniczej, bez jakiegokolwiek jej rozbudowywania w celu wykonania nowego podłączenia dla nieruchomości sąsiadującej (al. A 62). Odwołujący wnieśli o przesłanie, w terminie 14 dni, załączników dostępnych pełnomocnikowi inwestora celem poszerzenia wiedzy o inwestycji. Usytuowanie rur rurociągu w obrębie frontu działki odwołujących uniemożliwia prowadzenie nowych inwestycji budowlanych od strony ulicy, co obniża znacznie wartość użytkową i finansową działki. Właściciele i lokatorzy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 169 (lewa oficyna) nie są w żaden sposób beneficjentami istnienia osiedlowej sieci ciepłowniczej, gdyż budynek ten nie jest pod nią podłączony. Nieruchomość, nie korzysta z istniejącej sieci ciepłowniczej, która została usytuowana na jej terenie zgody obecnych współwłaścicieli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż planowany przez inwestora zakres prac – wymiana istniejącej sieci ciepłowniczej w systemie kanałowym na bezkanałową z rur preizolacyjnych – mieści się w zakresie definicji robót budowlanych (art. 3 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, tekst jedn.: Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332). Oznacza to, że realizacja zgłoszonych przez inwestora robót wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie, musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sięgając do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 roku poz. 2147 ze zm., dalej jako: "u.g.n."), Kolegium oceniło, iż przebudowa osiedlowej sieci ciepłowniczej wody gorącej wysokich parametrów od komory K-344 do połączenia z siecią preizolowaną w rejonie S-351, spełnia przesłanki do uznania jej za inwestycję celu publicznego. Jak następnie podkreśliło Kolegium, organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i dlatego opisane w nim zamierzenie powinien poddać ocenie z punktu widzenia właściwych przepisów prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W toku postępowania organ bada zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym. Celem tego badania, oprócz stwierdzenia istnienia przesłanek ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest również ustalenie – wynikających z przepisów prawa – warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii odpowiedniej mapy obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać, charakterystykę inwestycji obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu, oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W ocenie Kolegium, wszystkie te elementy zostały we wniosku z dnia 15 maja 2017 roku określone w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, a w szczególności do wniosku o zmianę lokalizacji ciepłociągu (z pominięciem działki nr ewid. 169), Kolegium wskazało, że prawo własności i jego poszanowanie jest jednym z obowiązków organu stosującego prawo. Jednakże, jak wynika z treści art. 140 Kodeksu cywilnego, prawo własności podlega ograniczeniom określonym przez ustawy, co oznacza, że prawo własności, mimo że podlega konstytucyjnej ochronie, nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z ustaw (w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), co jest zgodne z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto, związanie wnioskiem inwestora dotyczy także wskazanej w tym wniosku lokalizacji przedsięwzięcia. Żaden przepis ustawy nie zezwala organowi na zmianę wskazanego we wniosku obszaru inwestycji, o ile sam inwestor swojego wniosku nie skorygował w tym przedmiocie. Innymi słowy, organ nie ma też możliwości narzucania inwestorowi miejsca usytuowania projektowanego przez niego przedsięwzięcia czy też ustalenia lokalizacji w innym kształcie, niż chce tego inwestor, np. w sytuacji kiedy uzna odmienny przebieg inwestycji liniowej za lepszy, niż proponowany we wniosku. W sprawie nie budzi wątpliwości Kolegium, że teren inwestycji został określony przez inwestora początkowo we wniosku z dnia 15 maja 2017 roku, następnie skorygowanym pismem z dnia 1 czerwca 2017 roku. Teren ten obejmuje również działkę nr ewid. 169. Zdaniem Kolegium, poza przedmiot postępowania wykracza wniosek odwołujących dotyczący żądania całkowitego usunięcia z działki nr ewid. 169 istniejących elementów osiedlowej sieci ciepłowniczej, bez jakiegokolwiek jej rozbudowywania w celu wykonania nowego podłączenia pod nią nieruchomości sąsiadującej. W postępowaniu lokalizacyjnym badana jest wyłącznie możliwość zagospodarowania terenu objętego wnioskiem, w sposób wskazany przez inwestora. Organ nie może oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Ustalanie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania niebędących inwestorami. Dodatkowo, żaden przepis prawa nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać. Niedoręczenie odwołującemu załączników udostępnionych pełnomocnikowi inwestora nie ma istotnego znaczenia w sprawie, bowiem wszystkie dokumenty, zarówno złożone wraz z wnioskiem, jak też zgromadzone przez organ pierwszej instancji w toku postępowania, zostały dołączony do akt administracyjnych. Odwołujący był zawiadamiany o możliwości zapoznania się z tymi aktami w piśmie z dnia 2 czerwca 2017 roku (zawiadomienie o wszczęciu postępowania), jak i piśmie z dnia 10 lipca 2017 roku (obwieszczenie o wydaniu decyzji). Reasumując, zdaniem Kolegium, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej wydanie jest zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Oznacza to, iż Prezydent Miasta Ł., rozpatrując wniosek inwestora nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, w której projektowana lokalizacja jest zgodna z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Kwestionując powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego skierował H. W. i J. W. pisząc, iż nie zgadzają się oni z treścią decyzji, która narusza ich prawa współwłaścicielskie do dysponowania nieruchomością gruntową (działka nr ewid. 169) poprzez bezumowne korzystanie przez inwestora ze znacznej przedniej części nieruchomości (od al. A 60). Lokalizacja ciepłociągu od frontu nieruchomości uniemożliwia jej zabudowę przez co działa na niekorzyść współwłaścicieli i społecznie wywiera skutki negatywne, bo nie została nigdy ustalona służebność przesyłu za odszkodowaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi uczestnika postępowania administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie osiedlowej sieci ciepłowniczej wody gorącej wysokich parametrów, usytuowanej m.in. we frontowej części nieruchomości, której skarżący są współwłaścicielami. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy powoływanej już ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p., inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Okoliczność zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego nie jest kontestowana przez żadną ze stron, zatem skład orzekający za wystarczające uznał wskazanie, że rzeczona inwestycja ma niewątpliwie takowy charakter. Pojęcie inwestycji celu publicznego oraz ogólna charakterystyka inwestycji tego typu zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego nie ma potrzeby ponownego wyjaśniania tych kwestii. Tytułem wstępu wskazać również należy, iż stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W sprawie niniejszej analiza opracowana przez organ pierwszej instancji w toku postępowania wykazała możliwość realizacji planowanej inwestycji. W toku analizy organ ustalił w szczególności, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego, Prawa energetycznego, jak i ustawą o drogach publicznych. Inwestycja nie koliduje z istniejącym i planowanym zagospodarowaniem terenu. Teren ten nie jest objęty strefą ochrony przyrody, ani ochrony archeologicznej. Na planowanym terenie znajdują się obiekty wpisane do ewidencji zabytków, ale Miejski Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdzając, że zakres planowanych prac nie narusza zasad ochrony i opieki nad zabytkami historycznego obszaru. Planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie okolicznych mieszkańców. Ustalenia w tym zakresie – zdaniem Prezydenta Miasta – stanowiły podstawę do stwierdzenia, iż planowana inwestycja jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie. Podsumowując powyższe uwagi skład orzekający w pełni podziela stanowisko organów obu instancji odnoszące się do możliwości realizacji planowanej inwestycji. Dodać wypada, iż przebudowa sieci ciepłowniczej jest niezbędna do prawidłowego jej funkcjonowania. Szczegółowe techniczne rozwiązania będą przedmiotem analizy na kolejnym etapie postępowania, czyli w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rekapitulując, ustalony w sprawie przez organ stan faktyczny i prawny terenu, na którym planuje się realizację inwestycji nie nasuwa wątpliwości składu orzekającego. Uzupełniając powyższe uwagi dostrzec wypada, że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymagania formalne niezbędne do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Po pierwsze, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora zaś i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Te wymogi zostały przez organy zachowane (obwieszczenia o wszczęciu postępowania z dnia 2 i 7 czerwca 2017 roku i obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...] roku) oraz odpowiednie pisma skierowane do inwestora i uczestników postępowania. Po drugie, wydanie decyzji wymagało uprzedniego uzgodnienia odpowiednich organów, czyli Zarządu Dróg i Transportu oraz Miejskiego Konserwatora Zabytków w Ł.. Zarząd Dróg i Transportu dokonał uzgodnienia projektu decyzji w trybie określonym w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Natomiast Miejski Konserwator Zabytków, wskazanym wcześniej postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdzając, że zakres planowanych prac nie narusza zasad ochrony i opieki nad zabytkami historycznego obszaru. Po trzecie, stosownie do treści art. 54 u.p.z.p. decyzja organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Załącznikiem do decyzji jest także mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji. W końcu, zasygnalizować jedynie należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie II u.p.z.p., w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uwzględnić warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli okoliczność ewentualnego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ten warunek nie zachodzi w sprawie, ponieważ teren inwestycji znajduje się w granicach miasta, a zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 909), przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze skład orzekający uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Z przytoczonego unormowania art. 54 u.p.z.p. wynika oczywista niezasadność oczekiwań skarżących, iż w toku postępowania lokalizacyjnego mogliby oni uzyskać rozstrzygnięcie o przeniesieniu ciepłociągu, nawet już istniejącego poza teren ich nieruchomości. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 roku (sygn. akt: II SA/Kr 1576/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl ), iż żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Jak słusznie zatem wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji, czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych). Organy, ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie byli zobowiązani do konsultacji ze stroną skarżącą (czy szerzej – właścicielem nieruchomości przez które przebiegać ma inwestycja) szczegółowych rozwiązań technicznych. Z powyższych względów niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący wyznaczenia przebiegu sieci ciepłowniczej w sposób ograniczający możliwości inwestycyjne skarżących oraz możliwości wykorzystania ich nieruchomości. Zarzuty dotyczące wspomnianych utrudnień w zabudowie, czy rozbudowie działki skarżących, nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale na ewentualnym kolejnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji planowanej inwestycji, tj. w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Okoliczność, że inwestor korzysta z nieruchomości skarżących w sposób bezumowny, nie wyklucza możliwości wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. To na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego (pozwolenie na budowę) organ bada prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organy administracji publicznej nie rozstrzygają o ewentualnych roszczeniach odszkodowawczych. Podkreślić również należy, iż mimo że skarżący nie podnosili argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm.). Rekapitulując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. A.B.