II SA/Łd 832/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L. W. i A. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 23 września 2025 r. nr 187/2025 znak: WOP.7721.150.2025.ID w przedmiocie obowiązku opracowania i przedstawienia projektu zamiennego postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 832/25 poprzez wykreślenie w całości przedostatniego akapitu uzasadnienia. a.bł. Wyrokiem z 7 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 832/25 w sprawie ze skargi L. W. i A. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 23 września 2025 r. nr 187/2025, znak: WOP.7721.150.2025.ID w przedmiocie obowiązku opracowania i przedstawienia projektu zamiennego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łęczycy z 23 czerwca 2025 r. nr 34/2025, znak: PINB. 5143.7.2024. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu może podlegać również uzasadnienie orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie, w wyniku oczywistej omyłki w przedostatnim akapicie uzasadnienia wyroku omyłkowo wskazano: "O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powoływanej ustawy p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot uiszczonego wpisu sądowego (pkt 2 sentencji wyroku).". Sąd w sposób wadliwy zamieścił w uzasadnieniu wyroku sformułowanie rozstrzygające o kosztach postępowania, pomimo braku zawarcia stosownego orzeczenia w tym przedmiocie w sentencji wyroku. Zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w myśl art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Przepis § 1 nie ma zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu (§ 2). W okolicznościach niniejszej sprawy bezsprzecznym jest, że Sąd w sentencji wyroku nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, a skarżący, reprezentowani w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, przed zamknięciem rozprawy nie złożyli stosownego wniosku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, w związku z czym niemożliwym było objęcie pisemnymi motywami wyroku tej kwestii. Wskazana omyłka ma charakter oczywisty i niebudzący wątpliwości. Sprostowanie uzasadnienia wyroku w powyższym zakresie jest dopuszczalne. W związku z powyższym należało uznać, że w sprawie zaistniała podstawa do sprostowania wskazanej omyłki. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu. a.bł.