II SA/Łd 846/19

Dnia 24 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] numer [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.K. , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz wewnętrzną linią zasilającą, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A , działka nr ewid. 238/9 obręb [...], sprostowanej postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. M.K. wniósł o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, w skład której wchodzi: wieża stalowa o wysokości 61,985 m wraz z wyposażeniem, dwie anteny radioliniowe, urządzenia sterujące oraz wewnętrzna linia zasilającą, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A , dz. nr 238/9 obręb [...]. Jak wskazał wnioskodawca, podstawą do wznowienia jest okoliczność, iż jako strona postępowania, bez własnej winy nie brał udziału w ww. postępowaniu. Ponadto M.K. wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a. z uwagi na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] – na podstawie art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 148 K.p.a. – wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Następnie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę wskazując, iż nieruchomość wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 § 1 K.p.a. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł M.K. , który domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało błędnym uznaniem, iż skarżący nie może zostać uznany za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, - art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, kiedy w zaistniałym stanie faktycznym istniały jednoznaczne przesłanki do uchylenia tej decyzji, z uwagi na wadliwość postępowania poprzedzającego jej wydanie, polegającą na uniemożliwieniu skarżącemu wzięcia udziału w tym postępowaniu w charakterze strony, - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane poprzez uznanie, iż nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji, w sytuacji kiedy z okoliczności sprawy, jak i zebranego materiału dowodowego wynika, iż wieża telekomunikacyjna może oddziaływać na obszarze nieruchomości skarżącego, a zatem winien on być potraktowany za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i mieć możliwość wzięcia czynnego udziału w tym postępowaniu. Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i sięgając do treści art. 145-152 K.p.a. wskazał, iż Prezydent Miasta Ł. wezwał odwołującego do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania poprzez wyjaśnienie okoliczności, w jakich wnioskujący powziął informację o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Ze złożonego do akt sprawy oświadczenia z dnia 10 kwietnia 2019 roku wynika, iż wnioskujący dowiedział się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 4 stycznia 2019 roku podczas wizyty w Urzędzie Miasta Ł., a następnie przeglądając stronę internetową tego urzędu, gdzie zidentyfikował precyzyjne dane, jak numer i datę decyzji. Natomiast, pismem z dnia 6 stycznia 2019 roku odwołujący zwrócił się do Wojewody [...] o wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o pozwoleniu na budowę oraz sprawdzenie, czy decyzje zostały wydane zgodnie z prawem. Wnioskujący sprecyzował swoje żądanie pismem z dnia 1 lutego 2019 roku, wskazując, iż pismo z dnia 6 stycznia 2019 roku należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wnioskodawca dochował zatem ustawowego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, zatem prawidłowo Prezydent Miasta Ł. wznowił postanowieniem z dnia [...] postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jak wskazał Wojewoda, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz wewnętrzną linią zasilającą, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, działka nr ewid. 238/9 obręb [...]. Decyzja stała się ostateczna z dniem 7 września 2018 roku. Następnie Wojewoda sięgając do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wyjaśnił, iż aby móc być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę nieruchomość danej osoby musi znajdować się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Rozpatrując wniosek inwestora ("A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. ) o pozwolenie na budowę, Prezydent Miasta Ł. wyznaczył obszar oddziaływania obiektu ograniczając go do działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym (nr ewid. 238/9) i na tej podstawie ustalił krąg stron postępowania, tj. inwestor i właściciel ww. nieruchomości. Przedmiotem inwestycji jest budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, w skład której wchodzi: wieża stalowa o wysokości 61,985 m wraz z wyposażeniem, dwie anteny radioliniowe, urządzenia sterujące oraz wewnętrzna linia zasilająca. Ustalenie obszaru oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga określenia obszaru, w zasięgu którego występują ponadnormatywne natężenia pola wyznaczone dla anten sektorowych stacji bazowej telefonii komórkowej w opracowaniach kwalifikacyjnych znajdujących się w aktach sprawy. Zatem, w przypadku inwestycji, jaką jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, istotnym dla wyznaczenia obszaru oddziaływania jest przebieg oraz zasięg osi głównych wiązek promieniowania, przewidywanie obszary występowania pól elektromagnetycznych oraz miejsc dostępnych dla ludności. Powyższe wynika z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), który wskazuje na zakaz wznoszenia budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, tj.: w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz związane jest z wartościami określonymi w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71 ze zm.). Ponownie analizując ustalenia dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji, organ I instancji odniósł się do uregulowań zawartych w § 314 rozporządzenia, wskazując, iż zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów wartością graniczną gęstości pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludności jest 0,1 W/m2 w przypadku, gdy częstotliwość pola magnetycznego mieści się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, natomiast przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska, tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 1396). Zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, obiekty infrastruktury technicznej składające się wyłącznie z anten radioliniowych, a z taką stacją bazową mamy do czynienia w sprawie, nie będą zaliczały się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także nie jest wymagane wyznaczenie odległości od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, na której mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności. Natomiast, jak wynika z analizy środowiskowej stanowiącej element projektu budowlanego anteny radioliniowe wchodzące w skład stacji bazowej emitujące pole elektromagnetyczne o poziomach wyższych od poziomów dopuszczalnych w środowisku znajdują się na wysokości powyżej 56 m n.p.t., tj. znacznie wyżej niż miejsca dostępne dla ludności (w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji dominuje zabudowa jednorodzinna), a przede wszystkim obszar ten nie wykracza poza granice działki. Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, iż w projekcie budowlanym zawarto informacje, iż "inwestycja nie będzie ograniczać: dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie będzie stwarzać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, a także nie będzie powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby". Zdaniem Wojewody, w tym zakresie organ dokonał wystarczającej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Stacja bazowa obejmuje dwie anteny radioliniowe zawieszone na wysokości 59 m n.p.t., skierowane wzdłuż azymutów 20° i 87° o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP wynoszącej odpowiednio 79,4 W i 63,1 W, emitujące pole elektromagnetyczne, których wartości natężenia ograniczające lokalizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt mieszczą się w granicach działki inwestora. Powoduje to, że obszar oddziaływania (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wynikający z przepisu prawa materialnego (§ 314 rozporządzenia) ogranicza się do działki inwestora. W konsekwencji, z uwagi na promieniowanie elektromagnetyczne stacji bazowej brak jest postaw prawnych by uznać odwołującego (właściciela działki nr ewid. 238/3), za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Nieruchomość skarżącego nie znajduje się również w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym na mocy § 13 rozporządzenia. Granica działki wnioskodawcy znajduje się w odległości ok. 45 m od najbliżej położonego elementu wieży kratowej, a zatem więcej niż odległość w jakiej badane jest możliwe przesłanianie. Ponadto, nieruchomość należąca do odwołującego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 57 i § 60 rozporządzenia (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, pokoi mieszkalnych), dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmian spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należącej do wnioskującego (§ 29 rozporządzenia), przedsięwzięcia nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia). Podsumowując Wojewoda wyjaśnił, iż analiza obszaru oddziaływania obiektu pozwala stwierdzić, iż sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do odwołującego, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, a więc wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze M.K. wskazał na naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 7 w zw. z art. 77 § w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie, czego skutkiem było uznanie, iż skarżący nie może zostać uznany za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta Ł. - w sytuacji kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na to, iż nieruchomość skarżącego zawiera się w obszarze oddziaływania inwestycji, będącej przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem skarżący winien bezwzględnie być uznany za stronę postępowania, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię to jest zawężenie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wyłącznie do obszaru, w zasięgu którego występują ponadnormatywne natężenia pola elektromagnetycznego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż nieruchomość będąca własnością skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Ł. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia oceny, czy skarżącemu (domagającemu się wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową i niezbędną infrastrukturą) przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja planowana jest na działce nr ewid. 238/9 zlokalizowanej przy ul. A w Ł. Skarżący jest natomiast właścicielem działki nr ewid. 238/3, która sąsiaduje z terenem inwestycji, ale – zdaniem organów obu instancji – obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Wskazać należy, że wznowienie postępowania jest środkiem nadzwyczajnej kontroli, stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 K.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. przedmiotem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia – przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Inaczej rzecz ujmując, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Związek trybu kontrolnego z postępowaniem rozpoznawczym powoduje, że punktem wyjścia dla ustalenia kręgu stron postępowania wznowieniowego jest przedmiot postępowania, w którym wydano decyzję ostateczną. Status stron mogących żądać wznowienia posiadają wszystkie te podmioty, które należały do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego zwyczajnego. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo wskazały na szczególną normę prawną w sprawach o pozwolenie na budowę obowiązującą nie tylko w trybie zwykłym, ale i wznowieniowym, wynikającą z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są przepisy powszechnie obowiązującego prawa o charakterze materialnym wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W tym kontekście trafnie podniosły organy, że aby skutecznie powołać się argument braku udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że we wznowionym postępowaniu organy zasadnie orzekły o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Wskazana przez skarżącego przesłanka wznowieniowa nie zaistniała, bowiem – wbrew jego stanowisku – w dacie wydawania decyzji ostatecznej nie było podstaw do stwierdzenia, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Zgodnie z zaś z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a., wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. Stąd też stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, że wnioskodawca żądający wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie posiadał w rzeczywiście i nie powinien posiadać przymiotu strony w postępowaniu zwyczajnym, w przypadku podjęcia tego postępowania (jego wznowienia), obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (por.: wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 roku, sygn. II OSK 1286/09; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo wykazały, że tego typu ograniczeń praw skarżącego w odniesieniu do swojej nieruchomości w związku z realizowaną inwestycją na podstawie pozwolenia na budowę na sąsiadującej nieruchomości, skarżący nie doznaje. Przeprowadzona przez organy w toku postępowania wznowieniowego analiza projektu budowlanego (w tym stanowiącej jej element analizy środowiskowej), doprowadziła do uzasadnionego wniosku, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki stanowiącej własność skarżącego, tak w rozumieniu Prawa budowlanego, jak i przepisów wykonawczych do tej ustawy, w szczególności obowiązujących na dzień wydania omawianego pozwolenia na budowę przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów, jak i rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy w tym zakresie przytoczyły konkretną argumentację wynikającą z danych zawartych w projekcie budowlanym oraz projekcie zagospodarowania działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Wynika z niej, że teren wyznaczony w otoczeniu planowanego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu, zamyka się w granicach działki nr ewid. 238/9, czyli działki inwestycyjnej, która pozostaje w dyspozycji na cele budowlane Spółki. Jak dostrzegły organy, z analizy środowiskowej stanowiącej element projektu budowlanego wynika, że anteny radioliniowe wchodzące w skład stacji bazowej emitujące pole elektromagnetyczne o poziomach wyższych od poziomów dopuszczalnych w środowisku znajdują się na wysokości powyżej 56 m n.p.t., tj. znacznie wyżej niż miejsca dostępne dla ludności (w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji dominuje zabudowa jednorodzinna), a przede wszystkim obszar ten nie wykracza poza granice działki. Stacja bazowa obejmuje dwie anteny radioliniowe zawieszone na wysokości 59 m n.p.t., skierowane wzdłuż azymutów 20° i 87° o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP wynoszącej odpowiednio 79,4 W i 63,1 W, emitujące pole elektromagnetyczne, których wartości natężenia ograniczające lokalizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt mieszczą się w granicach działki inwestora. Powoduje to, że obszar oddziaływania (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wynikający z przepisu prawa materialnego (§ 314 rozporządzenia) ogranicza się do działki inwestora. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że samo zaś subiektywne odczucie skarżącego, że powinien on brać udział w postępowaniu nie pozwala jeszcze wnioskować, że może on być uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżącego obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to tylko teren, gdzie występuje ponadnormatywne natężenie pola elektromagnetycznego. Obszar oddziaływania w rozumieniu przywołanego przepis to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2019 roku, sygn. VII SA/Wa 449/19). Dla potrzeby oceny interesu prawnego sąsiadów w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie chodzi o negatywne czy ponadnormatywne oddziaływanie obiektu, gdyż to nie ono decyduje o statusie strony postępowania, ale o to, ażeby stwierdzić wyłącznie fakt takiego oddziaływania, które mogłoby wpływać na sposób wykonywania prawa na działkach sąsiednich (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2019 roku, sygn. II SA/Gd 166/19). Tylko bowiem osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 roku, sygn. II OSK 338/10). W tej sytuacji argumenty, zastrzeżenia i zarzuty skarżącego odnoszące się do planowanej inwestycji, należy traktować jako potwierdzające jego interes faktyczny w odniesieniu do tej inwestycji, ale nie interes prawny. W związku z tym organy obu instancji prawidłowo wywiodły, że w realiach niniejszej sprawy skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji, gdyż nieruchomość, której właścicielem jest skarżący nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługiwał mu przymiot strony w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Reasumując organy przyjęły, że z analizy przedłożonej dokumentacji budowlanej wynika, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a inwestycja nie powoduje żadnego ograniczenia w zabudowie jego nieruchomości. Oddziaływanie spornej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie odpowiadają prawu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 w zw. z art. 140 K.p.a., jak i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem – wbrew twierdzeniom autora skargi – zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która odpowiada wymaganiom prawa. Dokumenty, którymi dysponował organ to przede wszystkim projekt budowlany, jak i dokumenty złożone przez inwestora w toku postępowania. Warto zaznaczyć, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił, ani nie powołał się na żadne dokumenty wskazujące, że przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi w całości. IB