II SA/Łd 846/17

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami postanawia: odrzucić skargę. A. P. G. D. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 8 sierpnia 2017r. w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257) – w skrócie: "K.p.a.". W dniu 3 października 2017r. skarżąca osobiście złożyła w siedzibie organu skargę na ww. decyzję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017., poz. 1369) – w skrócie: "P.p.s.a." – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do przepisów art. 44 § 1 – § 4 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w powołanej ustawie operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Z powyższego wynika, iż dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w art. 44 § 1 – § 4 K.p.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że w dniu 25 lipca 2017r. przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została pozostawiona we właściwej placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. W dniu 2 sierpnia 2017r. ww. przesyłka była ponownie awizowana, natomiast w dniu 9 sierpnia przesyłka została zwrócona do organu administracji. Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. zachodzi domniemanie faktyczne, że przesyłka została doręczona skarżącej w dniu 8 sierpnia 2017r. (14 dni od daty pierwszego awizo), zatem termin do wniesienia skargi do sądu na opisaną na wstępie decyzję upływał w dniu 7 września 2017r. Tymczasem skarżąca osobiście złożyła skargę w siedzibie organu w dniu 3 października 2017r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W świetle powyższego uzasadnione jest stwierdzenie, iż skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, co uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego. Jednocześnie wskazać należy, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym i nie podlega on w żadnym wypadku skracaniu, ani przedłużaniu. Sąd natomiast ma obowiązek z urzędu oceniać zachowanie terminu do wniesienia skargi. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. A. P.