II SA/Łd 852/14

Dnia 30 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 roku przy udziale - sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zasiłku dla opiekuna 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi B. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. a.bł. Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], o odmowie przyznania D. G. zasiłku dla opiekuna w okresie od 1 lipca 2013 r. do 15 maja 2014 r. w związku z opieką nad mężem P. G. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł., działając na podstawie art. 17, art. 23, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548) przyznał D. G. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem P. G. na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni spełnia kryteria do przyznania świadczenia, zaś świadczenie pielęgnacyjne ze względu na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. może zostać przyznane jedynie do dnia 30 czerwca 2013 r. Wnioskiem z dnia 15 maja 2014 r. D. G. wniosła o ustalenia zasiłki dla opiekuna w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem P. G., na okres od 1 lipca 2013 r. do dnia 14 maja 2014 r. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 4, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567) odmówił D. G. prawa do zasiłku dla opiekuna w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 14 maja 2014 r. Organ wskazał, iż z uwagi na treść art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 2012 r., wnioskowane świadczenie D. G. nie przysługuje, albowiem osoba wymagająca opieki, tj. P. G. pozostaje w związku małżeńskim, z osobą niemającą orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności. Odwołanie złożyła D. G. wyjaśniając, że decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznano jej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem P. G. Podała, że owa decyzja uwzględniała zalecenia wynikające z uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1239/12, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], o odmowie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem P. G. Podkreśliła, że decyzja z dnia [...] potwierdziła spełnienie przez nią warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1, art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 5 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Zdaniem Kolegium, skoro decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalała D. G. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do 30 czerwca 2013 r. to strona nie spełnia przesłanek do przyznania zasiłku dla opiekuna, bo prawo strony do świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasło na mocy art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej, a jest to warunek konieczny uzyskania prawa do zasiłku dla opiekuna zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Powyższą decyzję D. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając naruszenie: - przepisów prawa materialnego, poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r.; - konstytucyjnych zasad i nakazów, a w szczególności zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), zasady równości wobec prawa( art. 32 ust. 1 i 2), zasady ochrony i opieki Państwa nad rodziną (art. 18), nakazu przyznawania Obywatelom prawa do zabezpieczenia społecznego w związku z pozostawaniem bez pracy nie z własnej woli w sytuacji nie posiadania innych środków utrzymania, zgodnie z art. 67 ust. 2, udzielania ustawowej pomocy osobom niepełnosprawnym w zabezpieczeniu egzystencji (art. 69), nakazu uwzględniania przez Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej dobra rodziny (z art. 71 ust.) oraz zasady subsydiarności wyrażonej w Preambule Konstytucji RP; - przepisów postępowania, a w szczególności: zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.) i zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8). Ze względu na powyższe, skarżaca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko, dodając, że jej mąż P. G. jest od dnia 4 października 2011 r. osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji i wymaga stałej opieki drugiej osoby przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych, umożliwiających zwykłą egzystencję. Z powodu niedowładu kończyn dolnych porusza się jedynie na wózku inwalidzkim. Wyjaśniła, że jej rodzina utrzymuje się wyłącznie z renty inwalidzkiej męża i w tej trudnej sytuacji, wsparcie w postaci przyznania wnioskowanego zasiłku dla opiekuna byłoby faktycznym wyrazem realizacji zasady pomocniczości, w części rozwiązując kłopoty rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w jej całokształcie, nie będąc związany granicami skargi, ani zawartymi w niej zarzutami, w myśl art. 134 p.p.s.a., stwierdził, iż narusza ona prawo. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567). Ustawa ta została uchwalona w wykonaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. K 27/13 (OTK ZU nr 9/A/2013, poz. 134), który orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał stwierdził, że interesy osób, które w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną miały prawo do świadczenie pielęgnacyjne przed wejściem w życie ustawy nowelizującej nie zostały zabezpieczone przez ustawodawcę w należyty sposób. Trybunał podkreślił, że naruszono tym samym bezpieczeństwo prawne osób niepełnosprawnych przez odebranie wsparcia osobom opiekującym się nimi. Ustawa o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 1). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z dniem 1 lipca 2013 r. Zasiłek dla opiekuna przysługuje między innymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w którym osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. (art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania zasiłku dla opiekuna, gdyż prawo do świadczenia pielęgnacyjnego które zostało jej przyznane decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie wygasło z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej. Takie stanowisko nie może zostać zaaprobowane. Przepisy art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, których niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny wspomnianym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt K 27/13 stanowiły, że osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowywały prawo do tego świadczenia w dotychczasowej wysokości do dnia 30 czerwca 2013 r., jeżeli spełniały warunki określone w przepisach dotychczasowych (art. 11 ust. 1). Decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wydane na podstawie przepisów dotychczasowych wygasały z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 (art. 11 ust. 3) tj. z dniem 30 czerwca 2013 r. Regulacja ta wygaszała decyzje, którymi przyznano świadczenia pielęgnacyjne na podstawie przepisów, obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. tj. przed 1 stycznia 2013 r. Jednocześnie w myśl art. 11 ust. 1 osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowywały prawo do tego świadczenia do dnia 30 czerwca 2013 r., jeżeli spełniały warunki określone w przepisach dotychczasowych. Tym samym art. 11 ust. 1 noweli nie stanowił sam w sobie podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdzał on jedynie, że osoby które nabyły prawo do świadczenia na podstawie przepisów sprzed nowelizacji zachowywały to prawo do dnia 30 czerwca 2013 r. W konsekwencji podstawę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 30 czerwca 2013 r. stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. Bowiem, by osoba uprawniona mogła zachować prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w myśl art. 11 ust. 1 noweli, musiała to prawo nabyć na podstawie przepisów dotychczasowych. Powyższą tezę potwierdza brzmienie art. 13 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do którego prawo powstało przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, ustalając to prawo za ten okres, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazany przepis obligował organy w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego skutecznie przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przed dniem 1 stycznia 2013 r., (w niniejszej sprawie w dniu 11 września 2012 r.) do rozpoznania go według kryteriów warunkujących uzyskanie świadczenia, określonych w przepisach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2012 r., co zresztą uczynił organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...] o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego, należy uznać, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w wersji sprzed 1 stycznia 2013 r. (także wydane, po tej dacie, w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r.) wydane zostały na podstawie przepisów dotychczasowych w rozumieniu art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej. Z kolei użyte w art. 11 ust. 3 tej ustawy sformułowanie "wygasają z mocy prawa" oznacza, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów sprzed 1 stycznia 2013 r., traciły swój byt prawny z dniem 30 czerwca 2013 r. Do tych decyzji zaliczają się także decyzje, którymi przyznawano świadczenie do tej daty granicznej, wydane po 1 stycznia 2013 r., jeśli prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało przed dniem wejścia w życie nowelizacji. W konsekwencji wymienionych przepisów nowelizacyjnych (następnie uchylonych wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego) organy wydawały decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne do dnia 30 czerwca 2013 r., bowiem owe przepisy uniemożliwiały przyznanie świadczenia na okres przekraczający wskazaną datę graniczną. Decyzje te wygasały z mocy prawa, a wygaszenie ich następowało, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego na podstawie art. 11 ust. 3. Owa regulacja, odwołując się do terminu ustalonego w art. 11 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej, wygaszała bowiem z mocy prawa, z dniem 30 czerwca 2013 r., wszystkie decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. Wobec powyższego należy przyjąć, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. wygasały z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 tej ustawy, niezależnie od daty ich wydania i okresu na jaki przyznawały to świadczenie, jeśli ten okres nie upływał przed 30 czerwca 2013 r., a prawo do świadczenia powstało przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Wskazane przepisy ustawy nowelizacyjnej (w tym art. 11 ust. 3) nie przewidywały natomiast możliwości wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów sprzed nowelizacji (zob. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 999/13, wyrok WSA w Opolu z dnia 22 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt 99/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], przyznał D. G. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, od dnia 1 września 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. Decyzja ta została wydana w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013, sygn. akt II SA/Łd 1239/12, uchylającego decyzje odmawiające wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W wyroku tym sąd zawarł ocenę, iż okoliczność, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, nie stanowi podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pani D. G. z wnioskiem o przyznanie tego świadczenia wystąpiła 11 września 2009 r. załączając orzeczenia o niepełnosprawności męża, z których ostatnie z dnia [...] ustalało całkowitą niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji do dnia 30 września 2014 r. Prezydent Miasta Ł. przyznając prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od pierwszego dnia miesiąca w którym wpłynął wniosek ustalił je jednak do dnia 30 czerwca 2013 r., powołując się na regulację z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (...). Przepis art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowił, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. A w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, nie dłużej jednak niż do końca okresu zasiłkowego (art. 24 ust. 3). Jednakże, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia (art. 24 ust. 4). Termin ważności orzeczenia ustalającego niepełnosprawność męża wnioskodawczyni upływał [...] mimo to, organ ustalił prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do 30 czerwca 2013 r., powołując się na regulację szczególną, jaką stanowił art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o świadczeniach rodzinnych. Wobec tego, iż D. G. spełniała warunki do świadczenia pielęgnacyjnego wynikające z przepisów dotychczasowych, przyznano jej prawo do tego świadczenia na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), ustalając termin końcowy tego prawa na dzień 30 czerwca 2013 r., w myśl art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej. Należy więc przyjąć, że po upływie tego terminu, decyzja ta wygasła z mocy prawa, na podstawie art. 11 ust. 3 tej ustawy. Tym samym, uznać trzeba, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, albowiem jeśli skarżąca posiadała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego jej na mocy przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2012 r., a decyzja przyznająca jej owo świadczenie wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r. w rozumieniu art. 11 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej, to ma prawo ubiegać się o przedmiotowy zasiłek dla opiekunów. Inne rozumienie powyższych unormowań prowadziłoby do naruszenia podstawowych zasad konstytucyjnych, w tym, zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady udzielania osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu ich egzystencji (art. 69 Konstytucji RP). Pozbawiałoby pomocy wszystkich tych, którzy zrezygnowali z pracy zarobkowej w celu zapewnienia opieki niepełnosprawnemu członkowi rodziny, bowiem w związku z wejściem w życie od 1 stycznia 2013 r. nowych przesłanek do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia zostało im przyznane tylko do 30 czerwca 2013 r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, którego konstytucyjność została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt K 27/13 (Dz. U. z 2013 r. poz. 1557). Trzeba więc uznać, iż w sposób niezgodny z Konstytucją utracili prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 lipca 2013 r. i wobec tego powinni być objęci pomocą w ramach regulacji, która określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów. Mając powyższe na względzie, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, uznając iż wyeliminowanie jedynie zaskarżonej decyzji jest wystarczające do końcowego załatwienia sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zobowiązane będzie uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania, sąd postanowił stosownie do regulacji zawartej w 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). LP