II SA/Łd 850/06

Dnia 17 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. H., J. H i M. H. na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia odrzucić skargę. W dniu 30 sierpnia 2006 roku C. H., J. H. i M. H., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości Staroście B. pisma J. , C. i M. H. o wypłacenie odszkodowania za grunty zajęte pod drogę publiczną, które z dniem 1 stycznia 1999 roku stały się z mocy prawa własnością Województwa [...]. Skarżący podnieśli, iż w dniu 7 marca 2006 roku, za pośrednictwem Marszałka Województwa [...], wnieśli odwołanie od powyższego postanowienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Zdaniem skarżących treść pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł z dnia [...] Nr [...] wskazuje, że organ administracji II instancji nie otrzymał wspomnianego odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a." - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W przypadku natomiast innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma wówczas zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na postanowienie Marszałka Województwa [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. na postanowienie o przekazaniu sprawy do organu właściwego przysługuje zażalenie. W takim przypadku przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego strona musi wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego, a skarga na rozstrzygnięcie organu administracji I instancji jest niedopuszczalna. Na marginesie należy podnieść, iż ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje środki dyscyplinujące organ, który nie wykonuje nałożonych na niego prawem obowiązków. Strona skarżąca przyznała, iż skorzystała z prawa wniesienia zażalenia na postanowienie organu administracji I instancji, które jednak do chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie zostało rozpoznane. Strona, która uważa, że organ nie wywiązuje się z obowiązku przekazania odwołania do organu wyższej instancji albo obowiązku rozpoznania zażalenia, ma prawo wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji. Skarga w tym przedmiocie musi jednak być poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Skargę na bezczynność organu administracji również wnosi się za pośrednictwem organu, którego skarga na bezczynność dotyczy (art. 53 § 4 i art. 53 § 2 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.