II SA/Łd 860/06

Dnia 5 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami za hotelowanie zwierząt oddala skargę. Decyzją Nr [...] , z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania P. K. od decyzji wydanej przez Wójta Gminy J. z dnia [...], Nr [...], w sprawie obciążenia P. K. kosztami w kwocie 2.074,00 złotych za hotelowanie psów, według faktury VAT nr [...], z dnia [...] – działając na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 2 w związku z art. 105 par 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1, art. 2 pkt 1, art. 4 pkt 11 i 17, art. 6 ust. 2 pkt 10, art. 7 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 roku, Nr 106, poz. 1002 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji orzekł o obciążeniu kosztami w kwocie 2.074,00 złotych P. K. za hotelowanie psów, według faktury VAT nr [...], z dnia [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, iż w dniu 20 stycznia 2006 roku Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział w Ł., przeprowadziło kontrolę warunków bytowych psów należących do P. K.. W wyniku kontroli Towarzystwo wniosło o natychmiastowe odebranie psów z powodu rażącego niedbalstwa i przetrzymywania zwierząt w bardzo złych warunkach, a także grożącej psom śmierci przez zamarznięcie. W dniu [...] P. K. złożył pisemne oświadczenie, w którym zobowiązał się do poniesienia wszelkich kosztów związanych z wyłapaniem, transportem i przetrzymywaniem psów w schronisku. Wobec powyższego organ pierwszej instancji obciążył P. K. kosztami za powyższe usługi, według załączonej kserokopii faktury VAT nr [...], z dnia [...], to jest na kwotę 2.074,00 złotych. Organ pierwszej instancji zastrzegł, iż nie uregulowanie należności w terminie spowoduje ich "ściągnięcie w drodze egzekucji administracyjnej". Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył P. K. wskazując, iż decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji orzekł o odebraniu psów i umieszczeniu ich w hotelu oraz o obciążeniu kosztami, nie informując odwołującego się w treści rozstrzygnięcia o jakie koszty chodzi. Odwołujący się wskazał, iż dopiero w uzasadnieniu decyzji powiedziano o przepisie art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, jak również o braku możliwości uiszczenia kosztów za łapanie, przewóz i umieszczenie w hotelu przez właściciela psów. Odwołujący się wskazał, iż w świetle powyższych okoliczności niezrozumiałym jest dla niego wykorzystywanie jego zobowiązania z dnia [...] do innych celów niż to wynika z jego treści. Zdaniem odwołującego się z treści oświadczenia wynika, że zrzeka się psów w ilości 27 sztuk na rzecz Wójta Gminy J., a Wójt tego zrzeczenia nie odrzucił ani wtedy, ani później, przyjmując w ten sposób psy na "stan Gminy". Odwołujący się podał, iż taką też informację otrzymał od przedstawiciela Towarzystwa, który poinformował go, że z chwilą przejęcia psów przez Gminę, koszt ich utrzymania obciąży Gminę. W ocenie odwołującego się w przypadku gdy chodzi o obciążanie obywatela kosztami organ powinien dołożyć wszelkich starań, aby zadbać o jego dobro, czego w tej sprawie nie zrobiono, próbując obciążyć odwołującego się nienależnym w większości świadczeniem, na mocy umowy wiążącej organ z hotelem, wygodniej dla obu stron, a jednocześnie dotkliwiej dla potencjalnych klientów. Odwołujący się podtrzymał swoje stanowisko stwierdzając, iż od dnia [...] nie jest właścicielem odebranych psów w związku z czym koszty ich utrzymania po tej dacie nie mogą go obciążać. W jego ocenie potwierdza to w całej rozciągłości postępowanie hotelu, który nie przekazał mu ani razu informacji na temat przejętych psów, co może wskazywać na dużą dowolność w ustalaniu kosztów ich utrzymania. Zdaniem odwołującego się kosztom tym Urząd Gminy, jako adresat faktury winien przyjrzeć się ze szczególną starannością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując wniesione odwołanie wskazało, iż na organie administracji publicznej ciążą wymienione w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 roku Nr 106, poz. 1002 ze zm.) zadania związane z ochroną zwierząt, z przeciwdziałaniem między innymi zjawiskom utrzymywania zwierząt w warunkach zagłodzenia, brudu, nie leczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie, a także ich porzucaniu. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 10 tejże ustawy stanowi o utrzymywaniu zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywania ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Natomiast zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy – zwierze traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze wzglądu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe. Decyzja, o której mowa w ust. 1 podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem jest działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1 omawianej ustawy). W przypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta ), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia (art. 7 ust. 3 omawianej ustawy). W przypadkach o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna (art. 7 ust. 4 omawianej ustawy). Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 7 ust. 5 tejże ustawy). W ocenie organu odwoławczego przytoczone powyżej przepisy art. 7 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie zwierząt określają zasady działania organów administracji publicznej w sprawie obciążenia dotychczasowego właściciela psów kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt. Obowiązek obciążenie właściciela tymi kosztami wynika wprost z ustawy. W ocenie organu w takiej sytuacji bezprzedmiotowe jest wydanie decyzji administracyjnej w tej sprawie. Organ wskazał, iż bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie między innymi z braku podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. W orzecznictwie NSA stwierdza się, że przesłanką umorzenia postępowania na podstawie przepisu art. 105 par. 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, która przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej (vide; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1999 roku w sprawie SA/Sz 1029/97). Organ podkreślił, iż w literaturze za jedną z fundamentalnych zasad państwa prawa uznaje się zasadę, że kompetencji organu administracji publicznej do działań władczych nie można domniemywać. Organ administracji publicznej władny jest orzekać w sprawie prawnie uregulowanej, gdy zaś zobowiązanie do działania istnieje tylko w przekonaniu strony, to postępowanie będzie dotknięte bezprzedmiotowością (vide: B. Adamiak i J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000, s. 430). W dniu 4 września 2006 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniósł P. K. zaskarżając ją w całości i zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, w wyniku czego przyjęto bezprzedmiotowość postępowania, umarzając postępowanie pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło na skutek jego odwołania decyzję Wójta Gminy J. w całości umarzając postępowanie pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, gdyż zdaniem organu obowiązek obciążenia kosztami właściciela wynika wprost z ustawy, w związku z czym całe działanie organu administracji pierwszej instancji od początku z braku podstaw prawnych było wadliwe. Dalej skarżący wskazał, iż z takim stanowiskiem, gdyby stać na gruncie przepisów, trudno się nie zgodzić, ale okoliczności faktyczne i związane z nimi działanie Wójta Gminy J. wskazują na coś innego. Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...], będącą oświadczeniem jego woli, orzekł o zabraniu psów i umieszczeniu ich w hotelu oraz o obciążeniu skarżącego kosztami ich pobytu. Pomimo, iż przepis art. 7 ust 1 ustawy o ochronie zwierząt mówi, iż zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi, wójt zabrał przedmiotowe zwierzęta. Zdaniem skarżącego w ten sposób organ zrealizował uprawnienia władcze, potwierdzając stanowisko, wynikające z treści przyjętego od skarżącego oświadczenia z dnia [...], w którym nastąpiło zrzeczenie się psów rasy mieszanej w ilości 27 sztuk na rzecz Wójta Gminy w J. . W ocenie skarżącego skoro organ zrzeczenia tego nie odrzucił ani wtedy, ani później, to tym samym przejął psy na "stan Gminy", sankcjonując ten stan rzeczy wydaną decyzją. Skarżący podkreślił, iż jest dla niego jedyne logiczne wytłumaczenie, z którego wynika, iż powinienem być obciążony jedynie kosztami hotelowania zwierząt za okres od 20 do 29 stycznia 2006 roku, a od dnia [...] obowiązek ten powinien przejść na nowego właściciela, a więc na Wójta Gminy J.. Skarżący wskazał nadto, iż zwierzęta do dnia dzisiejszego nie zostały mu zwrócone, potwierdzając w ten sposób trafność powyższych wywodów, z których wynika, iż od dnia [...] przestał być ich właścicielem. Zatem nie należy mu się ich zwrot. Na taki stan prawny wskazują także faktury wystawione przez hotel dla zwierząt, których adresatem jest nabywca (właściciel) zwierząt, a więc Urząd Gminy J.. Skarżący podkreślił, iż w świetle powyższych ustaleń trudno jest mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Należałoby raczej mówić o niekompetencji organu, który swoim działaniem wywołał stan prawny, uzasadniający jego "wolę i decyzyjność" i rodzący w ten sposób stan materialno – prawny, którego negatywne skutki nie powinny obciążać skarżącego, a wręcz przeciwnie winny zobowiązywać organ do zwrotu na rzecz skarżącego równowartości utraconych psów W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). Organy administracji ferujące decyzje w niniejszym postępowaniu, prawidłowo wskazały na przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 roku Nr 106, poz. 1002 ze zm.), jako na podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarżącemu na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z dnia [...] , utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy J. Nr [...] , z dnia [...], odebrane zostały psy, a skarżący obciążony został kosztami, przy czym nie wskazano z jakiego tytułu i w jakiej wysokości skarżącego mają obciążać koszty. Nie ulega wątpliwości, iż zwierzę traktowane w sposób określony w przepisie art. 6 ust. 2 omawianej ustawy, a więc gdy następuje znęcanie się nad nim, może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane jednej z instytucji wymienionych w tym przepisie, zależnie od rodzaju zwierzęcia. (art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt). Decyzja podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 1a omawianej ustawy). Niezależnie od powyższego sposobu odebrania zwierzęcia ustawa przepisuje również, iż w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. (art. 7 ust. 3 omawianej ustawy). Dalej ustawa w przepisie art. 7 ust. 4 stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna, a do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa wskazuje również, iż odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie przepisu art. 35 ust. 3 tejże ustawy o przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone (art. 7 ust. 6 omawianej ustawy). Analiza powyższych regulacji jednoznacznie wskazuje, iż przepis art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt określając przesłanki i sposób odebrania zwierząt właścicielowi lub opiekunowi winien wyłącznie w sposób tymczasowy regulować kwestie związane z ich pobytem, to jest do czasu zakończenia postępowania karnego toczonego wobec właściciela lub opiekuna zwierzęcia pozostającego pod zarzutem znęcania się nad zwierzęciem. Jednoznacznie kwestię tą reguluje zarówno przepis art. 7 ust. 1 mówiący, iż odebranie zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi z uwagi na wystąpienie okoliczności, o których mówi przepis art. 6 usta 2 omawianej ustawy ma charakter czasowy, jak i przepis art. 7 ust. 6 stanowiące o tym kiedy odebrane zwierzę podlega zwrotowi. Powyższa konstatacja na kapitalne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem przepis art. 7 ust. 4 stanowiąc o tym, iż kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna jednoznacznie odwołuje się do przypadków odebrania zwierząt, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3, a więc sytuacji czasowego ich odebrania. Natomiast decyzje poprzedzające zaskarżone rozstrzygnięcie, a będące podstawą odebrania skarżącemu zwierząt nie wskazują na czasowy charakter tegoż rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji w podstawie swej decyzji o odebraniu zwierząt jedynie ogólnie przywołał przepis art. 7 omawianej ustawy, nie wskazując przy tym w uzasadnieniu w jakikolwiek sposób, iż odebranie zwierząt ma czasowy charakter. Podniesione w tym zakresie zarzuty skarżącego, iż wyzbył on się własności zwierząt na rzecz gminy, co najmniej wzbudzają wątpliwości co do tego kto jest aktualnie właścicielem tych zwierząt. Wątpliwości te potęgują się po zapoznaniu się z decyzją o odebraniu zwierząt. Nie rozwiewa ich organ odwoławczy, który co prawda w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołuje się na przepis art. 7 ust. 1 omawianej ustawy, to jednak utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie organu niższej instancji pozbawione wskazania, iż odebranie zwierząt jest jedynie czasowe. Organ ten nie odnosi się również w uzasadnieniu wydanej decyzji do zarzutu, iż to Gmina J. stała się właścicielem odebranych zwierząt, a tym samym odebranie zwierząt nie ma czasowego charakteru. Powyższe wątpliwości dodatkowo połączone z tym, iż wobec skarżącego zakończyło się już postępowanie karne, a nie orzeczono dotychczas o zwrocie na jego rzecz odebranych zwierząt, nakazując ostrożność w ocenie tego jaki charakter miało dokonane odebranie zwierząt, a w szczególności nie pozwalają uznać w sposób jednoznaczny, iż odebranie zwierząt skarżącemu ma charakter czasowy i nastąpiło w trybie przepisu art. 7 ust. 1 lub 3 omawianej ustawy. Istniejące wątpliwości nie pozwalają w sposób jednoznaczny wskazać, iż wobec skarżącego ma zastosowanie regulacja prawna określona w przepisie art. 7 ust. 4 tejże ustawy. Skoro istnieją uzasadnione wątpliwości, czy odebranie zwierząt skarżącemu miało czasowy charakter i tym samym nastąpiło w trybie przepisu art. 7 ust. 1 lub 3 ustawy o ochronie zwierząt, to w tym właśnie należy upatrywać brakującego przedmiotowego elementu podstawy prawnej rozstrzygnięcia powodującego konieczność uznania prowadzonego dotychczas postępowania administracyjnego za bezprzedmiotowe. Tak więc – aczkolwiek występowania innych przyczyn niż te, na które powołał się organ odwoławczy należało dopatrzeć się w niniejszej sprawie – to za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcie umarzające postępowanie organu pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość opisaną w przepisie art. 105 par. 1 k.p.a.. Krytycznie natomiast należy ocenić te uwagi zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, które tyczą bezprzedmiotowości postępowania zmierzającego do obarczenia skarżącego kosztami pobytu i koniecznego leczenia zwierząt z uwagi na to, iż obowiązek skarżącego w tym zakresie wypływa wprost z ustawy. Ustalenie, iż konkretny obowiązek, który może obarczać obywatela bierze swe źródło w przepisie ustawy nie jest odkrywcze i z całą pewnością nie stanowi podstawy dla rezygnacji ze strony organu administracji publicznej do jego potwierdzenia i konkretyzacji jako rozstrzygnięcia o charakterze indywidualno – konkretnym. Jest to natomiast niezbędne, jeżeli ów obowiązek podlega określonej przez prawo egzekucji. Mając zatem na uwadze treść przepisu art. 7 ust. 4 i 5 omawianej ustawy, wskazującego kosztami z jakich tytułów obciąża się właściciela lub opiekuna zwierzęcia oraz regulującego charakter egzekucji tych kosztów, to za zupełnie dowolne uznać wypada zapatrywanie organu odwoławczego, iż dla możliwości realizacji tegoż obowiązku przez podmiot zobowiązany wystarczające jest ustalenie, iż obowiązek obciążenie właściciela tymi kosztami wynika wprost z ustawy. Taka konstatacja z całą pewnością nie pozwoli nie tylko prowadzić egzekucji (art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954 ze zm.)) ale w realiach niniejszej sprawy nie da nawet odpowiedzi na pytanie kto jest do ponoszenia tych kosztów zobowiązany. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej (art. 151 p.p.s.a.).