II SA/Łd 838/23

Dnia 30 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 roku sprawy ze skargi W. F. i E. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 sierpnia 2023 roku znak: SKO.4120.164,165.23 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. ał U Z S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzja z 21 sierpnia 2023r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z 12 lipca 2023 r., ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Z akt sprawy wynika, że 1 lipca 2022 r. [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Burmistrza Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb [...] O., gm. Ł.. Burmistrz Ł. wspomnianą decyzją z 12 lipca 2023 r., ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Od decyzji Burmistrza W.F. i E. F. wniosły odwołanie, w którym wskazały, że obawiają się uciążliwości jakie będzie generować planowana inwestycja dla ludzi i środowiska (hałas, promieniowanie magnetyczne, zakłócenia elektroenergetyczne), obawiają się potencjalnej katastrofy budowlanej. Oczekują od inwestora zmiany lokalizacji inwestycji z uwagi na swoje bezpieczeństwo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wyjaśniło, że inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej od 4 czerwca 2022 r. nie zalicza się do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), a tym samym nie wydaje się dla niej decyzji środowiskowej, której celem jest zbadanie wpływu inwestycji na otoczenie, w tym zdrowie ludzi. Nie ma tym samym konieczności poprzedzenia decyzji lokalizacyjnej rozstrzygnięciem środowiskowym, wydanym na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że Burmistrz Ł., na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 - u.p.z.p.) zobowiązany był do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Dokonawszy takiej analizy organ stwierdził, że inwestycja obejmuje działkę nr [...], stanowiącą własność osób prywatnych. Jest to działka niezabudowana, sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako rolna (Ps lV, pow. 0,1685 ha). W bezpośrednim sąsiedztwie działki od strony północnej oraz północno-zachodniej znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Po stronie zachodniej teren inwestycji graniczy bezpośrednio z drogą wewnętrzną i dalej z terenami rolnymi niezabudowanymi. Od strony południowej działka graniczy z drogą wojewódzką nr [...], dalej za drogą z terenami rolnymi. Ponadto po stronie południowo-wschodniej za drogą znajduje się budynek usługowy (nieużytkowany - była gastronomia), budynki gospodarcze oraz budynki mieszkalne jednorodzinne. Po stronie wschodniej teren inwestycji bezpośrednio graniczy z terenami rolnymi, zaś w części północno-wschodniej znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne oraz gospodarcze. Z przeprowadzonej wizji w terenie wynika również, że nieopodal w części nieobjętej mapą, po stronie zachodniej znajduje się już istniejąca wieża telekomunikacyjna o wysokości 64 m. Na załączniku graficznym oznaczono poglądowo rozmieszczenie budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz usługowych. Teren planowanej inwestycji przylega do drogi wojewódzkiej, ma istniejący zjazd. Na analizowanej działce znajduje się sieć energetyczna (w tym napowietrzna sieć elektroenergetyczna), wodociągowa (w granicy działki) oraz telekomunikacyjna. Teren inwestycji znajduje się w strefie ochronnej od terenów zamkniętych, a także w obszarze ograniczonego użytkowania w związku z lotniskiem wojskowym (kompleks nr [...]), gdzie występują nieprzekraczalne ograniczenia wysokości zabudowy oraz obszary ograniczeń w zagospodarowaniu przestrzennym (uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 25 października 2016 r.). Działka znajduje się w całości w obszarze ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł., w [...], na którym w ujęciu ogólnym obowiązuje zakaz sytuowania zabudowy mieszkaniowej i usługowej związanej ze stałym lub tymczasowym pobytem ludzi. Ponadto teren ten znajduje się w granicach powierzchni ograniczających wysokość zabudowy, w granicach pierwszej części powierzchni podejścia o nachyleniu 1:100. W związku z powyższym w celu dokonania rzetelnej analizy, czy na danym terenie można ustalić lokalizację wnioskowanego celu publicznego, organ wystąpił do Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, Ośrodka Zamiejscowego w Ł. z prośbą o opinię w odniesieniu do stref ochronnych terenów zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej. W dniu 8 sierpnia 2022 r. otrzymano pismo, informujące, że planowana lokalizacja inwestycji znajduje się w powierzchni poziomej wewnętrznej lotniska wojskowego Ł., jednak jej nie przekracza. W związku z tym istnieje możliwość realizacji inwestycji z zaleceniem oznakowania przeszkodowego wieży i zgłoszenia jej po wybudowaniu do Szefostwa Ruchu Lotniczego SZ RP. Na terenie inwestycji nie występują formy ochrony przyrody wymienione w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Działka nie leży na terenach chronionych Natura 2000. Na przedmiotowym terenie nie występują obszary wodno-błotne, wybrzeży, górskie, strefy ochronne ujęć wód, wymagające specjalnej ochrony siedliska zwierząt i roślin, obszary przylegające do jezior, obszary ochrony uzdrowiskowej, obszary o znaczeniu kulturowym i takie, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. Zgodnie z mapami udostępnianymi przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie poprzez ISOK teren nie leży w strefie zagrożenia i ryzyka powodziowego. Na terenie inwestycji nie występują urządzenia melioracji wodnych. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w trybie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r, o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z rejestrem prowadzonym przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Ł. oraz gminną ewidencją zabytków prowadzoną przez Burmistrza Ł., teren planowanej inwestycji nie jest objęty prawną formą ochrony zabytków, ponadto na wnioskowanym obszarze nie występują stanowiska archeologiczne. Działka nie leży na terenach narażonych na osuwanie się gruntu i szkody górnicze. Projekt decyzji został uzgodniony z: Zarządem Województwa [...] (postanowienie z 6 czerwca 2023 r.), Centralnym Wojskowym Centrum Rekrutacji Ośrodek Zamiejscowy w Ł. (postanowienie z 5 czerwca 2023 r.), Starostą Ł. (postanowienie z 12 czerwca 2023 r.,) oraz Zarządem Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Kolegium stwierdziło ponadto, że decyzja zawiera wymagane elementy, wskazane w art. 54 u.p.z.p., tj. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w skali 1:500, stanowiącej załącznik do decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosły W. F. i E.F., wyjaśniając w jej treści, że obawiają się niebezpieczeństw jakie generować będzie sporna inwestycja. Wskazały na takie elementy jak: promieniowanie magnetyczne, wpływające na zdrowie ludzi, hałas, zakłócenia elektromagnetyczne, a także na możliwość potencjalnej katastrofy budowlanej w przypadku przewrócenia się planowanej stacji telefonii komórkowej, dodając, że ich dom znajduje się w odległości 40 m od planowanej inwestycji, zaś jej wysokość to 59 m. Ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się 10 domów jednorodzinnych, a jak wynika z dokumentacji zasięg pola elektromagnetycznego to 19 m, co obejmie należący do skarżących ogród, gdzie spędzają czas wolny. Podkreśliły, że nieopodal, w odległości 150 m istnieje już wieża telefonii komórkowej o wysokości 64 m, która jest uciążliwa (hałas, promieniowanie). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Dodać trzeba, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 21 sierpnia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Ł. z 12 lipca 2023 r. ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy wskazać, że w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 – u.g.n.). Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji Z treści powyższych przepisów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2023 r. II OSK 2236/23 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze, podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne. Po drugie, przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. Jeżeli chodzi o lokalne (gminne) lub ponadlokalne znaczenie inwestycji, istotne jest przede wszystkim to, że dana inwestycja nie służy wyłącznie zaspokojeniu interesu prywatnego inwestora lub osoby trzeciej, ale ma znaczenie dla urzeczywistnienia interesu publicznego, istotnego dla pewnej zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym (por. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2022 r., II OSK 567/18). W realiach niniejszej sprawy chodzi o budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Tym samym z istoty tej inwestycji wynika, że nie służy ona zaspokojeniu interesu indywidulanego inwestora lub właściciela działki, na której ma być posadowiona. Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., następuje na wniosek inwestora. Bezspornym w sprawie jest, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymienione w cytowanym przepisie elementy. Ponadto zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, jednak aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. Podkreślić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Taka analiza została przeprowadzona przez organ pierwszej instancji, czego potwierdzeniem są znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym mapy w skali 1:1500 czy wypisy z rejestru gruntów. Organ ustalił, że planowana instalacja radiokomunikacyjna może być usytuowana na wnioskowanym terenie, nie powodując przekroczeń dopuszczalnych wartości pół elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności. Z załączonej do decyzji graficznej analizy wynika, że przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w całości zamykają się w granicach działki inwestycyjnej oraz przylegających do niej działkach drogowych. Poza tym, zgodnie z uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 25 października 2016 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł., działka stanowiąca teren inwestycji, jak również całe sąsiedztwo znajduje się na [...], na którym m.in. obowiązuje zakaz budowy budynków jedno i wielorodzinnych oraz zamieszkania zbiorowego, zagrodowego, mieszkaniowo-usługowego, szpitali, domów opieki społecznej, a także obiektów związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. W związku z tym na obszarach obejmujących załączoną mapę nie ma możliwości rozwijania nowej zabudowy mieszkaniowej oraz innej związanej ze stałym lub czasowym pobytem ludzi. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostwem Powiatowym w Ł., jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w S., jako organem właściwym w sprawach ochrony melioracji wodnych, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne; Zarządem Dróg Wojewódzkich w Ł., jako zarządcą drogi wojewódzkiej, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, a także Centralnym Wojskowym Centrum Rekrutacji, Ośrodkiem Zamiejscowym w Ł. w odniesieniu do stref ochronnych terenów zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej. Odnosząc się do zasadniczych zarzutów skargi sąd zauważa, że powstanie ewentualnych immisji takich jak hałasy, wibracje, zakłócenia elektryczne, czy też zacienienie nie są badane na obecnym etapie postępowania, tym samym są one chybione. Dodać także należy, że w sprawie istotna jest nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), która dokonana została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071). W wyniku owej nowelizacji z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie (z dniem 4 czerwca 2022 r.) uchylono zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu wskazać należy, na treść § 2 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie było konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wyjaśnić należy, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) - zob. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Wobec powyższych ustaleń, sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie sądu skonstruowane zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. odpowiada prawu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżących nie oznacza automatycznie jej wadliwości. Skoro w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zobowiązany był oddalić skargę. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. [pic]