II SA/Łd 839/15

Dnia 13 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. Z. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...], znak: [...], ustalającej dla M. M. i K. M. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego o pomieszczenia mieszkalno-gospodarcze (dawniej piekarnia) - legalizacja istniejącego budynku, przewidzianego do realizacji na terenie oznaczonej numerem ewidencyjnym 350 i 351, obręb [...], przy ulicy A w R. – uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji uznał za spełnione łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 199 ze zm.)- powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.". Rozstrzygnięcie organu I instancji oparte zostało o wyniki z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiące załącznik nr 2 i 3 (część tekstowa i graficzna) do decyzji, wymaganej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U., nr 164, poz. 1588) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Od decyzji wspomnianej odwołanie wniosła S. K., współwłaścicielka działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 351, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zarzucając decyzji obrazę art. 6 ust. 2 u.p.z.p., w ten sposób, że obszarem zagospodarowania objęto także teren, do którego wnioskodawczynie nie posiadają tytułu prawnego. Dodatkowo wskazano na nieprawidłowe objęcie zakresem analizy zbyt szerokiego obszaru jak również obrazę art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji powyższego pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w sprawie, a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż zaskarżona decyzja została doręczona wszystkim stronom w sprawie. Odwołująca podniosła, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma na celu legalizację samowoli budowlanej wykonanej przez M. M. oraz K. M. Odnosząc się do powyższych zarzutów, Kolegium wyjaśniło, że brak zgody odwołującej na realizację projektowanej zabudowy nie może tamować podjęcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego zadania. Rolą decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 u.p.z.p., do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. W świetle art. 56 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla nowej zabudowy, o ile zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i nie sprzeciwiają się jej przepisy odrębne, do których nie zalicza się przepisów prawa budowlanego, bowiem nie należą one do materii z zakresu planowania przestrzennego. Dla podjęcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości, a nawet właściciela działki, na której inwestycja jest planowana, bowiem decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co podkreśla art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie ingeruje w prawa do terenu, zatem nie bada się na tym etapie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i czy istnieją w tym zakresie jakieś ograniczenia. Jest ona wydawana niezależnie od dysponowania przez daną osobę prawem do terenu budowy. Przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może w istocie dojść do naruszenia praw innych osób. Jednakże decyzja z mocy art. 54 pkt 2 lit. d) w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. musi zawierać wymagania, odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich (w niniejszej sprawie szczegółowo określa je pkt 3 decyzji). Zatem interesy osób trzecich, do których należy odwołująca, zostały tym samym zabezpieczone już na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, a z mocy art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia te wiążą organ właściwy w sprawie pozwolenia budowlanego, co oznacza, że muszą być one uwzględnione w toku postępowania legalizacyjnego, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Nawet samowola budowlana nie wyłącza możliwości ustalenia w drodze stosownej decyzji warunków zabudowy dla takiego obiektu, innymi słowy nie wyklucza możliwości deklaratywnej oceny zgodności takiego obiektu z przepisami u.p.z.p. Organ zobowiązany jest natomiast rozpatrzyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy również po wybudowaniu (samowolnie) obiektu budowlanego przez ustalenie warunków zabudowy lub odmowę ich ustalenia. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony prawa do czynnego udziału w sprawie organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż odwołująca zawiadomieniem z dnia [...], znak: [...], została poinformowana o uprawieniu do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które zostało jej doręczone dnia 25 lutego 2015r. Ponadto organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma potrzeby przesłuchania strony. Podstawowym dowodem w zakresie spełnienia przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p jest analiza urbanistyczno-architektoniczna opracowywana w oparciu o § 3 rozporządzenia i przeprowadzana przez organ gminy na wyznaczonym i uzasadnionym obszarze, wokół terenu objętego postępowaniem, w celu poszukiwania wzorca dla nowej zabudowy. Analiza zagospodarowania terenów powinna być wyczerpująca i przedstawiać zastany stan zabudowy na terenie analizowanym w sposób konkretny i jej jednostkowe cechy, aby było możliwe przeprowadzenie ustaleń i wyliczeń niezbędnych do określenia cech nowej zabudowy wymienionych w § 4-8 rozporządzenia. W ocenie Kolegium, uchybienie wymogom, związanym z przeprowadzeniem wspomnianej analizy sprawia, że decyzji organu I instancji nie można zaakceptować. Po pierwsze ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Co do zasady wniosek inwestora wyznacza podmiot, przedmiot postępowania i zakres rozstrzygnięcia. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien m.in. zawierać charakterystykę inwestycji w tym m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) i lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Wniosek inwestora w części opisowej nie określa parametrów technicznych inwestycji, takich jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość i kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki, kąt nachylenia, układu połaci dachowych, co wymaga uzupełnienia przez inwestorów. Zdaniem organu II instancji, przeprowadzona analiza nie wyczerpuje powyżej omówionej materii, bowiem zawiera jedynie ogólne dane o zabudowie i jej cechach na obszarze analizowanym. Wobec takich, ogólnie przedstawionych w analizie cech zabudowy na obszarze analizowanym, nie można przesądzić o cechach nowej zabudowy według normatywnych reguł określonych w § 5-8 cyt. rozporządzenia. Organ I instancji, ustalając cechy nowej zabudowy nie wskazał, na podstawie której z zasad ich ustalania, normatywnie określonych w § 4 - § 8 rozporządzenia, ustalił cechy nowej zabudowy. Ponadto organ I instancji powinien wskazać uzasadnienie dla każdej cechy nowej zabudowy, czego w kontrolowanej decyzji nie uczynił.. Kolegium podkreśliło również, że ustalając geometrię dachu organ I instancji nie ustalił wysokości głównej kalenicy, czym naruszył przepis § 8 ww. rozporządzenia. Ustalono bowiem wysokość budynku, a ww. przepis odnosi się do wysokości głównej kalenicy. Następnie organ odwoławczy stwierdził, ze w świetle zamierzenia wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż jego istotą jest rozbudowa budynku mieszkalnego o pomieszczenia mieszkalno-gospodarcze (dawniej piekarnia) - legalizacja istniejącego budynku, czego w sposób jednoznaczny nie wskazał organ pierwszej instancji w załączniku graficznym do decyzji. Skoro istotą decyzji jest ustalenie cech budynku w wielkościach odpowiadającym ich faktycznym parametrom, nie można zaakceptować rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ustalającego te cechy poprzez wskazanie wielkości w przybliżeniu (szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej). Nie znajduje to uzasadnienia zarówno w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak i w przepisach rozporządzenia. Organ II instancji wskazał również, że z akt sprawy wynika, iż za strony postępowania uznano właścicieli działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 351 (objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy) i działki nr 349, graniczącej z teren inwestycji. Teren inwestycji poza ww. działką o numerze ewidencyjnym 349 graniczy także z innymi działkami, np. nr 333/5, co uwidacznia załącznik graficzny do decyzji. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, dlaczego pozostałych właścicieli działek, graniczących z terenem inwestycji nie uznano za strony postępowania. W związku z tym powstała wątpliwość, jakimi kryteriami kierowano się, ustalając krąg stron, co wymaga wyjaśnienia. Z pisma A. i S. K. z dnia 12 lutego 2015r. wynika, iż posiadają oni decyzję o warunkach zabudowy, dotyczącą także działki o nr ewidencyjnym 350. Działka ta obejmuje także ww. projekt decyzji o warunkach zabudowy, o której wydanie wnioskowały P. M. Zainteresowani jednoznacznie stwierdzają, iż posiadają także pozwolenie na budowę, które obejmuje sporny grunt. Kwestia ta wymaga, zdaniem Kolegium, wyjaśnienia. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego złożyła K. M., przytaczając okoliczności powstania budynku piekarni dobudowanego do budynku mieszkalnego. Podkreśliła, iż "budynek piekarniczy oraz mieszkalny potraktowano jako jednolitą całość i niepotrzebne było osobne zezwolenie". Obecnie "zmuszona" była "wystąpić o ponowną legalizację sprzed 35 lat". Dalej podnosi, iż "Sąd I i II instancji rozpatrzył sprawę samego placu bez zabudowy", nie wskazując "kto pokryje koszty związane ze zrujnowanym dobytkiem". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Również uczestniczka postępowania S. K. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc okoliczności wywiedzione już uprzednio w złożonym odwołaniu. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2015r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dniu 17 marca 2016r. skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie adwokata, "wypowiadając" pełnomocnictwo adwokatowi z urzędu. Na rozprawie w dniu 18 marca 2016r. pełnomocnik z urzędu wniósł o zwolnienie go od udziału w rozprawie oraz o przyznanie mu należnego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia może być podjęta tylko w sytuacjach, określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu, mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.listopada 2003r., sygn. akt IV SA 1496/02, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Prawn. 2004/2/60, z dnia 2.grudnia 1999r., sygn. akt I SA 632/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 48722, z dnia 27.października 1999r., sygn. akt I SA 2127/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 48721). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, uznać należy za prawidłowe. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 2 organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, za zasadną uznać należy konkluzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne, naruszało zasady procedowania, co z uwagi na charakter sprawy mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Uprawniona jest zatem konkluzja o konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Dotyczy to w szczególności prawidłowego określenia stron postępowania oraz sposobu sporządzenia analizy urbanistycznej, której wadliwość jest oczywista. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być zaś poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak natomiast trafnie podniesiono w motywach zaskarżonej decyzji, sporządzona analiza nie wskazuje wzorca dla wnioskowanego sposobu zagospodarowania, bowiem nie odnosi się w sposób możliwy do weryfikacji do zabudowy na terenach, położnych w obszarze analizowanym, nie wskazując nadto podstawy dla określenia wskaźników zabudowy na przyjętym w analizie poziomie. Dodatkowo, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, na załączonych mapach brak jest zaznaczonej nielegalnie rozbudowanej części obiektu. Prowadząc natomiast postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla istniejącego już obiektu w celu jego legalizacji konieczne jest nie tylko określenie jakie parametry mają budynki w obszarze analizowanym, ale również określenie jakie parametry miał budynek przed jego rozbudową i o ile rozbudowa parametry te zwiększyła. Skoro bowiem organ ocenia już stan zastany, to powinien przesądzić, czy wykonana rozbudowa jest do pogodzenia z zagospodarowaniem istniejącym w obszarze analizowanym. Przyjmuje się w przy tym, że określenie warunków zabudowy przez niedookreślone i nieprecyzyjne sformułowanie parametrów jak np. "ok." czy "mniej więcej" jest wadą, dyskwalifikującą decyzję ustalającą warunki. Nie ma natomiast przeszkód, żeby organ określił wspomniane parametry w postaci "widełek" (od – do), także wówczas, gdy dotyczy to zabudowy już istniejącej. W tym kontekście nie można też podzielić stanowiska organu odwoławczego, że nieprecyzyjne określnie parametrów inwestycji we wniosku inicjującym postępowanie, stało na przeszkodzie procedowaniu w jego przedmiocie. Postępowanie dotyczy bowiem warunków zabudowy dla inwestycji już istniejącej, zatem nawet nieścisłości i braki wniosku nie mogą wpłynąć na ustalenie warunków zabudowy, skoro wiadomym jest, jakie parametry ma obiekt samowolnie rozbudowany. Kwestia natomiast obowiązku wyjaśnienia okoliczności "posiadania przez A. i S. K. decyzji o warunkach zabudowy (...) oraz pozwolenia na budowę, które obejmuje sporny grunt", sformułowana została przez organ odwoławczy w sposób tak lakoniczny, że wyklucza możliwość kontroli uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Odnosząc się za do poglądów prawnych organu odwoławczego, zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż zalecenia o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 k.p.a., wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II OSK 502/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 339485). Oznacza to, że przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w pierwszej instancji. Nie może natomiast ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ. Art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. pozostawia bowiem uznaniu organu odwoławczego wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by organ I instancji był związany poglądem prawnym, wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. Wskazane okoliczności dowodzą trafności konkluzji organu odwoławczego o potrzebie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w znacznej części a w konsekwencji – prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. dla podjętej decyzji o charakterze kasacyjnym. Odniesienie się natomiast do zarzutów skargi jest o tyle utrudnione, że ani w treści skargi, sporządzonej osobiście przez skarżącą ani też w toku postępowania przez żadnego z pełnomocników nie zostały one w istocie sformułowane. Zaszłości historyczne, związane z rozbudową obiektu przed 35 laty, jak też postępowania sądowe "odnoszące się do gruntu", czy kwestie odszkodowawcze pozostają natomiast bez wpływu na zakres procedowania przez organ w kontrolowanym postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi wobec braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1801) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 461), rozstrzygnięto zaś o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, powiększonego o należny podatek od towarów i usług wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty pomocy prawnej, udzielonej w urzędu nie zostały opłacone nawet w części. Lp/