II SA/Łd 843/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor sądowy Renata Kubot - Szustowska, po rozpoznaniu w dniu 22.listopada 2006r., w Łodzi, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. C. na decyzję Starosty P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektowanego przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia 28.grudnia 2005r. na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę chlewni w miejscowości P., M. C. wskazała również, iż jej żądanie uchylenia decyzji obejmuje również "wszystkie decyzje (...) w przedmiocie warunków zabudowy i uwarunkowań środowiskowych". Zarządzeniem z dnia 21.kwietnia 2006r. wyłączono do odrębnego rozpoznania skargi M. C. na decyzje dotyczące "warunków zabudowy" i "uwarunkowań środowiskowych". Zarządzeniem z dnia 28.sierpnia 2006r. natomiast, pozostawiono bez rozpoznania pismo M. C. z dnia 28.grudnia 2005r., w części dotyczącej uwarunkowań środowiskowych ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych wspomnianego pisma. Postanowieniem z dnia 20.września 2006r. uchylono powyższe zarządzenie, uznając za uzasadnione zażalenie skarżącej, w którym sprecyzowany został przedmiot zaskarżenia. W piśmie z dnia 3.listopada 2006r. Starosta P. wskazał, iż zaskarżona decyzja jest ostateczna i nie była przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art.52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego oraz nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne w postępowaniu administracyjnym podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T.Wosia Warszawa 2005, str. 235). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest ostateczna decyzja Starosty P., która nie była przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy. Zgodnie natomiast z treścią art. 127 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie, przy czym właściwy do jego rozpoznania jest, co do zasady, organ administracji publicznej wyższego stopnia (art.127 § 2 k.p.a.). Niezłożenie odwołanie przez żadną ze stron postępowania administracyjnego wyklucza zatem skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Jakkolwiek zatem z adnotacji poczynionej w treści decyzji wynika, iż za stronę postępowania w badanej sprawie uznano jedynie inwestora zaś skarżącej orzeczenie wspomniane nie zostało doręczone, nie oznacza to, iż rozstrzygnięcie wspomniane nie jest ostateczne. Ewentualne pominięcie skarżącej jako strony postępowania, może co najwyżej stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania, przy spełnieniu przesłanek, określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 148 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.