II SA/Łd 841/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. 3II S.A./Łd 841/01 Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. działając na podstawie ustawy z dnia 14 maja 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90, poz.575 i Nr 106, poz. 668 z późn.zm.) oraz § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1985 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.Nr 65, poz.294), (Dz.U.Nr 61, poz.564 z 1989r.) oraz art. 104 kpa - nie uznał schorzeń skarżącej K. B. za chorobę zawodową. W uzasadnieniu stwierdzono, iż K. B. w latach 1965-1990 pracowała w ZWCh A w T. kolejno na stanowiskach: laborant, aparatowy centralnej sterowni, przygotowywacz osprzętu. Podczas wykonywania czynności zawodowych, przez okres 18 lat pracowała w narażeniu na dwusiarczek węgla z czego: 13 lat o stęż. 5-25 mg/m3 do 3 h/zm., 3 lata o stęż. do 20 mg/m3 średnio 2-4 h/zm. oraz 2 lata (kontakt) o stęż. do 25 mg/m3. Skarżąca była badana dwukrotnie w kierunku stwierdzenia patologii zawodowej przez Poradnię Chorób Zawodowych oraz IMP w Ł. Wyniki badań nie dały podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla. Organ stwierdził zatem, iż brak klinicznego rozpoznania choroby zawodowej, mimo udokumentowanego narażenia na CS2, wyklucza możliwość jej stwierdzenia. Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. działając na podstawie art. 138 §1 ust. l Kpa oraz § 10 ust. l i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz . U. Nr 65 poz. 294, ze zm) - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż K. B. poddana była badaniom w dwóch jednostkach upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych chorób zawodowych zgodnie z § 7 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W wyniku wykonanych badań przez Poradnię Chorób Zawodowych WOMP w Ł. jak i przez IMP w Ł. nie dokonano rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla. Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. na podstawie orzeczeń Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. i IMP w Ł. wydał decyzję nie uznającą schorzeń K. B. za chorobę zawodową. Zainteresowana wniosła odwołanie od wydanej decyzji podnosząc charakter swojej pracy w narażeniu na dwusiarczek węgla oraz zakwestionowała wydane opinie w sprawie choroby zawodowej. W związku z odwołaniem poddano szczegółowej analizie cały materiał dowodowy, uzupełniając o posiadane informacje o narażeniu na CS2 w ZWCh A w tym na stanowiskach gdzie była zatrudniona K. B. Mając na uwadze cały materiał dowodowy jak również treść odwołania K. B. od wydanej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o przekazanie sprawy na konsultację do IMP i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. IMP w Ł. po zapoznaniu się z całością dokumentacji nie znalazł uzasadnienia do skierowania K. B. na dodatkowe badania do IMP w Sosnowcu. Zdaniem IMP w/w badana była przez dwie jednostki uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, które wypowiedziały się negatywnie w sprawie, nie znajdując podstaw do rozpoznania klinicznego choroby zawodowej -przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla. IMP podkreślił, iż dwusiarczek węgla jest przede wszystkim substancją neurotoksyczną a badaniem neurologicznym poszerzonym o ocenę czynności bioelektrycznej mózgu /EEG/ i badaniem przewodnictwa nerwów obwodowych /ENeG/ u K. B. nie stwierdzono objawów ogniskowych organicznego uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Stwierdzony zespół psychoorganiczny otępienny ma podłoże naczyniowe u osoby ze stwierdzonym nadciśnieniem tętniczym ze zmianami na dnie oka i zaburzeniami gospodarki lipidowej co nie upoważnia do rozpoznania przewlekłego zatrucia CS2 przy braku innych cech uszkodzenia układu nerwowego. Zdaniem IMP w Ł. wobec braku klinicznych objawów choroby zawodowej w przeprowadzonych dwukrotnie badaniach wątpliwości dotyczące oceny narażenia na CS2 nie upoważniają do rozstrzygnięcia tej sprawy przez inną równorzędną do IMP w Ł. placówkę służby zdrowia. Organ odwoławczy podkreślił, iż aby stwierdzić chorobę zawodową konieczne jest orzeczenie o chorobie zawodowej wydane przez jednostkę właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie nie dokonano rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla, natomiast stwierdzony zespół psychoorganiczny nie ma podłoża zawodowego. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny przyjmując jako wiążącą opinię Instytutu Medycyny Pracy w Ł. postanowił jak w sentencji. Powyższą decyzję K. B. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniosła, iż w czasie trwania pracy zawodowej była narażona na działania dwusiarczku węgła , co spowodowało zatrucie organizmu. Straciła przez to zdrowie i uważa, iż jej choroba jest chorobą zawodową zwłaszcza, że w przypadku jej koleżanek z pracy uznano ich schorzenia za chorobę zawodową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 27 stycznia 2004 r skarżąca cofnęła skargę i złożyła kserokopię decyzji organu o stwierdzeniu choroby zawodowej . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../ (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652), jest więc właściwy do rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie.