II SA/Łd 832/24

Dnia 10 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 września 2024 roku nr KO.461.19.2024 KO.461.20.2024 KO.461.25.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 31 października 2024 r. B.D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 września 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej odrzucenie. Jednocześnie organ wyjaśnił, że B. D., jako stronie postępowania, zgodnie z pouczeniem do punktu 2 decyzji przysługiwał sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim. Natomiast pismem z dnia 16 października 2024 r. skarżąca wniosła skargę od punktu 1 decyzji Kolegium formalnie kończącej postępowanie, tj. umarzającej postępowanie wszczęte odwołaniem A. P. W tej sytuacji – w ocenie Kolegium – B.D. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie odwoławcze. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest, co do zasady od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wydana została wobec A.P., a zatem skarżąca B.D. nie była adresatem tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 925), zwanej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wynikająca z art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacja do wniesienia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego. "Interes prawny" zachodzi zaś wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (tak postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2017r., IV SA/Wa 450/17, utrzymane w mocy postanowieniem NSA z dnia 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Podmiot – skarżący, który nie ma interesu prawnego, nie posiada także legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stanowi on bowiem inną przyczynę niedopuszczalności skargi. Wychodząc z powyższych przesłanek - Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 zaskarżonej decyzji, a dotyczące umorzenia postepowania wszczętego odwołaniem A.P. Zaskarżony 1 punkt przedmiotowej decyzji dotyczy umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego nie przez skarżącą, ale przez A. P. Umorzenie to nastąpiło ze względu na brak legitymacji do wniesienia odwołania przez A. P. Zaskarżona decyzja w zakresie jej punktu 1 ma charakter wyłącznie procesowy i z tego względu nie wpływa na uprawnienia lub obowiązki skarżącej. Nie dotyczy bowiem bezpośrednio jej sytuacji prawnej jako podmiotu odwołującego się od decyzji pierwszoinsatncyjnej. Z treści skargi wprost i jednoznacznie wynika, że skarżąca – wnosząc tę skargę – działała we własnym imieniu, nie zaś z pełnomocnictwa A.P. Po stronie skarżącej zachodzi zatem oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi na wskazany w jej osnowie punkt 1 zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.