II SA/Łd 838/07

Dnia 14 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Referendarz sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 roku sprawy ze skargi A Spółka z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy masztu pomiarowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. W dniu 29 maja 2007 roku pełnomocnik A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zgłosił w Starostwie Powiatowym w P. zamiar przystąpienia do budowy tymczasowego obiektu budowlanego – masztu pomiarowego, niepołączonego trwale z gruntem, zlokalizowanego na działce nr 4/18, położonej w obrębie [...], gmina G. W zgłoszeniu wskazano, iż planowany obiekt budowlany to maszt stalowy o konstrukcji rurowej i wysokości całkowitej 49,52 m. Starosta Powiatu [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] roku, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. – Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgłosił sprzeciw w przedmiocie budowy masztu pomiarowego na działce o nr ewid. 4/18 w W. Zdaniem organu administracji budowa masztu pomiarowego nie znajduje się w spisie robót niewymagających pozwolenia na budowę. Spis ten, zawarty w art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, stanowi listę zamkniętą. Wobec tego zamierzenie objęte wnioskiem kwalifikuje się do robót, na które inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Zamierzenie inwestora narusza również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr VIII/56/2003 Rady Gminy Grabica z dnia 30 października 2003 roku, zgodnie z którym teren oznaczony symbolem A6 S.P.U przeznaczony jest pod lokalizację obiektów składowych, produkcyjnych i usługowych. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A spółka z o.o., reprezentowana przez jednego członka zarządu – A. G. Wojewoda [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] roku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] roku. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ administracji II instancji podał, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr VIII/56/2003 Rady Gminy Grabica z dnia 30 października 2003 roku, dla terenu oznaczonego symbolem A6 S.P.U ustalono jako przeznaczenie podstawowe lokalizację obiektów składowych, produkcyjnych i usługowych na zasadach określonych w § 8 uchwały. Jednocześnie parametr wysokości zabudowy na tym terenie ustalono na 18 m. Zdaniem organu administracji planowana lokalizacja przedmiotowego masztu pomiarowego wysokiego na 49,52 m w sposób oczywisty narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z prawem lokalnym organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji, w myśl art. 30 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, obowiązany był do wniesienia sprzeciwu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. podniosła, że zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dotyczący ograniczenia do 18 m wysokości zabudowy terenu, na którym planowana jest budowa masztu pomiarowego, odnosi się wyłącznie do obiektów składowych, produkcyjnych i usługowych. Maszt pomiarowy jest natomiast obiektem niepołączonym trwale z gruntem, ustawianym na określony czas w celu wykonania pomiarów kierunku i prędkości wiatru dla potrzeb zbadania terenu pod względem możliwości lokalizacji farmy wiatrowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację, wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do uzupełnienia braków formalnych skargi strona skarżąca złożyła odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z którego wynika, że: od 22 marca 2006 roku nie dokonywano zmian w umowie Spółki, do reprezentacji Spółki upoważnionych jest dwóch członków zarządu działających łącznie, a w skład zarządu wchodzą dwie osoby – H. V. i A. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest jedynie do kontroli legalności aktów administracyjnych, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd nie orzeka merytorycznie w sprawie administracyjnej, a jedynie bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] roku wniosła A Sp. z o.o. w W. Na odwołaniu widnieje podpis zaledwie jednego z członków zarządu Spółki. Jednocześnie z odpisu z rejestru przedsiębiorców skarżącej Spółki wynika, że jej zarząd jest wieloosobowy, a do reprezentacji upoważnieni są dwaj członkowie zarządu działający łącznie. Oparcie postępowania administracyjnego na zasadzie skargowości powoduje określone następstwa prawne dla skuteczności czynności procesowych. Wprawdzie ustawodawca regulując postępowanie administracyjne przyjął zasadę ograniczonego formalizmu, to przewidział jednak określone wymagania formalne, uznając, iż ma to znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie tych wymagań gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez stronę. Ponadto to treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania. Zgodnie z treścią art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione w formie dokumentu albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. W myśl natomiast art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych przedstawicieli. Dlatego, gdy stroną postępowania administracyjnego jest osoba prawna, organ administracji publicznej powinien ocenić, czy w sprawie występuje należycie umocowany przedstawiciel tego podmiotu. Oceny tej dokonuje się na podstawie przepisów regulujących ustrój osoby prawnej oraz opartego na tych przepisach statutu. W niniejszej sprawie odwołanie wnosiła spółka prawa handlowego, która jest osobą prawną na mocy art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 roku – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). W przypadku spółek z ograniczoną odpowiedzialnością sposób reprezentacji reguluje art. 205 § 1 Kodeksu spółek handlowych, zgodnie z którym, jeżeli zarząd spółki jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Dane na temat umowy spółki i sposobu jej reprezentacji podlegają obowiązkowi zgłoszenia do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy. Dane zawarte w rejestrze przedsiębiorców objęte są zaś domniemaniem prawdziwości (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym /t.j. – Dz.U. z 2001 roku, Nr 17, poz. 209 ze zm./). Z przedłożonego do akt sprawy odpisu z rejestru przedsiębiorców wynika, że do reprezentacji skarżącej Spółki wymagane jest łączne działanie dwóch członków zarządu. Wojewoda Łódzki nie dostrzegł powyższego braku i rozpatrzył odwołanie, przez co dopuścił się naruszenia art. 63 § 3 w związku z art. 30 § 3 k.p.a. Uznanie za odwołanie pisma wniesionego przez nienależycie reprezentowaną spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1990 roku, sygn. akt III SA 647/90, opubl. Wspólnota 1991/36 str. 21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 1994 roku, sygn. akt SA/Gd 2365/93, opubl. POP 1997/3/62). Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pragnie podnieść, iż na organie administracji architektoniczno-budowlanej, na mocy art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. – Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), spoczywa obowiązek zbadania zgodności budowy lub wykonywanych robót budowlanych (objętych zgłoszeniem) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie wspomniany przepis nie zawiera wprost takiego zastrzeżenia, to nie ulega wątpliwości, iż roboty budowlane powinny być badane pod względem zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydawania decyzji. W niniejszej sprawie planowane przedsięwzięcie budowlane było badane pod względem zgodności z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr VIII/56/2003 Rady Gminy Grabica z dnia 30 października 2003 roku w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Grabica na obszarze Wola Bykowska (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego Nr 328, poz. 2774). Uchwałą powyższą wprowadzono zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Grabica, zatwierdzonym uchwałą Nr VII/7/91 Rady Gminy Grabica z dnia 27 marca 1991 roku (Dz.Urz.Woj. Piotrkowskiego Nr 4, poz. 53). Jednocześnie w § 21 uchwały zmieniającej plan zagospodarowania przestrzennego gminy Grabica zastrzeżono, iż uchwała Nr VII/7/91 Rady Gminy Grabica z dnia 27 marca 1991 roku w sprawie zatwierdzenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego traci moc w części objętej ustaleniami uchwały zmieniającej. W tym miejscu należy podnieść, iż w dniu 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W art. 87 ust. 3 przedmiotowej ustawy prawodawca zadecydował, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 roku zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 stycznia 2003 roku. Przyjmując jednolitość i spójność aktu prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, uznać należy, iż częściowa zmiana jego treści po 1 stycznia 1995 roku nie usprawiedliwia twierdzenia, że plan ten został uchwalony po tym dniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie może jednak pominąć, iż w jurysprudencji pojawiło się stanowisko, zgodnie z którym utrata mocy planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 roku nie obejmowała zmian w planach dokonanych po tej dacie. Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie zmiany planów, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 roku, należałoby bowiem przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, jeśli mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd, nie przesądzając o trafności wyżej zaprezentowanego stanowiska doktryny prawa, obowiązany jest zwrócić organom administracji uwagę, iż w swych rozważaniach całkowicie pominęły kwestię obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda Łódzki winien wezwać stronę wnoszącą odwołanie od decyzji organu administracji I instancji do uzupełnienia braków formalnych odwołania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. oraz rozważyć kwestię obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. M.P.