II SA/Łd 839/22

Dnia 26 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 roku nr SKO. 4170.124-129.2022 SKO. 4170.131-132.2022 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę. ał Decyzją z 18 sierpnia 2022 r., nr SKO. 4170.124-129.2022 SKO. 4170.131-132.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 62a i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "ustawa" – oraz § 3 ust. 2 pkt 58 lit. b), pkt 55 lit. b) tiret drugie oraz pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" – po rozpatrzeniu odwołań J.K., L.K., E.K., K.W., G.G., M.W., A.J. i R.J. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 14 czerwca 2022 r., nr 27/U/2022, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (w wariancie inwestorskim) polegającego na budowie zabudowy mieszkaniowej, garaży podziemnych, parkingów naziemnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogi o nawierzchni twardej, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b), pkt 55 lit. b) tiret drugie oraz pkt 62 rozporządzenia na potrzeby budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. [...] (działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]), w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J.K., natomiast w pkt 2 w stosunku do pozostałych odwołujących utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że krąg stron postępowania został ustalony przez organ I instancji z uwzględnieniem tych właścicieli działek, znajdujących się w odległości 100 m od granic terenu, na którym inwestor planuje realizację przedsięwzięcia. Są to osoby ujawnione w ewidencji gruntów jako właściciele nieruchomości zlokalizowanych w odległości 100 m od granicy terenu inwestycji. Z uwagi na ustalenia dotyczące oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, brak było podstaw do rozszerzenia kręgu stron postępowania o właścicieli kolejnych działek. Wyniki tego postępowania nie wskazują, aby w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, mogły zostać przekroczone standardy jakości środowiska, ani, że jakiekolwiek inne nieruchomości znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Z ustaleń organu I instancji, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym wynika, że odwołująca się pani J.K. nie jest właścicielką (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości położonych w zasięgu 100 m od planowanej inwestycji. J.K. wskazuje wprawdzie w treści odwołania, że zamieszkuje pod adresem nieruchomości znajdującej się w opisanym wyżej obszarze, jednakże ani wypisy z ewidencji gruntów, ani żadne informacje pochodzące od odwołującej się nie wskazują, że przysługuje jej do tej nieruchomości jakikolwiek tytuł prawny pozwalający na uznanie za stronę przedmiotowego postępowania. W związku z tym organ II instancji uznał, że J.K. ma co najwyżej interes faktyczny w niniejszej sprawie, który jednakże nie stanowi podstawy do skutecznego wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy, ustalenie braku interesu prawnego osób wnoszących odwołanie wypełniło przesłankę bezprzedmiotowości postępowania z przyczyn podmiotowych, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., co uzasadniało umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do J.K. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b) tiret drugie, pkt 58 lit. b) i pkt 62 rozporządzenia, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że na terenie inwestycji opisanym we wniosku inwestora miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje. Stwierdzenie tego faktu obligowało organ I instancji do podjęcia kolejnych czynności zmierzających do wydania wnioskowanej decyzji, w tym do uzyskania wymaganych prawem opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium wyjaśniło dalej, że w świetle art. 59 ust. 1 ustawy ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje o uwarunkowaniach środowiskowych, lecz wynika z przepisów prawa tj. z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia nie oznacza więc automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy obowiązek powyższy zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii właściwych organów, którymi w rozpatrywanej sprawie był: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi oraz Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Sieradzu. Organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi, po zapoznaniu się z kartą informacyjną przedsięwzięcia, nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (opinia z 23 listopada 2021 r., znak: PPIS.ZNS.9022.4.116.2021.909.MK, uzupełniona pismami z 5 stycznia 2022 r., znak: PPIS.ZNS.9022.4.116.2021.5.MK i z 2 marca 2022 r., znak: PPIS.ZNS. 9022.4.116.2021.176.MK. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Sieradzu (opinia z 3 marca 2022 r., znak: PO.ZZŚ.5.435. 653.2021.AC). Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi w postanowieniu z 24 stycznia 2022 r., znak: WOOŚ.4220.993.2021.JKu.4, wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie zabudowy mieszkaniowej, garaży podziemnych, parkingów naziemnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogi o nawierzchni twardej w Ł. przy ul. [...] (działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]) nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Z uwagi na fakt, że powyższe opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu orzekającego w sprawie środowiskowych uwarunkowań ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Prezydenta Miasta Łodzi, który opisaną na wstępie decyzją z 14 czerwca 2022 r., nr 27/U/2022, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że przepis art. 84 ust. 1 ustawy nie precyzuje, co powinno być określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przepisie tym znalazło się bowiem jedynie stwierdzenie o konieczności wskazania na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało zresztą już stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Nie oznacza to jednak, że nie ma ona określać żadnych innych kwestii. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nadal jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Oznacza to, że powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się ona odnosi oraz w jakim miejscu ma być to przedsięwzięcie zlokalizowane. Informacje te winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, które stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy jest elementem obligatoryjnym decyzji. Odnosząc się do treści decyzji wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy także zwrócić uwagę na art. 84 ust. 1a ustawy. Przepis ten wprost wskazuje jakie obowiązki mogą być nakładane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Zgodnie z jego treścią, w decyzji, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c) lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub c). W decyzji takiej zatem organ może określić istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 23. Organ może także nałożyć obowiązek wykonania działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Kolegium analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje na dopuszczalny zakres decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ rozstrzygając o braku konieczności oceny oddziaływania na środowisko, dokonuje niejako przesądzenia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie niesie za sobą skutków w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, tym samym nałożenie obowiązków wskazanych powyżej należy rozważać w kontekście wskazywania takich rozwiązań, których zastosowanie w sposób bezsprzeczny pozwala na stwierdzenie braku takich znacząco negatywnych oddziaływań. Pewność wyeliminowania oddziaływań, które mogłyby mieć charakter znacząco negatywny nie wymaga przeprowadzenia oceny, a więc w ramach dostępnej organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiedzy posiadanej z urzędu oraz na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia i stanowisk organów współdziałających, musi być on w stanie rozstrzygnąć, że nakładane obowiązki zapewnią niewystąpienie znacząco negatywnych oddziaływań. Organ II instancji dodał, że w sprawie dotyczącej wydania decyzji środowiskowej nie można także pominąć art. 84 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W charakterystyce przedsięwzięcia powinny zostać zawarte podstawowe informacje o przedsięwzięciu pozwalające zdefiniować jego zakres przedmiotowy i podstawowe elementy związane z jego realizacją, a warunkujące zakres oddziaływań na środowisko. Chodzi o uniknięcie takiej sytuacji, w której decyzja zawiera nazwę przedsięwzięcia i niewiele więcej informacji na temat jej parametrów i sposobu realizacji. W takim przypadku mogłoby się okazać, że przedsięwzięcie pomiędzy rozstrzygnięciem o braku konieczności prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a np. wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, uległo istotnej transformacji w zakresie parametrów i warunków jej realizacji, ze względu jednak na to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie określa parametrów jej realizacji, organ, do którego złożono wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, nie jest w stanie stwierdzić, że w międzyczasie zamierzenie inwestycyjne uległo transformacji nie pozwalającej na uznanie, że tożsamość przedsięwzięcia została zachowana. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że treść decyzji wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może wykraczać poza zakres regulowany przez art. 84 ustawy, a w ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 14 czerwca 2022 r., nr 27/U/2022, spełnia opisane wyżej kryteria. W ocenie organu II instancji organ I instancji prawidłowo ustalił, że załączona do wniosku Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, co pozostaje w zgodzie z treścią art. 62a ustawy. W zakresie oddziaływania na powietrze atmosferyczne Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera symulację komputerową emisji, uwzględniającą tło zanieczyszczeń Wyniki analizy przedstawione zostały na załącznikach graficznych. Analizą oddziaływania na powietrze atmosferyczne objęto emisję związaną ze spalaniem paliw w pojazdach. Obliczenia dokonano przy zastosowaniu programu komputerowego OPA 03, uwzględniającego metodykę referencyjną rozporządzenia Ministra Środowiska. W obliczeniach uwzględniono aktualny stan czystości powietrza na podstawie danych określonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi. Zgodnie z przeprowadzonymi obliczeniami stwierdzono, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje przekroczenia obowiązujących standardów i nie będzie wpływać niekorzystnie na stan czystości powietrza. W zakresie emisji hałasu do środowiska Karta informacyjna przedsięwzięcia zawierała przeprowadzoną symulację komputerową emisji hałasu. Analiza akustyczna wraz z interpretacją graficzną zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny podlegające ochronie akustycznej, przedstawione w oparciu o symulację wykonaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego, przy zastosowaniu programu do obliczeń rozprzestrzeniania hałasu w środowisku HPZ ITB, w którym model obliczeniowy jest zgodny z normą PN-ISO 9613-2:2002ISO "Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczeniowa.". Klasyfikację akustyczną terenów przyległych przyjęto zgodnie rzeczywistym zagospodarowaniem terenów sąsiednich. Na mapach zasięgu hałasu wykreślono odległości najbliższych budynków mieszkalnych od terenu inwestycji. Mapy zawierające obliczoną emisję hałasu z terenu objętego wnioskiem przedstawiono w załącznikach o numerach: Załącznik 5.2 - zawiera prognozowaną emisję hałasu w porze dnia, Załącznik 5.3 - zawiera prognozowaną emisję hałasu w porze nocy. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń stwierdzono: - izolinia hałasu o wartości 55 dB (reprezentująca wartość dopuszczalną na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w porze dnia) - może wykraczać nieznacznie poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, na odległość max. 10 m na kierunku północnym i zachodnim; - izolinia hałasu o wartości 50 dB (reprezentująca wartość dopuszczalną na terenie zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży w porze dnia) - może wykraczać nieznacznie poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, na odległość max. 40 m na kierunku północnym i zachodnim; - izolinia hałasu o wartości 45 dB (reprezentująca wartość dopuszczalną na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w porze nocy) - może wykraczać nieznacznie poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, na odległość max. 15 m na kierunku północnym i zachodnim; - izolinia hałasu o wartości 40 dB (reprezentująca wartość dopuszczalną na terenie zabudowy mieszkał nowej jednorodzinnej w porze nocy) - może wykraczać nieznacznie poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, na odległość max. 60 m na kierunku północnym i zachodnim; - wyznaczone izolinie równoważnego poziomu dźwięku A poza terenem przedsięwzięcia nie stanowią o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia, ponieważ tereny, na których to oddziaływanie wyznaczono nie podlegają ochronie przed hałasem; na terenie chronionym akustycznie będą dotrzymane wartości dopuszczalne hałasu ustalone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Kolegium wskazało, że w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia omówione zostały także zagadnienia związane z gospodarką odpadami powstającymi zarówno na etapie budowy (likwidacji) jak i w trakcie normalnego funkcjonowania przedsięwzięcia. W tym zakresie zamierzenie inwestycyjne nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego, a prawidłowo prowadzona gospodarka odpadami nie będzie wpływać negatywnie na środowisko. Emisja w zakresie gospodarki ściekowej wykonana została metodą obliczeniową. W części dotyczącej zapotrzebowania na wodę obliczenia obejmowały cele bytowo-sanitarne, cele porządkowe. Analogicznie przeprowadzono obliczenia wytwarzanych ścieków związanych z zużyciem wody (ścieki socjalne, ścieki porządkowe). Odrębne obliczenia przeprowadzono dla ścieków opadowych i roztopowych. Analiza gospodarki ściekowej obejmowała wskazanie rozwiązań projektowych i organizacyjnych pozwalających na zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniami. Organ II instancji wskazał również, że załącznikiem do Karty informacyjnej była "Opinia geotechniczna - Dokumentacja Badań Podłoża Gruntowego" sporządzona przez G. Badania i Dokumentacja badań podłoża gruntowego zostały dostosowane do wymagań norm: PN-EN 1997-1: Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne — Część 1: Zasady ogólne i PN-EN 1997-2: Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne - Część 2: Rozpoznanie i badanie podłoża gruntowego. W dokumentacji przedstawiono informacje obejmujące geomorfologię, budowę geologiczną oraz warunki hydrogeologiczne terenu przedsięwzięcia, warunki gruntowo-wodne. W ramach rozpoznania podłoża gruntowego wykonano 12 otworów badawczych do głębokości 9-10 m oznaczonych numerami 01 - 012, o łącznym metrażu 110 mb oraz 10 otworów badawczych do głębokości 2,5 - 3,7 m oznaczonych numerami 1 - 10 o łącznym metrażu 30 mb. Łącznie wykonano 140 mb odwiertów. Przeprowadzone wiercenia badawcze pozwoliły określić budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne w podłożu projektowanych obiektów. Dodatkowo na potrzeby postępowania wykonana została Ekspertyza geotechniczna w celu oceny warunków gruntowo-wodnych, wykonana przez Pracownię Geologiczno-Inżynierską Sp. z o.o. Sp. k. Celem opracowania była ocena warunków gruntowo na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Ł. W celu rozpoznania warunków gruntowo-wodnych na działce przy ul. [...] w Ł. wykonano szereg prac i badań. Lokalizacja otworów badawczych oraz pozostałe wykonane prace terenowe zostały zaplanowane w sposób umożliwiający właściwe rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych. Na podstawie wykonanych analiz stwierdzono, że wartości dopuszczalne badanych składników mieszczą się w granicach norm. Stąd też zaobserwowany stan środowiska gruntowo-wodnego w żaden sposób nie wpłynie na proces realizacji obiektu inwestycyjnego i nie wywoła żadnych ubocznych skutków w jego funkcjonowaniu. Kolegium zwróciło także uwagę, że na potrzeby Karty informacyjnej przedsięwzięcia wykonano inwentaryzację przyrodniczą terenu objętego wnioskiem. Na całym badanym terenie nie ma żadnych środowisk naturalnych, a wszelkie enklawy roślinności mają charakter wtórny. Roślinność porastająca opisywany teren z wyjątkiem okazałych drzew będących pozostałością dawnej zieleni pojawiła się tu spontanicznie w wyniku naturalnej sukcesji. Z opracowania tego wynika, że przedmiotowy teren położony jest w centrum miasta w dzielnicy od wieków wykorzystywanej przemysłowo. Brak tu praktycznie urodzajnego gruntu, stąd nawet potencjalnie nie występują tu siedliska naturalne, a tym bardziej chronione. Na badanym terenie nie odnotowano zatem występowania chronionych typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Nie odnotowano również gatunków roślin i zwierząt wymienionych w Załączniku II i/lub IV Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty Europejskiej ani też ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej. Na opisywanym terenie nie występują siedliska naturalne brak tu też chronionych typów siedlisk przyrodniczych. Nie występują tu też jakikolwiek gatunki z Załącznika II Dyrektywy Siedliskowej czy Załącznika I Dyrektywy Ptasiej. W wyniku inwentaryzacji terenu przedsięwzięcia stwierdzono występowanie stanowisk lęgowych ptaków (11). We wnioskach wskazano na obowiązek wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na niszczenie siedlisk. Wskazano również na konieczność przygotowania 20 budek lęgowych dla jerzyków, skupionych i umieszczonych np. na elementach technicznych wystających ponad powierzchnię dachu oraz na każdym z budynków przygotowania po jednej budce lęgowej dla kopciuszka, a także dla szpaków, na kominie przygotowanie skrzynki lęgowej dla pustułek, natomiast na drzewach wywieszenie budek lęgowych dla ptaków w ilościach: 2 półotwarte dla pleszki i muchołówki, 2 dla sikorki, 2 dla szpaka. Ponadto Kolegium wskazało, że załącznikiem do dokumentacji jest Inwentaryzacja zieleni istniejącej oraz gospodarowanie zielenią istniejącą. W trakcie badań terenowych dokonano opisu dendrologicznego rosnących w zakresie opracowania drzew i krzewów. W ramach opracowania zinwentaryzowano 532 drzewa oraz 13 krzewów/grup krzewów (o łącznej powierzchni 343 m2). W ramach projektu zagospodarowania osiedla zaprojektowano nasadzenia zastępcze. Jako rekompensatę zaprojektowano: - 34 drzewa rozmieszczone na terenie osiedlowym, proponowane gatunki i ich odmiany to: Acer campestr, Acer platanoides, Gleditsia triacanthos, ozdobne Malus i Prunus, Quercua robur, Quercus coccinea, Sorbus aria, Sorbus aucuparia, Sorbus commixta 'Dodong', Sorbus intermeria; - wzdłuż północnej granicy podwójny rząd Carpinus betulus - 500 sztuk; - na ogrodzeniu osiedla Hedera helu, - 380 metrów bieżących - 760 sztuk. Organ odwoławczy podkreślił także, że w toku procedury administracyjnej w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadzono postępowanie wyjaśniające dotyczące uwag wniesionych przez strony postępowania, dotyczących wpływu na obiekty wpisane do rejestru zabytków oraz zanieczyszczenia środowiska gruntowo wodnego. Z uwagi na wpisanie działek o nr ew. [...] oraz [...] w obrębie [...] do rejestru zabytków wszelkie działania polegające na prowadzeniu badań i prac konserwatorskich, restauratorskich, archeologicznych, a także robót budowlanych i wycinki drzew, zgodnie z decyzją środowiskową mogą być prowadzone wyłącznie po uzgodnieniu z Łódzkim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Kolegium stwierdziło, że przedłożone dokumentacje (opinia geotechniczna oraz ekspertyza oceny warunków gruntowo-wodnych) nie wskazywały na występowanie zanieczyszczenia gruntu. W decyzji organ zobowiązał inwestora do wykonania remediacji gruntu w przypadku stwierdzenia w trakcie budowy występowania w którymkolwiek miejscu zanieczyszczenia ziemi lub gleby w stopniu przekraczającym dopuszczalne prawem normy. Remediacja powinna być przeprowadzona po wcześniejszym uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Łodzi. Ponadto organ prowadzący postępowanie przeprowadził wizję lokalną terenu objętego planowanym przedsięwzięciem, w toku której dokonano pomiarów pozostawionych po wycięciu karpin drzew. Stwierdzono, że żadna z nich nie przekroczyła ustawowych wartości granicznych, wynikających wprost z przepisów ustawy o ochronie przyrody. Nie stwierdzono również usunięcia krzewów o zwartej strukturze przekraczającej 25 m2 zajmowanej powierzchni. Analizując zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy oraz odnosząc się do wniesionych odwołań od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi Kolegium stwierdziło, że bezspornie realizacja przedsięwzięcia w sposób całkowity zmieni teren objęty wnioskiem. Nie ma jednak podstaw do stwierdzenia, ze jest to obszar pełniący funkcje klimatyczne, wentylacyjne i hydrologiczne dla dzielnicy C. Obszar planowanej inwestycji stanowił w przeszłości teren zakładów przemysłowych. Zakłady te zostały zlikwidowane, budynki wyburzone poza okazałym, ceglanym kominem fabrycznym. Na całym badanym terenie nie ma żadnych środowisk naturalnych, a wszelkie enklawy roślinności mają charakter wtórny. W chwili obecnej jest to teren niezagospodarowany, częściowo zdewastowany przez człowieka. Kwalifikacja przedsięwzięcia została dokonana w decyzji w sposób prawidłowy. Powołany zaś w odwołaniach przepis § 3 ust. 2 pkt 53 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 71) nie mógł mieć w tej sprawie (wszczętej wnioskiem złożonym 11 października 2021 r.) zastosowania bowiem z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, którego przepisy stanowiły w tej sprawie podstawę do kwalifikacji przedsięwzięcia i zostały prawidłowo powołane w podstawie prawnej decyzji. W ocenie Kolegium, oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko przedstawione w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia zostało dokonane w sposób prawidłowy. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, w Karcie informacyjnej odniesiono się także do wystąpienia sytuacji awaryjnych i wskazano zalecenia do postępowania w celu zapobiegania awariom. Do kwestii uwag wnoszonych przez strony w toku postępowania organ odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Analizie, przed wydaniem decyzji, poddano cały materiał dowodowy, przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające, przeprowadzono wizję w terenie oraz zweryfikowano dane przedstawione w Karcie oraz jej uzupełnieniu. Ustalenia poprzedzające wydanie tej decyzji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest obligatoryjny. Odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wyklucza co prawda udział społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji, nie pozbawia jednakże prawa czynnego udziału postępowaniu stron tego postępowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wyraża zgody na realizacje przedsięwzięcia, stanowi jedynie etap wstępny realizacji inwestycji. Jej wydanie nie gwarantuje inwestorowi, że zrealizuje inwestycję, ponieważ nie zwalnia go z obowiązku uzyskania zarówno decyzji o warunkach zabudowy (ponieważ inwestycja planowana jest do realizacji na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) oraz pozwolenia na budowę. Zatem wszystkie kwestie związane z dostosowaniem zabudowy planowanej do istniejącego sposobu zabudowy i zagospodarowania nieruchomości w otoczeniu terenu inwestycji będą przedmiotem oceny na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego tj. w toku procedury zmierzającej do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestie natomiast ewentualnego zacienienia działek sąsiednich, podnoszone w odwołaniu, należą do materii normowanej przez przepisy prawa budowlanego i przepisy techniczno-budowlane. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, przy zastosowaniu właściwych przepisów norm prawa materialnego, a uzasadnienie decyzji odpowiada zarówno przepisom ustawy, jak i przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła E.K. podnosząc, że organ II instancji jest w błędzie, że na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje. Według skarżącej plan ten obowiązuje, ale w tym przypadku nie został jeszcze sporządzony. Skarżąca dodała, że teren, na którym mają być wybudowane prywatne wieżowce to tykająca bomba biologiczna, aktualnie przykryta warstwą roślinną - drzewami i krzewami. Otwarcie tego terenu, poprzez zrobienie wykopów pod wieżowce to możliwość uwolnienia do środowiska skażonych substancji, metali aktualnie spinanych warstwą korzeniową drzew i krzewów. Teren winien być zbadany pod kątem występowania skażeń w 13 punktach (to wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia inwestora), jest zbadany zaledwie w 7, zaś pozostałe 6, które znajdują się w pobliżu zabudowań nigdy nie zostały zbadane, mimo próśb mieszkańców. Inwestor odmawia dokonania badań w tych 6 punktach, a Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa UMŁ nie reaguje, a tam, w ziemi znajdują się w ziemi kadzie, z substancjami niewiadomego pochodzenia, z metalami ciężkimi, bo to teren po Odlewni Żeliwa F. Poprzedni inwestor zburzył tylko część naziemną fabryki, zaś fundamenty i to co znajduje się w ziemi np. kadzie odlewni znajdujące się pod ziemią zostały przykryte warstwą ziemi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie zapoznało się wnikliwie z aktami sprawy, gdyż problem ominięcia obowiązku dokonania przez dzierżawcę terenu 13 pomiarów skażenia terenu obowiązkowych znów całkowicie umknął. W ocenie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie posiada informacji, w jakiej odległości od jej domu planowane jest usytuowanie wieżowców, gdyż Wydział Urbanistyki i Architektury wielokrotnie odmawiał udzielenia informacji na ten temat. Nie jest to ustalone, wiec nie można operować danymi, które są przypadkowe, planowane. Podane dane są nieprawdziwe. Skarżąca zaznaczyła, że teren jest objęty nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi. Ten oczywisty fakt też umknął uwadze SKO w Łodzi. W ocenie skarżącej oburzające jest negowane, iż ten teren pełni funkcje klimatyczne, wentylacyjne, i hydrologiczne. Ten teren w pełni wypełnia funkcje klimatyczne, wentylacyjne i hydrologiczne dla C. Nieprawdziwe jest stwierdzenie SKO w Łodzi, iż jest to teren częściowo zdewastowany przez człowieka. Zdewastowane są zabytki (skarby narodowe), które tam się znajdują. Ale one są dewastowane przez inwestora (podkopy pod zabytkowym kominem, aby runął). Sprawę prowadzi Wojewódzki Konserwator Zabytków w Łodzi. Zdaniem skarżącej nieprawdziwe są twierdzenia SKO w Łodzi o przygotowaniu przez inwestora budek dla ptaków, jeży, wiewiórek do przeniesienia ich z tego terenu w inne miejsce. Rzezi jeżyków, wiewiórek, ptaków, piskląt inwestor dokonał już w ostatnich dniach stycznia 2022 r. Zwierzęta i ptactwo było zabijane na miejscu. Dopiero w maju 2022 r. Wydział Ochrony Środowiska wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne, ale do 5 września 2022 r. nie zostało ono zakończone. Według skarżącej zaskarżona decyzja SKO w Łodzi nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ma w niej ustaleń własnych, własnej analizy, nie zapoznano się z opiniami, ustaleniami, dowodami wniesionymi do postępowania przez mieszkańców (pisma w aktach sprawy). Jest bezwzględne podporządkowana: Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Łodzi, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Łodzi, Dyrektorowi Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE Zarządu Zlewni w Sieradzu i Dyrektorowi Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa UMŁ w Łodzi. Decyzja jest stronnicza i zawiera nieprawdziwe informacje, które wiążą się z przyszłymi, poważnymi konsekwencjami ekologicznymi. Jedynym źródłem informacji dla SKO w Łodzi to karta informacyjna przedsięwzięcia z 2019 r., złożona przez inwestora. W ocenie skarżącej istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, polegającego na zmianie sposobu przeznaczenia terenu zielonego na inwestycję budowlaną (budowa osiedla 9 wieżowców pod oknami mieszkańców w Ł. ul. [...] z infrastrukturą). Decyzja SKO w Łodzi niżąco narusza art. 7 - Kodeksu postępowania administracyjnego – zasadę prawdy obiektywnej, zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 23 stycznia 2023 r. skarżąca ponownie przytoczyła argumenty podniesione w skardze, natomiast w piśmie procesowym z 13 marca 2023 r. skarżąca podniosła, że po zakończeniu procesu inwestycyjnego projektowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji hałasu w porze nocnej i dziennej. Nie wiadomo jednak, dlaczego tak ma być, jaki będzie to miało wpływ na życie, zdrowie, pracę mieszkańców ulicy. Ponadto brak jest informacji, jaki będzie bezpośredni i pośredni wpływ spornej inwestycji w szczególności na środowisko, ludzi oraz zdrowie i warunki życia, a także zabytki, dobra materialne mieszkańców ul. [...] (np. wartość nieruchomości). Brak jest informacji, jakie jest ryzyko wystąpienia awarii, katastrof naturalnych, budowlanych, pożarów. Brak informacji, jakie są możliwości oraz sposoby zapobiegania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlaczego odstąpiono od wymaganego zakresu monitoringu. Dlaczego wykluczono możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, zawężając krąg uprawnionych. Z kolei do pisma z 3 kwietnia 2023 r. skarżąca załączyła mapę poglądową terenu po fabryce "F." w Ł. przy ul. [...], wykonaną na podstawie mapy ewidencyjnej nr [...] sporządzonej 28 marca 2023 r. przez [...] Ośrodek Geodezji w Ł. Na mapie poglądowej - czerwonym kolorem zaznaczono miejsca - 6, w których władający nieruchomością - musiał, ale nie zrobił odwiertów do zbadania stopnia skażenia terenu po dawnej odlewni żeliwa. Te miejsca są istotne dla badania oceny stanu skażenia środowiska, gdyż sąsiadują z nieruchomościami mieszkańców ulicy i znajdują się dokładnie tam, gdzie była kiedyś odlewnia żeliwa i lakiernia fabryki. Kolorem zielonym zaznaczono miejsca dokonanych odwiertów. Pięć z nich znajduje się z dala od budynków fabrycznych - blisko torów kolejowych, a jeden przy wejściu do magazynu zakładowego. W piśmie procesowym z 18 kwietnia 2023 r. skarżąca zarzuciła, że w aktach administracyjnych sprawy jest pismo pełnomocnika inwestora z 17 grudnia 2021 r., w którym wprowadzono w błąd organy administracji informując o braku oddziaływania inwestycji na środowisko i mieszkańców innej dzielnicy Ł. i innej ulicy. W piśmie procesowym z 21 kwietnia 2023 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o pominięcie jako wniesionych po terminie, pism skarżącej z 13 marca i 3 kwietnia 2023 r. w zakresie zawartych tam zarzutów i dowodów, jako złożonych po upływie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik uczestniczki postępowania podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła żadnej fachowej opinii, a mimo to kwestionuje wiedzę specjalistyczną wyrażoną w decyzji organu I instancji, wyspecjalizowanego w przedmiocie objętym decyzją i dodatkowo popartą specjalistycznymi opiniami. Ponadto w skardze nieprawdziwie wskazano, że teren objęty decyzją pełni jakoby funkcje klimatyczne, wentylacyjne lub hydrologiczne dla dzielnicy C., czy parkowe. Istotne jest, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji jest ogrodzony - nie jest ogólnie dostępny. Teren jest poprzemysłowy i ma użytek Bi (inne tereny zabudowane) i użytek Ba (tereny przemysłowe). Ponadto planowane przez uczestnika przedsięwzięcie przeznacza teren pod funkcję mieszkaniową, zgodną z funkcją nieruchomości sąsiednich w tym skarżącej. W decyzji organu I instancji, określono m.in. minimalne wymagania dotyczące m.in. drzew i krzewów dla planowanego przedsięwzięcia. Z wymagań tych wynika polepszenie sytuacji wobec obecnego stanu. W ocenie pełnomocnika uczestniczki postępowania zakwalifikowanie przedsięwzięcia inwestora do mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, stanowiło właśnie podstawę decyzji wydanej przez organ I instancji oraz było przedmiotem kontroli SKO. Ta potencjalna możliwość jest przesłanką decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ w decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i dokonał tego po uzyskaniu wymaganych prawem opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a) ustawy. Z decyzji organu I instancji wynika, że właściwe, specjalistyczne organy wydały zgodne opinie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Prezydent Miasta Łodzi dokonał szczegółowej analizy przedsięwzięcia także w oparciu o uzyskane opinie oraz w oparciu o dodatkowe (nie wymagane jako konieczne) opinie złożone przez inwestora - wykonane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, w oparciu o Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, uznał że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający i wydał decyzje zgodną z opiniami zgromadzonymi w sprawie (mimo, że opinie te nie są dla organu wiążące) oraz nie stwierdził podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji. Organ drugiej instancji zasadnie uznał, że zarzuty skarżącej nie mają podstaw. W ocenie pełnomocnika uczestniczki postępowania zabudowa przy ul. [...], wbrew twierdzeniom skarżącej, nie stanowi osiedla mieszkaniowego. Zabudowała nie jest jednostką urbanistyczną charakteryzującą się ujednoliconą zabudową mieszkaniową, uzupełnioną infrastrukturą usługowo-handlową, a obiekty nie są połączone są siecią dróg wewnętrznych czy wydzieleniem dróg wyższych klas na zewnątrz. Ponadto na etapie przedmiotowego postępowania nie ma możliwości dokonania oceny, których oczekuje skarżąca, dotyczących np. "dostępu do światła dziennego", hałasu, pomiaru odległości od zabudowy, czy kwestii p.poż. Dopiero na etapie uzyskiwania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, kwestie te są sprecyzowane i podlegają kontroli. Pełnomocnik uczestniczki postępowania zwrócił także uwagę, że na etapie przedmiotowego postępowania nie są wymagane badania geologiczne. Wykonane przez uczestnika "na zapas", wstępne badania geologiczne nie potwierdzają subiektywnych obaw skarżącej. Ponadto badania takie będą przeprowadzone na etapie uzyskiwania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę oraz na etapie realizacji. Dodatkowo Decyzja organu pierwszej instancji obliguje inwestora do remediacji gruntu w przypadku stwierdzenia zanieczyszczeń gruntu na późniejszych etapach inwestycji, co spowoduje polepszenie sytuacji gruntu o ile takie zanieczyszczenia się ujawnią. Dalej pełnomocnik uczestniczki postępowania podkreślił, że ustawa dla decyzji takiej jak wydana w przedmiotowej sprawie, przewiduje udział społeczeństwa. Udział społeczeństwa nie jest przesłanką wydania takiej czy innej decyzji. Według pełnomocnika uczestniczki postępowania organ I i II instancji, wziął pod uwagę i rozważył także zgłoszone przez społeczeństwo uwagi, ale w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, nie znalazł podstaw by uznać je za zasadne. Organ I instancji zobligował jednak inwestora do remediacji gruntu w przypadku stwierdzenia zanieczyszczeń gruntu na późniejszych etapach inwestycji oraz określił warunki oraz wymagania korzystania ze środowiska we wskazanych fazach przedmiotowego przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik uczestniczki postępowania wniósł o oddalenie skargi oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 22 lutego 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi oświadczenie skarżącej, że nie ma możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 27 marca 2023 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 22 lutego 2023 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 14 czerwca 2022 r. orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia i określającą istotne warunki korzystania ze środowiska. Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał organowi podstawę do zastosowania przywołanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Niewątpliwie, jak wynika to z akt sprawy, teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b), pkt 55 lit. b) tiret drugie i pkt 62 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in.: ̶ zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, (tj. objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy); ̶ garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a) (tj. na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy); ̶ drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 lub obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg lub obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, który z kolei stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie, o którym mowa, wydaje się po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w przepisach art. 64 ustawy. Jak wynika z akt sprawy, wobec wskazanej kwalifikacji przedsięwzięcia, w toku postępowania zasięgnięto opinii właściwych organów stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy i uzyskano niezbędne opinie, stosownie do ust. 3 i 3a tego przepisu (postanowienie RDOŚ w Łodzi z 24 stycznia 2022 r. wraz z uzupełnieniem, opinia PPIS w Łodzi z 23 listopada 2021 r. wraz z uzupełnieniami, opinia Dyrektora Zarządu Zlewni WP w Sieradzu z 3 marca 2022 r.). Niewątpliwie orzekające w sprawie organy były uprawnione do uwzględnienia w toku postępowania stanowiska wyspecjalizowanych jednostek wskazanych przez ustawodawcę, zarówno co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tejże konkretnej sprawie, a także wskazania i określenia w decyzji środowiskowej wymienionych w niej warunków, wymagań i działań znajdujących podstawę w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy. Powyższe z kolei stanowi wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 84 ust. 1, 1a i 2 ustawy. Po analizie akt sprawy sąd stwierdził, że podnoszone przez skarżącą zarzuty nie znajdują uzasadnienia w kontekście zaistnienia naruszeń, które miałyby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zauważyć należy, że w toku postępowania wszelkie wątpliwości w zakresie przedstawionej przez inwestora karty informacyjnej zgłaszane na etapie opiniowania zostały wyjaśnione, co skutkowało pozytywnym stanowiskiem RDOŚ, PPIS, a także WP, szczegółowo i obszernie uzasadnionym. Skarżąca kwestionując stanowisko organu meriti, organu odwoławczego, jak i organów współdziałających nie przedstawiła żadnych dowodów merytorycznych podważających czy też negujących ustalenia poczynione w toku postępowania przez przywołane organy. Tym samym, zdaniem sądu, zarzuty niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nie znajdują uzasadnienia. W ocenie sądu, ustalenia faktyczne i prawne omówione w motywach zaskarżonej decyzji, a przytoczone w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia, nie budzą istotnych wątpliwości. Orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, spójna i wszechstronna, a przy jej dokonaniu nie przekroczono obowiązujących reguł procesowych. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym przedstawionych przez inwestora, w kontekście uzyskanych opinii właściwych, specjalistycznych organów (RDOŚ, PPIS, WP) nie dawała, podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Podkreślić również należy, że w kwestionowanej decyzji środowiskowej, choć stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, to jednak wskazano i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. W szczególności wzięto pod uwagę, co dokumentują zapisy decyzji: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia w trzech fazach (realizacji, eksploatacji i likwidacji); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagospodarowania dla środowiska w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska, odnawiania zasobów naturalnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. W decyzji wskazano również, stosownie do art. 84 ust. 1a ustawy, istotne warunki oraz wymagania korzystania ze środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji przedsięwzięcia, co niewątpliwie pozwoli lepiej chronić i zabezpieczyć środowisko przed potencjalnymi zagrożeniami. W niniejszej sprawie skarżąca podnosi przede wszystkim zarzut nieuwzględnienia przez organy administracji okoliczności, że teren planowanej inwestycji jest terenem silnie zanieczyszczonym przez wieloletnie funkcjonowanie w tamtym miejscu dawnej Odlewni Żeliwa F. W ocenie skarżącej przystąpienie przez inwestora do realizacji inwestycji spowoduje uwolnienia do środowiska skażonych substancji niewiadomego pochodzenia, w tym metali ciężkich, które mogą znajdować się pod wierzchnią warstwą ziemi. Dodatkowo skarżąca podniosła, że zgodnie z kartą informacyjną teren winien być zbadany pod kątem występowania skażeń w 13 punktach natomiast inwestor przeprowadził badania zaledwie w 7, zaś pozostałe 6, które znajdują się w pobliżu zabudowań nigdy nie zostały zbadane. Zdaniem skarżącej świadczy to o tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie zapoznało się wnikliwie z aktami sprawy. Powyższe zarzuty są jednak bezpodstawne. Co prawda zgodzić się należy ze skarżącą, że w nie przeprowadzono odwiertów we wszystkich miejscach, w których pierwotnie zakładano, jednakże jak wynika z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z 2 marca 2022 r. wykonanie badań nie było możliwe z uwagi na zaleganie w podłożu płyt betonowych, gruzu oraz fragmentów starych fundamentów. Z kolei, jak słusznie zauważył pełnomocnik uczestniczki postępowania (inwestora), a co należy zaakcentować, na etapie przedmiotowego postępowania nie są wymagane badania gruntu. Natomiast wykonane do tej pory przez inwestora wstępne badania geologiczne (Opinia geotechniczna stanowiąca dokumentację badań podłoża gruntowego z lutego 2021 r. i Ekspertyza Geotechniczna sporządzona w celu oceny warunków gruntowo-technicznych z lipca 2019 r.) nie potwierdzają twierdzeń skarżącej o ponadnormatywnych zanieczyszczeniach terenu). Szczegółowe badania w tym zakresie będą przeprowadzone na etapie uzyskiwania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę oraz na etapie realizacji. Odnośnie obaw skarżącej co do pozostającej w ziemi po dawnym zakładzie kadzi z toksyczną nieznaną substancją, należy zauważyć, że decyzja organu I instancji (pkt II.a 26) uwzględnia możliwość, że w trakcie budowy dojdzie do stwierdzenia zanieczyszczeń gleby lub ziemi w stopniu przekraczającym określone prawem normy. Organ zobligował inwestora w takiej sytuacji do remediacji gruntu w celu doprowadzenia go do obowiązujących norm dla substancji powodujących ryzyko w glebie lub ziemi po wcześniejszym uzgodnieniu warunków remediacji z RDOŚ w Łodzi. Nie wydaje się przy tym trafne posługiwanie się przez skarżącą argumentem o ryzyku uwolnienia toksycznych substancji przy okazji realizacji inwestycji, gdyż w interesie okolicznych mieszkańców powinno leżeć dążenie do zneutralizowania zawartości rzekomej "kadzi". Również zastrzeżenia skarżącej co do braku szczegółowych informacji na temat dokładnej odległości planowanych budynków wielorodzinnych od domu skarżącej nie mogą wpłynąć na uznanie zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest bowiem przedmiotem zainteresowania w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a dokładne wymogi dotyczące usytuowania poszczególnych elementów wchodzących w skład inwestycji będą przedmiotem ustaleń na etapie opracowywania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Podobnie należy ocenić zarzut nieuwzględnienia przez organy orzekające w sprawie faktu, że teren inwestycji jest objęty nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi. Z decyzji organu I instancji (pkt II.a 27, str. 5) jednoznacznie wynika, że z uwagi na fakt, że nieruchomości o nr ew. [...] oraz [...] w obrębie [...] wpisane są do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pod nr ew. [...] decyzją z 20 marca 2012 r. (zmienionej decyzją DOZ-OAiK-6700/1159/10 [MT/153/10] z 20 marca 2012 r.) łącznie z zespołem zabytków, złożonym z dawnej odlewni żeliwa, portierni, wodociągowej wieży ciśnień i komina fabrycznego w zespole dawnej fabryki J., później Fabryki Kotłów i Radiatorów "F." - wszelkie działania polegające na prowadzeniu badań i prac konserwatorskich, restauratorskich, archeologicznych, a także robót budowlanych i wycinki drzew winny być poprzedzone wszelkimi uzgodnieniami, pozwoleniami czy decyzjami Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z kolei w pkt II.a 28 decyzji organu I instancji (str. 5) wskazano, że w przypadku natrafienia podczas prac ziemnych na terenach innych niż wskazane powyżej, na przedmiot o cechach zabytku należy wstrzymać wszelkie roboty budowlane, teren udostępnić do badań archeologicznych, oznaczyć i zabezpieczyć przedmiot oraz miejsce jego odkrycia, a także powiadomić o tym fakcie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W związku z tym wskazany powyżej zarzut skarżącej jest bezpodstawny. W kwestionowanej decyzji organ odniósł się również do zarzutów skarżącej, w tym dotyczących ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych. W świetle zgromadzonych dokumentów, w szczególności przedstawionych danych przez inwestora, w tym zamieszczonych w karcie informacyjnej, a nie zakwestionowanych również w toku postępowania przez jednostki współdziałające (opiniujące), nie można uwzględnić argumentów strony skarżącej o ponadnormatywnym rozprzestrzenianiu się hałasu zwłaszcza, że nie przedstawiono w toku postępowania żadnego dokumentu, który odmiennie oceniałby zakres odziaływania przedmiotowego zamierzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w Karcie informacyjnej (k. 187-195) odniesiono się także do wystąpienia sytuacji awaryjnych i wskazano zalecenia do postępowania w celu zapobiegania awariom. Oceniono również ryzyko wystąpienia katastrofy naturalnej i budowlanej. Ponadto decyzja organu I instancji w sposób szczegółowy określa zasady ochrony przyrody na etapie realizacji inwestycji w zakresie wycinki drzew i krzewów (pkt II.a 19, 20, 21, 22 i 24, str. 3-5), ze szczególnym uwzględnieniem ochrony ptaków i innych gatunków chronionych. W szczególności nałożono na inwestora obowiązek zapewnienia nadzoru przyrodniczego (pkt II.a 25, str. 5). Wbrew twierdzeniom skarżącej teren inwestycji nie może być uznany za pełniący szczególne funkcje klimatyczne, wentylacyjne lub hydrologiczne czy parkowe dla dzielnicy C. Teren inwestycji nie stanowi "zielonych płuc C." jak to wskazuje skarżąca, gdyż jest terenem przemysłowym i ma użytek Bi (inne tereny zabudowane) oraz użytek Ba (tereny przemysłowe). Zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. działki objęte wnioskiem położone są w jednostce funkcjonalno-przestrzennej określonej jako WZ3 – tereny zabudowy wielofunkcyjnej. Na całym badanym terenie nie stwierdzono żadnych środowisk naturalnych, a wszelkie enklawy roślinności mają charakter wtórny. W chwili obecnej jest to teren niezagospodarowany, częściowo zdewastowany przez człowieka. Ponadto teren ten jest ogrodzony. W tym miejscu podkreślić należy, że w przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Wskazane elementy niewątpliwie kwestionowana decyzja spełnia, co już zostało wcześniej wspomniane. Powyższa regulacja, co należy dostrzec, nie zawiera, tak jak ma to miejsce w przypadku, gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, powinności zawarcia informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 85 ust. 2 pkt 1a ustawy). Obowiązek podania informacji o udziale społeczeństwa nie oznacza jednak powinności organu uwzględnienia podnoszonych uwag i wniosków, gdy nie znajdują one uzasadnienia w obowiązującym prawie, nie kwestionując przy tym subiektywnych odczuć i ocen społeczności lokalnej, czy też stron postępowania co do przewidywanych oddziaływań planowanej inwestycji. W związku z powyższym, zdaniem sądu, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia norm, które dotyczą samego udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu, a więc reguł zawartych w dziale III ustawy. Jak wynika z akt sprawy prawidłowo powiadomiono strony i społeczeństwo o wszczęciu postępowania i dokonano w tym zakresie stosownych, prawem przewidzianych ogłoszeń, co organ I instancji szczegółowo przytoczył. Obwieszczenia zostały podane do publicznej wiadomości w sposób i w terminach przewidzianych w ustawie, co zostało udokumentowane w aktach sprawy. Strony niewątpliwie miały możliwość zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w myśl art. 10 § 1 k.p.a. Konkludując, sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w tym przepisów postępowania. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy odniósł się należycie do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z kolei skarga, nie zawiera argumentów, uzasadniających zawarte w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Reasumując zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Również sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. is