II SA/Łd 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. S. od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 4 maja 2017r. w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 4 maja 2017r. A. P. Zarządzeniem z dnia 4 maja 2017r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pozostawił wniosek A. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżący, mimo skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, nie uzupełnił braku formalnego wniosku w ustawowym terminie 7 dni. W sprzeciwie od ww. zarządzenia starszego referendarza sądowego A. S. wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną, nieporuszającą się o własnych siłach, pozbawioną środków do życia. Wskazał, że pomylił numery spraw i wpisał 86/17 zamiast 85/17. Z tego względu A. S. wniósł o ponowne wnikliwe rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 marca 2017r. wnioskodawca został wezwany do nadesłania wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu "PPF" w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone wnioskodawcy w dniu 3 kwietnia 2017r., co wynika z karty nr 20 akt sądowych. Wobec braku odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie referendarz sądowy był zobligowany pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie należy wyjaśnić, że okoliczność wskazana przez A. S. w sprzeciwie, iż nieuczynienie zadość wezwaniu do nadesłania wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu spowodowane zastało omyłkowym wpisaniem błędnej sygnatury sprawy, nie może zostać uwzględniona. Podkreślić trzeba, że w każdej sprawie toczącej się przed sądem, należy złożyć formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na oddzielnym druku, wskazując zaskarżony akt, czynność lub bezczynność lub przewlekle prowadzenie sprawy. W ocenie Sądu nie można uznać, że formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy złożony przez A. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 86/17 dotyczył jednocześnie sprawy niniejszej. Wnioskodawca w przedmiotowym wniosku wyraźnie wymienił bowiem jedynie sygnaturę akt II SA/Łd 86/17 i wskazał, że przedmiotem sprawy jest odmowa przyznania usług opiekuńczych, podczas gdy w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o odmowie przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że rozstrzygnięcie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Mając powyższe na uwadze, zarządzenie starszego referendarza z dnia 4 maja 2017r. należało utrzymać w mocy, o czym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 260 P.p.s.a. w zw. art. 257 P.p.s.a. A. P.