II SA/Łd 859/24

Dnia 26 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 roku sprawy ze skargi J.T. i Z. T. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 12 września 2024 roku nr 221/2024 znak: WOP.7721.183.2024.RW w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku garażowego oddala skargę. dc Decyzją z 12 września 2024 r. nr 221/2024, znak: WOP.7721.183.2024.RW Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania J. i Z. T., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie z 17 czerwca 2024 r. nr 58/2024, znak: PINB.7355.48.8.2023-2024.WS PINB.5141.33.3.2023-2024.WS w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku garażowego. Z akt sprawy wynika, że Z. T. pismem z 5 października 2023 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie (określanego dalej w skrócie jako "organ pierwszej instancji" lub "PINB") z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie rozpoczętej budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w zbliżeniu do granicy (konturu) lasu, urządzonego na działce nr [...] stanowiącej własność T. i Z. T., położonej w miejscowości M., gm. K.. Wnioskodawca podkreślił, że według oświadczenia inwestora budynek jest usytuowany w odległości 4m od granicy lasu, podczas gdy odległość ta winna wynosić 12m. Nadto, inwestor nie poinformował wnioskodawcy o zamiarze budowy wspomnianego budynku. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zgromadzeniu materiału dowodowego decyzją z 17 czerwca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kutnie, na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), umorzył postępowanie w sprawie budowy budynku garażowego położonego na działce nr [...] zlokalizowanej w miejscowości M., gm. K., będącego własnością A. H.i K. S. . Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w trakcie kontroli budowy przeprowadzonej 10 listopada 2023 r. ustalił, iż na działce nr [...] będącej własnością T. i Z. T. urządzony jest las, którego grunty sklasyfikowane są obecnie, jako grunty leśne "Ls", a ponadto grunty te w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. - teren na którym działka ta się znajduje, oznaczony jest, jako "teren zalesień". Inwestorzy – A. H. i K. S. uzyskali projekt budowlany (projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany i projekt techniczny zatwierdzony decyzją z 4 sierpnia 2023 r. nr 333/2023, znak: AB.6740.1105.337.2023) o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę budynku garażowego na terenie zabudowy zagrodowej położonej w miejscowości M., działka nr [...], gm. K. . W trakcie oględzin dokonano obmiaru z natury zewnętrznych wymiarów przedmiotowego budynku garażowego, które wynosiły: długość około 17,2m i szerokość około 8,2m i były zgodne z projektowanymi wymiarami tego budynku. Ustalono, że w budynku wykonane zostały dwa otwory drzwiowe dla bram wjazdowych, natomiast od strony południowej przedmiotowego budynku garażowego znajdowała się część gospodarcza - pomieszczenia techniczne, podczas gdy zgodnie z projektem wspomniane pomieszczenia techniczne powinny znajdować się od strony północnej. Zmiany wprowadzone w trakcie realizacji inwestycji polegają na zmianie położenia w obrysie budynku garażowego pomieszczeń o funkcji gospodarczej (pomieszczenia techniczne) i nie są kwalifikowane zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn.zm. - dalej w skrócie "Pr. bud."), jako zmiany istotne. Ustalono również, że ściany fundamentowe zostały wymurowane, docieplone i obsypane kruszywem, natomiast ściany zewnętrzne parteru wymurowane zostały do projektowanego poziomu, zgodnie z projektem budowlanym, jako jednowarstwowe z pustaków ceramicznych POROTHERM - DRYFIX o grubości 36,5cm (bez docieplenia), wraz z wykonaniem obwodowego wieńca żelbetowego. Zmierzono również z natury usytuowanie budynku garażowego w stosunku do ustalonych granic działki sąsiedniej nr [...] położonej w miejscowości M., gm. K., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako grunt leśny "Ls". Mianowicie odległość ściany zachodniej budynku garażowego od granicy działki sąsiedniej nr [...] wynosi około 5,0m, natomiast odległość północno-zachodniego narożnika budynku garażowego od granicy działki nr [...] wynosi około 4,1m. Takie usytuowanie obiektu na gruncie jest zgodne z projektem zagospodarowania terenu działki. Według załączonego projektu budowlanego, ściany budynku garażowego zaprojektowano, jako jednowarstwowe wykonane z pustaków ceramicznych POROTHERM, dach garażu czterospadowy o nachyleniu wynoszącym 20°, przekrycie zaprojektowano, jako kratownica prefabrykowana drewniana, natomiast pokrycie przewidziane było do wykonania z blachy stalowej układanej na rąbek. Inwestor K. S. w nawiązaniu do rozwiązań projektowych i jednocześnie konieczności zachowania przepisów § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 z późn.zm. - dalej w skrócie "rozporządzenie MI z 2002 r.") wniósł ustnie uwagi, co do zmiany rodzaju wykonania przekrycia dachu, celem doprowadzenia tego elementu budynku do klasy nierozprzestrzeniania ognia. Zgodnie z oświadczeniem inwestora, dach na budynku garażowym pokryty zostanie zamiast blachy stalowej, blachą aluminiową a konstrukcja dachu wykonana zostanie z dźwigarów stalowych. Ponadto, obiekt ten nie będzie w ogóle ogrzewany. Zdaniem Z. T., zmiany wprowadzone do zatwierdzonego projektu budowlanego, o których mowa wyżej, nie mają wpływu na zachowanie przepisów przeciwpożarowych w zakresie zmniejszenia odległości przedmiotowego budynku garażowego od granicy (konturu) lasu, która zgodnie z jego wiedzą winna wynosić co najmniej 12m. 6 grudnia 2023 r. Starostwo Powiatowe w Kutnie Wydział Architektury i Budownictwa poinformowało organ nadzoru budowlanego drogą elektroniczną o sprostowaniu popełnionej przez projektanta omyłki pisarskiej w części opisowej projektu zagospodarowania terenu polegającej na tym, że w projektowanym budynku garażowym przewidziane zostaną docelowo dwa miejsca postojowe, zamiast pierwotnie wpisanych w projekcie czterech miejsc postojowych. Pismem z 24 listopada 2023 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Urzędu Gminy K. z prośbą o udzielenie pisemnej informacji, czy teren na którym znajduje się granica (kontur) lasu tj. działka nr [...] oraz działka inwestycyjna nr [...] przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K., pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną. W odpowiedzi Wójt Gminy K. poinformował, że teren, na którym znajduje się działka nr [...] oraz działka nr [...], w obecnie obowiązującym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K., oznaczony jest symbolem 1.RP.18. jako teren upraw polowych, a ponadto na terenach upraw polowych 1.RP za zgodne z planem uznaje się lokalizacje stawów hodowlanych i rekreacyjnych, oraz zalesienia na glebach klasy V i VI, jak również prowadzenie działalności agroturystycznej. Zatem według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren na którym znajduje się działka nr [...] oraz działka nr [...] jest przeznaczony pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną. 22 grudnia 2023 r. Z. T. w odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji z 18 grudnia 2023 r., dostarczył decyzję z 26 sierpnia 2010 r., na mocy której Starosta Kutnowski zatwierdził zaktualizowaną gleboznawczą klasyfikację gruntów zalesionych objętych Programem Obszarów Wiejskich na lata 2004 - 2006 w ten sposób, że użytki rolne "R" (pola uprawne) na działce nr [...] zostały zmienione na użytki "Ls" (lasy). PINB analizując dotychczas zebrany materiał dowodowy oraz przepisy Rozdziału 7 "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe" obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w tym dyspozycję § 271 ust. 8 i ust. 2 rozporządzenia stwierdził, że w sprawie ma zastosowanie wyjątek określony w § 271 ust. 8a, z którego wynika, że najmniejsza odległość budynków wymienionych w § 213 (wolnostojące garaże o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż dwa) wykonanych z elementów nierozprzestrzeniających ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wybuchem oraz posiadających klasę odporności pożarowej wyższą niż wymagana zgodnie z § 212, od granicy (konturu) lasu zlokalizowanych na sąsiedniej działce, wynosi 4m, jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kontur) lasu, przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną. Zdaniem organu pierwszej instancji, jednoznaczne przeznaczenie terenu, na którym znajduje się zalesiona działka nr [...], sąsiednia w stosunku do działki inwestycyjnej nr [...], zostało określone w będącym wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego piśmie z 29 listopada 2023 r., Wójta Gminy K., który ustala, że "Na terenach upraw polowych 1.RP za zgodne z planem uznaje się lokalizacje stawów hodowlanych i rekreacyjnych, oraz zalesienia na glebach klasy V i VI, jak również prowadzenie działalności agroturystycznej". W związku z powyższym przepis § 271 ust. 8a rozporządzenia MI z 2002 r. jest zachowany, gdyż teren, na którym znajduje się działka nr [...] przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną. Z. T. zapoznając się 9 lutego 2024 r. z zebranym w sprawie materiałem dowodowym stwierdził, że inwestor wykonał nowe ogrodzenie swojej działki, co spowodowało zablokowanie funkcji dojazdu do uprawy leśnej, w miejscu graniczenia działki nr [...] z działką nr [...]. W związku z powyższym zarzutem PINB pozyskał z portalu internetowego https://powiatkutno.qeoportal2.pl w dniu 21 lutego 2024 r. kserokopie mapy zasadniczej, z której wynika, że działka nr [...] posiada możliwość dostępu do drogi publicznej, zarówno od strony południowej, jak i od strony północnej. Działka nr [...] od strony południowej posiada dostęp (dojazd) do drogi publicznej, jaką jest droga gminna (działka nr [...]), która dalej łączy się z działką nr [...] będącą drogą powiatową. Działka nr [...] posiada również od strony północnej dostęp (dojazd) do drogi publicznej, jaką jest droga gminna (działki nr [...]), które dalej łączą się z działką nr [...] będącą drogą wojewódzką. W tym zakresie organ powołał również § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1065 z późn.zm.) i stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku przepisy, o których mowa wyżej są spełnione, gdyż najdalej wysunięty skraj lasu oddalony jest od jednej z trzech dróg będących w samoistnym posiadaniu przez Gminę K. (w tym dwie drogi dojazdowe do zalesionej działki [...]) o około 350 m. W toku postępowania do akt sprawy załączono również decyzją Starosty Kutnowskiego z 22 lutego 2024 r. (znak sprawy: AB.6740.1105.337.2.2023.2024) o zmianie pozwolenia na budowę. Zmianie podlegał wyłącznie projekt budowlany w części dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, natomiast zakres projektu dotyczący budynku garażowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania pozostał bez zmian. Wobec powyższego pismem z 9 kwietnia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kutnie wezwał autora projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 4 sierpnia 2023 r., do osobistego stawiennictwa w organie nadzoru budowlanego lub pisemnego celem udzielenia wyjaśnień, dotyczących nieścisłości niniejszego opracowania, w odniesieniu do przepisów rozporządzenia MI z 2002 r., w zakresie usytuowania obiektów budowlanych na działce sąsiedniej w odległości 4,0m od granicy (konturu) lasu, o których mowa w § 271 ust. 8a rozporządzenia. Autor projektu w piśmie z 17 kwietnia 2024 r. oświadczyła, że ściany zewnętrzne budynku garażowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania wykonane są z elementów nierozprzestrzeniających ognia i w klasie odporności ogniowej REI 30, podobnie jak drewniana konstrukcja dachu i pokrycie dachowe z blachy aluminiowej - w stopniu NRO. W trakcie oględzin budowy spornego budynku, które odbyły się 16 maja 2024 r. ustalono, że w południowo - wschodniej ścianie zewnętrznej zostały wykonane dwa otwory drzwiowe na bramy wjazdowe do garażu, a część gospodarcza przedmiotowego budynku została wykonana przy szczytowej ścianie południowo - zachodniej (wg projektu przy szczytowej ścianie północno - wschodniej). W całym budynku garażowym została już wykonana wewnętrzna instalacja elektryczna oraz wodno-kanalizacyjna. W południowo-zachodniej ścianie szczytowej oraz w ścianie północno-zachodniej zostały wykonane po dwa okna aluminiowe, a ponadto wykonany został w ścianie północno - zachodniej jeden otwór drzwiowy. Dach nad całym budynkiem był przekryty wiązarami drewnianymi prefabrykowanymi oraz pokryty blachą aluminiową na rąbek. Kierownik budowy oświadczył, że przekrycie zostało zabezpieczone chemicznie do stopnia nierozprzestrzeniania ognia NRO. Ponadto 16 maja 2024 r., po oględzinach, inwestor dostarczył osobiście do PINB dokumentację pn. "Projekt powykonawczy prefabrykowanej więźby dachowej", w którym oprócz obliczeń wytrzymałościowych drewnianych elementów konstrukcji wiązarów wykonanych z litego drewna oraz połączeń poszczególnych prętów ustroju kratowego wykonanych za pomocą płytek kolczastych, zawarte zostały również informacje odnośnie wymaganego zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachu, a także rodzaju i materiału pokrycia. Z załączonego opracowania wynika, że drewniana konstrukcja przekrycia budynku garażowego została zaimpregnowana (zabezpieczona) środkami chemicznymi BOCHEMIT FORTE PROFI + BOCHEMIT ANTIFLASH metodą zanurzeniową w zakresie reakcji na ogień i klasyfikuje się ją jako B-s1, d0 (wg. zharmonizowanej specyfikacji technicznej EN 14250:2010) - oznacza to, że użyty do budowy materiał jest niezapalny, niekapiący i nieodpadający pod wpływem ognia oraz nierozprzestrzeniający ognia. Klasyfikacja ta obowiązuje do zastosowań końcowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz jak dla wyrobu "niezapalnego, niekapiącego i nieodpadającego pod wpływem ognia oraz NRO". Ponadto pokrycie dachowe stanowiące element przekrycia, wykonane zostało z blachy aluminiowej ułożonej na rąbek stojący, które również stanowi element budynku wykonany w stopniu nierozprzestrzeniającym ognia. Wobec poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy Prawa budowlanego, inwestycja prowadzona jest zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projektem zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] oraz zgodnie z przepisami § 271 ust. 8a w związku z § 212 i § 213 rozporządzenia MI z 2002 r. W odwołaniu od powyższej decyzji J. T. i Z. T. wnieśli o jej uchylenie i nakazanie inwestorom zlokalizowanie budynku zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia MI z 2002 r. - w odległości 12 m od granicy lasu. Odwołujący podnieśli zarzuty rażącego naruszenia § 271 ust. 8 rozporządzenia MI z 2002 r., art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Stwierdzili, że organ w postępowaniu działał wbrew zasadom współżycia społecznego i idei słuszności. Podkreślili, że na wysokości dachu budynek jest usytuowany w odległości mniejszej niż 4m od granicy lasu. Powołaną na wstępie decyzją z 12 września 2024 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z 4 sierpnia 2023 r., nr 333/2023, znak: AB.6740.1105.337.2023 Starosta Kutnowski udzielił A. H. i K. S. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z instalacjami i urządzeniami oraz budynku garażowego. Decyzją z 22 lutego 2024 r., znak: AB.6740.1105.337.2.2023/2024 Starosta Kutnowski zmienił własną decyzję z 4 sierpnia 2023 r. nr 333/2023 i zatwierdził zamienny projekt budowlany. Z ustaleń organu powiatowego wynika, że wymiary budynku garażowego są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym (długość ok. 17,2m; szerokość ok. 8,2m). W budynku wykonano dwie bramy wjazdowe, a w części południowej zlokalizowano część gospodarczą - pomieszczenia techniczne, co jest niezgodne z projektem (pomieszczenia techniczne przewidziano od strony północnej). Co do usytuowania obiektu na działce, organ dokonał pomiarów i ustalił, że odległość ściany zachodniej od granicy z działką nr [...] wynosi około 5,0m, natomiast północno-zachodniego narożnika budynku od granicy z działką nr [...] wynosi około 4,1m. Takie usytuowanie obiektu na gruncie jest zgodne z projektem zagospodarowania terenu działki. Według organu odwoławczego, PINB słusznie uznał, że wprowadzone w trakcie realizacji inwestycji zmiany "zamykają się" w obrysie budynku garażowego i nie mogą być zakwalifikowane jako zmiany istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 Pr. bud. Brak było tym samym podstaw do wstrzymania robót budowlanych. Organ drugiej instancji odnosząc się do kwestii zmiany pokrycia dachowego stwierdził, że z projektu budowlanego wynika, iż budynek zaprojektowano z dachem czterospadowym o nachyleniu 20°, przekrycie to drewniana prefabrykowana kratownica, natomiast pokrycie z blachy stalowej. Z przepisów rozporządzenia MI z 2002 r., to jest z § 271 ust. 8a w związku z § 213 pkt 3 wynika, że warunkiem usytuowania wolnostojącego garażu o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2 w odległości 4 m od granicy (konturu) lasu zlokalizowanej na sąsiedniej działce jest przekrycie dachu nierozprzestrzeniające ognia. Z wyjaśnień osób pełniących funkcję projektanta i kierownika budowy wynika, że zarówno pokrycie jak i przekrycie dachu (drewniane wiązary prefabrykowane), jest klasy NRO (nierozprzestrzeniające ognia). Z ustaleń organu powiatowego wynika, że konstrukcja więzarów została zabezpieczona środkami chemicznymi metodą zanurzeniową, w tym produktem Bochemit Antiflash, który jest wyrobem budowlanym, który zgodnie z deklaracją producenta jest klasyfikowany do klasy B-sl, d0 reakcji na ogień zgodnie z Polską Normą PN 13501-1 + Al:2010 (Bochemit Forte Profi ma właściwości jedynie grzybo - i owadobójcze). Zdaniem organu drugiej instancji, skoro inwestor nie zmienił usytuowania budynku garażowego, ani też nie można mu zarzucić zmiany przekrycia dachu na rozprzestrzeniające ogień, to tym samym nie ma podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego. Nie sposób tym samym w omawianym przypadku przyznać racji inicjatorowi postępowania i uznać, że budynek nie spełnia warunków usytuowania go w odległości 4 m od granicy (konturu) lasu zlokalizowanej na sąsiedniej działce, czyli zgodnie z § 271 ust. 8a rozporządzenia MI z 2002 r. Brak możliwości zarzucenia inwestorowi realizacji obiektu niezgodnie z zatwierdzonym pozwoleniem na budowę czyni nieuzasadnionym również zarzuty odwołującego, co do nieuwzględnienia "rzeczywistego" przeznaczenia działki będącej jego własnością. Zarzuty te mogą stanowić jedynie przedmiot postępowania w sprawie weryfikacji pozwolenia na budowę. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, korzystającej z ochrony, o której mowa w art. 16 k.p.a., nie pozwala na prowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 Pr. bud., a to z kolei oznacza, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i organ nie może wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Odwołujący zdaje się nie dostrzegać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do sprawdzenia m.in.: zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kwestia usytuowania budynku garażowego, zwłaszcza z uwzględnieniem normy wynikającej z § 271 ust. 8a rozporządzenia MI z 2002 r., była przedmiotem oceny Starosty Kutnowskiego przed wydaniem decyzji z 4 sierpnia 2023 r. o pozwoleniu na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego i budynku garażowego. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie, podzielając co do istoty sprawy pogląd o bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania naprawczego. Jednocześnie organ wyjaśnił, że przepis art. 105 k.p.a. zawiera dwie jednostki redakcyjne. Skoro bezprzedmiotowość postępowania miała miejsce z powodu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, która może być załatwiona decyzją), to oczywistym jest, że podstawę prawną stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Niedopatrzenie to nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i zostało uwzględnione w podstawie prawnej decyzji organu wojewódzkiego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. T. i J. T. wnieśli o uchylenie decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w całości i nakazanie inwestorom zlokalizowanie budynku zgodnie z § 271 ust. 8 i 8a rozporządzenia MI z 2002 r. w odległości co najmniej 4m od granicy lasu. Skarżący podnieśli zarzuty: 1. rażącego naruszenia § 271 ust. 8 i 8a rozporządzenia MI z 2002 r., poprzez brak jego zastosowania i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji pomimo, że w niniejszej sprawie odległość budynku wynosi ok. 3,70m od granicy (konturu) lasu, czyli poniżej odległości uregulowanej we wskazanym przepisie, 2. rażące naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania i wydanie decyzji z naruszeniem słusznego interesu obywateli wbrew zasadom współżycia społecznego oraz poprzez brak zastosowania idei słuszności, a także przez nierówne potraktowanie stron postępowania, 3. rażące naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej poprzez liczne niespójności dotyczące treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jest niezwykle istotne dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, a także poprzez wskazanie nieprawidłowej i niepełnej podstawy prawnej wydania przedmiotowej decyzji, 4. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, polegający na: - uznaniu, że inwestycja realizowana przez A. H. i K. S. jest zgodna z zatwierdzonym projektem zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] oraz zgodna z przepisami § 271 ust. 8a w zw. z § 212 i § 213 rozporządzenia MI z 2002 r., podczas gdy z pomiarów dokonanych przez skarżących wynika, że na wysokości dachu budynek jest usytuowany w odległości poniżej 4 m od granicy (konturu) lasu, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa; - uznaniu, że pomiary budynku zostały dokonane w sposób prawidłowy, podczas gdy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonywał pomiaru budynku w innym stanie faktycznym, tj. kiedy projekt budowlany obejmował budynek garażowy czterostanowiskowy, a więc w momencie dokonywania pomiaru odległość budynku według ówczesnego projektu była zdecydowanie nieodpowiednia i powinna wynosić co najmniej 12 metrów od konturu lasu. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 26 lutego 2025 r. skarżący poparł skargę. Opisał stan faktyczny i przebieg postępowania przed organem nadzoru budowlanego. W jego ocenie budynek garażowy został wybudowany niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż jest zbyt blisko jego działki, na której znajduje się las. Okazał kilka zdjęć z miejsca budowy spornego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracyjnymi. Sąd badając w świetle zakreślonych wyżej kryteriów legalność decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 12 września 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie z 17 czerwca 2024 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekują tego skarżący. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy budowa budynku garażowego, na działce nr [...] w M., gmina K. prowadzona jest zgodnie z przepisami Prawa budowlanego w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Celem rozstrzygnięcia powyższej kwestii spornej w pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że decyzją z 4 sierpnia 2023 r. nr 333/2023, znak: AB.6740.1105.337.2023 Starosta Kutnowski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił A. H. i K. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - kategoria obiektu I wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, budowę budynku garażowego - kategoria obiektu III na terenie zabudowy zagrodowej w miejscowości M., gm. K. (nr ew. działki [...]). Następnie decyzją z 22 lutego 2024 r. znak: AB.6740.1105.337.2.2023/2024 Starosta Kutnowski, w trybie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682), na wniosek inwestorów, zmienił własną ostateczną decyzję z 4 sierpnia 2023 r. nr 333/2023 w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt budowlany budynku mieszkalnego stanowiący integralną część niniejszej decyzji i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę według tego projektu. Pozostała część zatwierdzonego projektu oraz warunki decyzji z 4 sierpnia 2023 r. nr 333/2023 nie uległy zmianie. Wspomniane wyżej decyzje posiadają przymiot ostateczności i prawomocności w rozumieniu art. 16 k.p.a., który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (§ 1). Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne (§ 3). Wypływająca z art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych w swoim formalnym aspekcie wyraża się w tym, że ostateczne decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnej powinna skutkować honorowaniem stanu prawnego wynikającego z ostatecznej decyzji. Oznacza to, że ani Sąd, ani organ administracyjny nie są uprawnieni do jej kwestionowania, w szczególności pod względem jej merytorycznej zasadności i są nią związani dopóki ostateczna decyzja rozstrzygająca określoną kwestię pozostaje w obrocie prawnym. Jej adresaci mają natomiast prawo oczekiwać, że decyzja ponownie rozstrzygająca tę sprawę, co do jej istoty nigdy nie zapadnie. Zasada ta, zwana res iudicata (tj. powaga rzeczy osądzonej) zapewniająca stabilizację i pewność obrotu prawnego została zabezpieczona sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) przed ponownym rozstrzygnięciem tożsamej sprawy. Innymi słowy, decyzja ostateczna z mocy art. 16 § 1 k.p.a., korzysta z domniemania legalności i prawidłowości, wiąże erga omnes i dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Wobec tego, skoro decyzja o pozwoleniu na budowę z 4 sierpnia 2023 r. oraz zmieniająca ją decyzja z 22 lutego 2024 r. funkcjonują w obrocie prawnym i dotychczas nie zostały z niego wyeliminowane w prawem przewidzianym trybie, niedopuszczalne jest w toku postępowania w sprawie oceny budowy budynku garażowego na dz. nr [...] z przepisami prawa budowlanego, ponowne weryfikowanie przesłanek dopuszczalności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego czy też ocena tej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami obowiązującego prawa. Nadto, poddane kontroli tutejszego Sądu postępowanie administracyjne organów nadzoru budowlanego nie może być traktowane jako substytut postępowań nadzwyczajnych. Przechodząc wobec tego do kluczowego zagadnienia, a mianowicie do oceny czy roboty budowlane przy budowie spornego budynku garażowego na dz. nr [...] w M., gmina K. prowadzone są zgodnie z przepisami Prawa budowlanego godzi się wyjaśnić, iż rolą organów nadzoru budowlanego na gruncie rozpatrywanej sprawy było przede wszystkim zweryfikowanie, czy budowa prowadzona jest zgodnie z udzielonym inwestorowi pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym. Zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn.zm.) istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Stwierdzenie przez organ w toku postępowania wyjaśniającego istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę bez uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny mogłoby bowiem skutkować wstrzymaniem robót budowlanych, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i 3 Pr. bud., a następnie uruchomieniem postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 Pr. bud., którego zasadniczym celem byłoby sporządzenie i przedstawienie przez inwestora projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem a następnie wydanie przez organ decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - jeżeli roboty budowlane nie zostały zakończone. Podkreślić w związku z tym przyjdzie, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organy zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy pamiętając, że ocena, czy dana okoliczność została udowodniona możliwa jest wyłącznie na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności i równego traktowania, a także zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, zaś przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 8 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a.). Lektura akt administracyjnych sprawy niniejszej dowodzi, że w toku kontrolowanego postępowania przeprowadzonego zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami prawa procesowego organy obu instancji zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie poprawny stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie budowy budynku garażowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Według zatwierdzonego ostateczną decyzją Starosty Kutnowskiego z 4 sierpnia 2023 r., zmienioną decyzją z 22 lutego 2024 r., projektu budowlanego, budynek garażu powinien posiadać kształt prostokąta o wymiarach 17,21m x 8,25m, powierzchnię użytkową 121,68m2 i zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, stanowiącym załącznik do decyzji nr 333/2024 z 4 sierpnia 2023 r. oraz do decyzji o zmianie pozwolenia z 22 lutego 2024 r. winien zostać usytuowany na działce nr [...] w odległości około 5m od zachodniej granicy i 4,1m od granicy północnej z działką, stanowiącą własność skarżących nr [...]. Ściany garażu zaprojektowano jako murowane z pustaków ceramicznych POROTHERM-DRYFX o grubości 36,5cm, jednowarstwowe w technologii tradycyjnej. Dach garażu czterospadowy o nachyleniu wynoszącym 20o, przekrycie miało zostać wykonane z kratownicy prefabrykowanej drewnianej, natomiast pokrycie miała stanowić blacha stalowa układana na rąbek. W budynku zaprojektowano pomieszczenie techniczne, pomieszczenie gospodarcze, dwie bramy wjazdowe. Jak wynika z protokołu czynności kontrolno-inspekcyjnych przeprowadzonych na terenie inwestycji 10 listopada 2023 r., opatrzonego po jego odczytaniu między innymi podpisem skarżącego Z. T., sporny budynek garażowy usytuowany został zgodnie z projektem zagospodarowania terenu. Jego ściana zachodnia znajduje się w odległości ok. 5m od granicy działki nr [...], a północno-zachodni narożnik budynku znajduje się w odległości 4,1m od granicy działki nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako grunt leśny "Ls". Usytuowanie budynku garażowego, jak poprawnie ustaliły organy obu instancji i ustaleń tych skarżący nie zdołali skutecznie podważyć w toku postępowania administracyjnego oraz sądowego, jest zgodne z wymogami § 271 ust. 8a w zw. z § 213 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Zgodnie z § 271 rozporządzenia MI z 2002 r. najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień (ust. 8). Najmniejsza odległość budynków wymienionych w § 213, wykonanych z elementów nierozprzestrzeniających ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wybuchem oraz posiadających klasę odporności pożarowej wyższą niż wymagana zgodnie z § 212, od granicy (konturu) lasu zlokalizowanej na sąsiedniej działce - wynosi 4 m, jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kontur) lasu, przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną, a w przypadku braku planu miejscowego - grunty leśne są objęte zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1804) oraz art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503). Jak stanowi § 213 pkt 3 rozporządzenia MI z 2002 r. wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków wolnostojących garaży o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] stanowiąca współwłasność skarżących, na której znajduje się granica (kontur) lasu przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną. Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. nr IX/53/03 z dnia 28 sierpnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 277, poz. 2445 - dalej w skrócie "m.p.z.p.") w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz kontrolowanej obecnie decyzji z 12 września 2024 r., działki nr [...] i nr [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 1RP.18 - teren upraw polowych. Zgodnie z § 18 ust. 1 m.p.z.p. ustala się dla wyznaczonych terenów o podstawowym przeznaczeniu jako tereny upraw polowych, oznaczonych na rysunku planu symbolami 1.RP.5, 1.RP.8, 1.RP.11, 1.RP.13, 1.RP.16, 1.RP.18, 1.RP.24: pkt 1 - utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy, wyłącznie poprzez lokalizację obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej. Adaptacja istniejącego stanu zabudowy w maksymalnym stopniu do wymogów nowej zabudowy lokalizowanej w pobliżu; pkt 2 - utrzymanie istniejących zadrzewień śródpolnych; pkt 3 - w przypadku podejmowania działań inwestycyjnych w obszarze wyposażonym w urządzenia melioracyjne, inwestor zobowiązany jest do zaprojektowania, zabezpieczenia bądź przebudowy istniejących systemów melioracyjnych w porozumieniu z właściwym Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych; pkt 4 - zapewnienie możliwości dojazdu do każdego pola; pkt 5 - przez tereny 1.RP.11 i 1.RP.13 przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia ze strefą ochronną, oznaczony na rysunku planu. Według § 18 ust. 2 m.p.z.p. na terenach oznaczonych symbolami 1.RP.5, 1.RP.11, 1.RP.18, 1.RP.24 występują stanowiska archeologiczne objęte ewidencją konserwatorską i na których wyznaczone zostały strefy ochrony stanowisk archeologicznych "W". Na terenach oznaczonych symbolami 1.RP.13, 1.RP.16, 1.RP.17 wyznaczone zostały strefy ochrony stanowisk archeologicznych "W". W strefach ochrony stanowisk archeologicznych "W" oraz na stanowiskach archeologicznych, pokazanych na rysunku planu, w przypadku podejmowania wszelkich działań i zamierzeń wymagających prac ziemnych obowiązują ustalenia § 91 niniejszej uchwały. Stosownie zaś do § 18 ust. 3 m.p.z.p. na terenach upraw polowych 1.RP za zgodne z planem uznaje się lokalizacje stawów hodowlanych i rekreacyjnych oraz zalesienia na glebach klasy V i VI, jak również prowadzenie działalności agroturystycznej. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono również, że ściany zewnętrzne budynku garażowego wykonane zostały z elementów nierozprzestrzeniających ognia, w klasie odporności ogniowej REI 30, podobnie jak drewniana konstrukcja dachu i pokrycie dachowe z blachy aluminiowej - w stopniu NRO. Z uwagi na to, że w trakcie kontroli z 10 listopada 2023 r. nie było jeszcze wykonane przekrycie dachu a projektant w opisie do projektu architektoniczno-budowlanego nie zawarł informacji co do zabezpieczenia przeciwpożarowego poszczególnych elementów budynku - ścian zewnętrznych i przekrycia budynku zgodnie z § 271 ust. 8a rozporządzenia MI z 2002 r., 16 maja 2024 r. przeprowadzono oględziny budynku garażowego, na dowód czego sporządzono protokół. Podczas oględzin ustalono, że w południowo-wschodniej ścianie zewnętrznej zostały wykonane dwa otwory drzwiowe na bramy wjazdowe do garażu, część gospodarcza przedmiotowego budynku została wykonana przy szczytowej ścianie południowo-zachodniej (według projektu przy szczytowej ścianie północno-wschodniej). W całym budynku garażowym została wykonana wewnętrzna instalacja elektryczna oraz wodno-kanalizacyjna. W południowo-zachodniej ścianie szczytowej oraz w ścianie północno-zachodniej zostały wykonane po dwa okna aluminiowe, a ponadto wykonany został w ścianie północno-zachodniej jeden otwór drzwiowy. Dach nad całym budynkiem był przekryty więzarami drewnianymi prefabrykowanymi oraz pokryty blachą aluminiową na rąbek. Według oświadczenia kierownika budowy przekrycie zostało zabezpieczone chemicznie do stopnia nierozprzestrzeniania ognia NRO. Z załączonego przez inwestora do akt sprawy "Projektu powykonawczego prefabrykowanej więźby dachowej", wynika, że drewniana konstrukcja przekrycia budynku garażowego została zaimpregnowana (zabezpieczona) środkami chemicznymi BOCHEMIT FORTE PROFI + BOCHEMIT ANTIFLASH metodą zanurzeniową w zakresie reakcji na ogień i klasyfikuje się ją jako B-s1, d0 (wg. zharmonizowanej specyfikacji technicznej EN 14250:2010) - oznacza to, że użyty do budowy materiał jest niezapalny, niekapiący i nieodpadający pod wpływem ognia oraz nierozprzestrzeniający ognia. Klasyfikacja ta obowiązuje do zastosowań końcowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz jak dla wyrobu "niezapalnego, niekapiącego i nieodpadającego pod wpływem ognia oraz NRO". Pokrycie dachowe stanowiące element przekrycia wykonane zostało z blachy aluminiowej ułożonej w rąbek stojący, które również stanowi element budynku wykonany w stopniu nierozprzestrzeniającym ognia. W powyższej dokumentacji zamieszczono również obliczenia wytrzymałościowe drewnianych elementów konstrukcji wiązarów wykonanych z litego drewna oraz połączeń poszczególnych prętów ustroju kratowego wykonanych za pomocą płytek kolczastych, zawarte zostały również informacje odnośnie wymaganego zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachu, a także rodzaju i materiału pokrycia. Wobec powyższego zgodzić się trzeba z organami nadzoru budowlanego obu instancji, że wprowadzone przez inwestora w trakcie realizacji budynku garażowego zmiany "zamykają się" w jego obrysie i nie mają charakteru zmian istotnych w rozumieniu art. 36a ust. 5 Pr. bud., wobec czego brak było podstaw do wstrzymania robót budowlanych w trybie art. 50 Pr. bud. Skoro więc sporny budynek garażowy został usytuowany zgodnie z zatwierdzonym decyzją Starosty Kutnowskiego z 4 sierpnia 2023 r., zmienioną decyzją z 22 lutego 2024 r., projektem zagospodarowania terenu a przekrycie dachu wykonane zostało z materiałów nierozprzestrzeniających ognia, to zarzut rażącego naruszenia § 271 ust. 8a rozporządzenia MI z 2002 r. należało ocenić jako chybiony. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przepis § 271 rozporządzenia MI z 2002 r. normuje kwestie odległości ścian zewnętrznych budynków, a nie jak błędnie wywodzi skarżący krawędzi dachu budynku od granicy (konturu) lasu. Pomiary wykonane przez skarżącego nie mogą tym samym podważyć i skutecznie zakwestionować prawidłowych ustaleń organów obu instancji w zakresie odległości ścian budynku od granicy z działką nr [...]. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia konkluzję organów nadzoru budowlanego o prowadzeniu robót budowlanych przy budowie budynku garażowego na dz. nr [...] zgodnie z udzielonym inwestorowi pozwoleniem na budowę i obowiązującymi w tym zakresie przepisami Prawa budowlanego w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy poprawnie umorzyły postępowanie w sprawie budowy spornego budynku z powodu jego bezprzedmiotowości. Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie umarza się, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, gdy zachodzi brak strony lub brak przedmiotu, czyli nie ma podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. W doktrynie podkreśla się, że istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć relacja między faktem (sytuacją faktyczną podmiotu) a prawem (sytuacją prawną podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego" M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. LEX 2010). Na gruncie rozpatrywanej sprawy wystąpiła bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym, brak jest bowiem podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organy nadzoru budowlanego. Jeśli nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w sytuację prawną zindywidualizowanego podmiotu, sprawa administracyjna nie istnieje, a postępowanie administracyjne w niej uruchomione, jako bezprzedmiotowe podlegać musi umorzeniu. Wówczas bowiem, jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron, ma wyłącznie charakter procesowy. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że zarzuty rażącego naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. w świetle zgromadzonych dowodów należało ocenić jako wadliwe. Przede wszystkim wskazać należy, że żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku uwzględniania w toku prowadzonego postępowania zasad współżycia społecznego czy też idei słuszności. Gołosłowne w świetle akt sprawy jest również twierdzenie skarżącego o licznych niespójnościach dotyczących treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodać w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazanie zaś przez organ pierwszej instancji niepełnej podstawy prawnej, poprzez powołanie art. 105 k.p.a. z pominięciem § 1 tegoż przepisu, zostało sanowane w toku kontrolowanego postępowania i stanowi uchybienie pozostające bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Analogicznie ocenić wreszcie trzeba wadliwe powołanie przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji daty wydania rozporządzenia MI z 2002 r. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. dj