II SA/Łd 860/18

Dnia 23 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych oddala skargę. A. P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł., na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit d. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 36 ze zm.) w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 388), art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. (dalej jako: "PLW") decyzją nr [...] zobowiązał A Sp. z o.o. z siedzibą w P. do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym w wysokości 2.666,25 złotych. Obowiązek zapłaty wskazanej kwoty w opinii PLW wynika z faktu sprawowania przez Inspekcję Weterynaryjną w miesiącu kwietniu 2018 r. nadzoru nad zorganizowanym poza gospodarstwami punktem przetwórstwem mleka. Kwota została wyliczona zgodnie z wyliczeniem potwierdzonym przez stronę - 39 godz. 30 min. x 67,50 = 2.666,25 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż stosownie do art. 30 ust.1 pkt. 5 lit. d ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. Opłatę taką, jako należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym, określa się w trybie art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Opłatę za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka pobiera się w wysokości określonej w poz. 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej - dalej jako: "Rozporządzenie". Organ I instancji wskazał, iż stosownie do § 6 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia opłatę za ww. czynności urzędowe pobiera się od przedsiębiorcy zajmującego się skupem mleka lub przetwórstwem mleka. Zgodnie z § 10 pkt 2) Rozporządzenia opłaty za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną wnoszone są na rachunek bankowy wskazany przez powiatowego lekarza weterynarii (o ile nie są uiszczane przez zobowiązanego na miejscu i w czasie wykonywania czynności). Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyła Spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w P., zarzucając naruszenie: art. 11 ust. 1 Prawa Przedsiębiorców z dnia 6 marca 2018 r., art. 7a § 1 k.p.a. oraz prawa materialnego poprzez przypisywanie prowadzonej przez niego działalności cech nieobjętych opisem pkt 14 zał. 1 Rozporządzenia przytoczonego w decyzji. Mając na uwadze powyższe A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz zawieszenie wykonania ww. decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania. W ocenie A Sp. z o.o. w sprawie pojawiły się wątpliwości co do treści przepisów ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz rozporządzenia wydanego na jej podstawie, wobec czego organ powinien rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy. Spółka wskazała, iż organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję o obciążeniu Spółki A opłatą za czynności wykonywane przez PLW w związku z wystawianiem świadectw eksportowych, dotyczących Spółki. PLW powołał się na pozycję 14 załącznika nr 1 do Rozporządzenia. W ocenie Spółki przytoczona podstawa prawna nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym działalności prowadzonej przez Zakład Produkcyjny w K. Zdaniem Spółki ustawodawca zapisał w ww. rozporządzeniu dokładny zakres czynności objętych opłatami, a mianowicie nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem i przechowywaniem mleka i w ten sposób ograniczył merytorycznie zakres do skupu mleka płynnego i jego przetwórstwa. Ponadto Spółka w swoim odwołaniu wyjaśniła, że Zakład Produkcyjny w K. nie zajmuje się jakimkolwiek przetwórstwem mleka świeżego, jak i przetwórstwem jakichkolwiek surowców płynnych. Jedyną działalnością podmiotu A Sp. z o.o.(a wcześniej w ramach B przez 25 lat) jest od ponad 12 lat produkcja w postaci konfekcjonowania specjalistycznych formuł mlecznych dla niemowląt, małych dzieci, jak i dorosłych, z materiałów sproszkowanych, kupowanych z odpowiednimi certyfikatami, głównie z zakładów przetwórczych mleka w Holandii. Podstawowymi materiałami są bazy olejowo-serwatkowe, premiksy mineralno-witaminowe, maltodekstryna, laktoza farmaceutyczna, a także GOS,WPC,SMP,DHA i inne domieszki. Wskazano również, że produkcja formuł dziecięcych prowadzona jest pod nadzorem Inspekcji Sanitarnej w standardach HACCP, GMP, ISO 22000. Konieczność kontaktów z PLW wynika wyłącznie z dwoistości polskich służb nadzoru nad produkcją spożywczą specjalnego przeznaczenia żywieniowego i delegowaniem na Inspekcję Weterynaryjną obowiązku wystawiania dokumentów eksportowych, dotyczących grupy produktowej. Skarżący podniósł także, iż do czerwca br. współpraca obu służb realizowana była na zasadzie porozumienia, polegającego na tym, że Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonywał granicznej odprawy sanitarnej, a PLW na jej podstawie wystawiał przewidziane prawem świadectwa eksportowe. Ten model pracy nie generował żadnych kosztów poza zryczałtowanymi opłatami dokumentowymi, które wynosiły 60-120 złotych/odprawę, czyli 200-500 zł/miesięcznie. Ponadto Spółka wskazała, że wyliczone przez PIW godziny obecności przedstawiciela Inspektoratu na terenie zakładu dotyczą czynności związanych z załadunkiem produktów do kontenerów lub na inne środki transportu, zakładaniem plomb oraz wystawianiem świadectw zdrowia. W ocenie Spółki ustawodawca nie przewidział żadnych opłat za czynności wystawienia świadectw zdrowia, za liczenie towarów w transporcie produktów gotowych, czy też za nadzór weterynaryjny nad transportem produktów detalicznych. Jednocześnie Spółka wystąpiła z prośbą o przywrócenie sprawdzonego przez ponad 12 lat modelu współpracy służb sanitarnych i weterynaryjnych w zakresie opieki nad Zakładem Produkcyjnym w K., który to model nie generował wysokich kosztów nadzoru, nieproporcjonalnych do skali i specyfiki działalności Spółki A. W ocenie Spółki przypisane obciążenia godzinowe za obserwowanie 100 % prac załadunkowych w Zakładzie produkcyjnym w K., przez osobę specjalnie oddelegowaną przez PLW, w ślad za Inspekcją Sanitarną, mają wyłącznie nieuzasadniony charakter parafiskalny i zniechęcający do rozwoju eksportu. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. po rozpatrzeniu powyższego odwołania wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że Spółka powołała się w odwołaniu na przepisy, które wprowadzają zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, co wynika odpowiednio z przepisu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz z art. 7a § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu II instancji, nie występują wątpliwościami co do normy prawnej. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że A Sp. z o.o. prowadzi zakład produkcyjny w K. przy ul. C 25, który jest wpisany do rejestru PLW pod numerem [...] w zakresie prowadzenia konfekcjonowania mleka w proszku. Następnie powołując się na punkt 12 preambuły Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), organ II instancji wskazał, że w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności. "Żywność" (lub "środek spożywczy") oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać (art. 2 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002). Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że mleko jest żywnością pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z punktem 7.2 Załącznika 1 do Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.) "produkty mleczne" to produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów. Zdaniem organu, z przytoczonych regulacji wynika, że produkt konfekcjonowany przez Spółkę jest żywnością, albowiem jest produktem przeznaczonym do spożycia przez ludzi. Z uwagi na fakt, iż przy jego wytworzeniu A Sp. z o.o. korzysta z odłuszczonego mleka w proszku finalny produkt jest produktem mlecznym (uzyskanym z dalszego przetworzenia przetworzonego już na proszek mleka), co z kolei, stosownie do wyżej wymienionego przepisu Rozporządzenia 178/2002, skutkuje przyjęciem, że mamy do czynienia z koniecznością sprawowania nadzoru, w tym przez organy Inspekcji Weterynaryjnej. W dalszej kolejności organ odwoławczy, przywołując treść art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, wskazał, iż Inspekcja Weterynaryjna pobiera opłaty za nadzór nad punktami skupu mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. W odniesieniu do powyższego organ II instancji ocenił, iż organ I instancji słusznie zauważył, że opłaty za czynności Inspekcji Weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym w art. 67 ustawy o finansach publicznych. Powyższe regulacje dają tym samym organom Inspekcji Weterynaryjnej materialnoprawną podstawę określania opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego. Następnie organ odwoławczy, powołując się na pozycję 14 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia, stwierdził, że nie ma racji Spółka wskazując, że z tego przepisu wynika, że "ustawodawca ograniczył merytorycznie zakres do skupu mleka płynnego i jego przetwórstwa". Zdaniem organu II instancji, z literalnego brzmienia pozycji 14 Załącznika nr 1 wskazanego wyżej rozporządzenia wynika, że dotyczy ono mleka bez względu na jego formę. Przyjęcie odmiennej interpretacji skutkowałoby naruszeniem dyspozycji ww. przepisu Rozporządzenia 178/2002. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że prawodawca nie wskazał (wbrew stanowisku Spółki), że opłata za nadzór dotyczy mleka świeżego (surowego). Interpretacji omawianego przepisu pozycji 14 Załącznika nr 1 Rozporządzenia należy, w ocenie organu, dokonywać także z uwzględnieniem zapisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jako aktem prawnym wyższej rangi. Z tego przepisu ustawy wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie płatnym nadzorem nie tylko mleka, ale też i produktów mlecznych. Odwołując się do § 9 ust 1 powołanego wyżej Rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że opłata za nadzór, o której mowa m.in. w pozycji 14 Załącznika nr 1, obejmuje także opłatę za wystawienie świadectw zdrowia. Odnosząc się przy tym do kwestii wystawiania świadectw zdrowia, organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017 r., poz. 242 ze zm.), produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów. W ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że mamy do czynienia z eksportem do państwa trzeciego, które wymaga wystawienia świadectwa zdrowia, o co wnosiła Spółka. W sprawie w związku z eksportem wytwarzanych przez Spółkę produktów mlecznych do państw trzecich istnieje wynikająca z ww. regulacji konieczność wystawienia świadectw weterynaryjnych. Następnie powołując się na przepis z art. 26 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, organ II instancji wskazał, że nie budzi wątpliwości, iż podmiotem który może tego rodzaju świadectwo wystawić, są organy Inspekcji Weterynaryjnej lub działający w ich imieniu urzędowy lekarz weterynarii. Ponadto odwołując się do § 9 ust. 1 Rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że bezzasadnym jest twierdzenie Spółki, jakoby ustawodawca nie przewidział opłat za wystawianie świadectw zdrowia. Inspekcja pobiera opłaty za nadzór oraz za wystawianie świadectw zdrowia, o wystawienie których wnosiła Spółka. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do czynienia z tego tytułu zarzutu organowi I instancji. Nadto odwołując się do treści przepisów art. 26 ust. 3 i ust. 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej organ II instancji wskazał, że PLW wystawił świadectwo zdrowia w oparciu o dane, które zostały ustalone przez inspektora weterynaryjnego w trakcie jego czynności na terenie Zakładu Produkcyjnego w K., m.in. w trakcie załadunku produktów, zakładania plomb. Zdaniem organu odwoławczego, skoro wystawienie świadectwa zdrowia wymaga poczynienia przez Inspekcję Weterynaryjną określonych czynności nadzorczych albowiem poświadcza dane, co do których "wystawiający świadectwo" posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone, a opłata, o której mowa w pozycji 14 Załącznika nr 1, obejmuje także opłatę za wystawienie świadectw zdrowia (§ 9 ust. 1 Rozporządzenia), PLW prawidłowo określił wysokość opłaty za weterynaryjny nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka jako iloczyn przepracowanych godzin i kwoty 67,50 zł (39 godz.30 min. x 67,50 = 2.666,25 złotych). Ponadto odnosząc się do sformułowanego w odwołaniu wniosku o zawieszenie wykonania decyzji organu I instancji do czasu rozpatrzenia odwołania, organ odwoławczy wskazał, że decyzji tej nie został nadany przez PLW rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto decyzja ta nie podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy samego prawa. Odwołując się przy tym do art. 130 § 1 i 2 k.p.a., organ II instancji wskazał, że decyzja organu I instancji nie podlegała wykonaniu do czasu rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że wniosek w przedmiocie zawieszenia wykonania decyzji jest bezprzedmiotowy. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odniósł się do prawidłowości wydania przez PLW decyzji, jako aktu kończącego postępowanie W konkluzji organ II instancji stwierdził, że organ I instancji działał prawidłowo i wydał decyzję odpowiadającą prawu. Wskazane w uzasadnieniu tej decyzji argumenty świadczą jednoznacznie o tym, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przepisami, których treść budzi wątpliwości, co uzasadniałoby zastosowanie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców bądź też art. 7a § 1 k.p.a. Ponadto organ II instancji zauważył, że nie można utożsamiać sytuacji, w której strona nie zgadza się ze stosowaniem określonych norm prawnych w stosunku do niej, z sytuacją kiedy treść przepisu budzi wątpliwości. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r., poz. 646, dalej jako: "p.p.") oraz art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącej wątpliwości co do treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsca pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (dalej jako: "Rozporządzenie"); b) naruszenie art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej jako: "o.p.") poprzez niezastosowanie tego przepisu i nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącej niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie Rozporządzenia; c) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanej przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. decyzji, polegające na niewskazaniu przez organ konkretnych czynności (w ramach przepracowanych godzin), za które została wymierzona skarżącej opłata; d) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na zobowiązywaniu skarżącej do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu, pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych; e) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji pomimo istnienia podstaw do uchylenia ww. decyzji; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2015 r., poz. 1482 z późn. zm., dalej jako: "u.i.w.") w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 Rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na przyjęciu, że skarżąca powinna zostać zobowiązana do wniesienia opłaty za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami przetwórstwa mleka, pomimo tego że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania tych przepisów i zobowiązania skarżącej do wniesienia opłaty. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...] Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]lutego 2013 r. nr [...] oraz decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]kwietnia 2013 r. nr [...], na okoliczność tego, że skarżąca została zobowiązana do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych. Zdaniem pełnomocnika przeprowadzenie ww. dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, gdyż wnioskowane dowody zostały dołączone do skargi. Nadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca za pośrednictwem swojego zakładu produkcyjnego w K. przy ul. C 25 prowadzi produkcję - konfekcjonowanie specjalistycznych formuł mlecznych dla niemowląt i małych dzieci jak i dorosłych, z materiałów sproszkowanych kupowanych z odpowiednimi certyfikatami, głównie z zakładów przetwórczych mleka w Holandii. Podstawowymi materiałami są bazy olejowo-serwatkowe, premiksy mineralno-witaminowe, maltodekstryna, laktoza farmaceutyczna i domieszkowo odtłuszczone mleko w proszku w ilości ok. 5 MT rocznie. Produkcja formuł mlecznych jest prowadzona pod nadzorem Inspekcji Sanitarnej w standardach HACCP, GMP i ISO 22000. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że konfekcjonowane formuły mleczne przeznaczone są między innymi na eksport do państw trzecich. Powołując się na art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. 2014 r., poz. 1577 z późn. zm.) stwierdził, że bezsprzecznie należy zakwalifikować ww. formuły mleczne jako produkty pochodzenia zwierzęcego co predysponuje je do zaopatrywania w świadectwa zdrowia. Dodatkowo pełnomocnik przywołał uregulowania art. 26 ust. 1 u.i.w., zgodnie z którym świadectwa zdrowia wystawia organ Inspekcji Weterynaryjnej lub upoważniony przez ten organ urzędowy lekarz weterynarii. Wskazał przy tym, że skarżąca z tytułu wystawianych przez organ Inspekcji Weterynaryjnej świadectw zdrowia ponosi opłaty. Tytułem przykładu, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. o nr [...] zobowiązał skarżącą do wniesienia opłaty w wysokości 270 złotych w uzasadnieniu wskazując, iż opłata za kontrolę i wystawienie 5 świadectw eksportowych wynosi: 4 godz. x 67.50 zł = 270 złotych. Natomiast decyzją z dnia [...]kwietnia 2013 roku o nr [...] zobowiązał skarżącą do wniesienia opłaty w wysokości 675 złotych, wskazując w uzasadnieniu, iż opłata za kontrolę i wystawienie 15 świadectw eksportowych wynosi: 10 godz. x 67.50 zł = 675 złotych. Skarżąca nie kwestionowała powyższych opłat, akceptując je z uwagi na nakład pracy związany z czynnościami dotyczącymi wystawiana ww. świadectw eksportowych. Pełnomocnik podniósł również, że konieczność kontaktów z PLW wynika z dwoistości polskich służb nadzoru nad produkcją spożywczą specjalnego przeznaczenia żywnościowego i delegowania na Inspekcję Weterynaryjną obowiązku wystawiania dokumentów eksportowych, przy czym do czerwca 2015 roku współpraca pomiędzy Inspekcją Sanitarną a PLW wyglądała w ten sposób, że Inspekcja Sanitarna dokonywała granicznej odprawy sanitarnej, a PLW na jej podstawie wystawiał przewidziane prawem świadectwa eksportowe. Ten model pracy nie generował żadnych kosztów poza opłatami dokumentowymi, które wynosiły 60-120 złotych/odprawę, czyli 200-500 złotych miesięcznie. W dalszych motywach skargi wskazano, że organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów podniesionych przez skarżącą we wniesionym odwołaniu, stwierdzając, iż nie zasługiwało ono na uwzględnienie. Podniesione zostało również, że w ocenie skarżącej decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. jest wadliwa, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucono naruszenie przez organ art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Dodano również, że wedle wiedzy skarżącej organ I instancji oparł się na dokumencie zatytułowanym "Zestawienie wykonanych czynności za miesiąc kwiecień 2018 r.", z którego to dokumentu nie wynika, jakie konkretnie czynności zostały wykonane, za które skarżąca powinna zostać obciążona opłatą. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do ww. dokumentu w decyzji i nie uzasadnił należycie obciążenia skarżącą opłatą w wysokości 2.666,25 zł. Pełnomocnik skarżącej podniósł także, że skarżąca kwestionuje sposób uzasadnienia decyzji, które zostało sporządzone w ten sposób, iż nie jest jasne, czy sprawowany przez organ nadzór (wykonane czynności) dotyczył (dotyczyły) punktu odbioru mleka, czy przetwórstwa mleka. Ponadto zdaniem pełnomocnika skarżącej powołana w decyzji podstawa prawna nie uzasadnia zobowiązania skarżącej do wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru czy przetwórstwem produktów mlecznych. W ocenie pełnomocnika skarżącej nie przekonuje stanowisko organu, zgodnie z którym wolą ustawodawcy było objęcie płatnym nadzorem nie tylko mleka, ale też i produktów mlecznych. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, jaką działalność w świetle powołanej podstawy prawnej prowadzi zakład produkcyjny skarżącej w K.. Pełnomocnik dodał również, że w powołanym przez organ przepisie (art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.i.w.) ustawodawca rozróżnił mleko od produktów mlecznych, co wskazuje, że przyjęta przez organ odwoławczy argumentacja jest wadliwa. Pełnomocnik wskazał również, że skarżąca nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji, w zakresie jakim organ odwoławczy uzasadnił nałożenie opłaty koniecznością wykonania przez podmiot wystawiający świadectwa zdrowia bliżej nieokreślonych czynności na terenie zakładu produkcyjnego skarżącej w celu ustalenia danych do wystawienia tego świadectwa zdrowia. W ocenie skarżącej z powołanych w uzasadnieniu decyzji przepisów nie wynika, aby organ wystawiający świadectwo zdrowia był zobowiązany do wykonywania bliżej nieokreślonych czynności nadzorczych w celu wystawienia świadectwa zdrowia. Pełnomocnik wskazał także, iż zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia opłaty za nadzór lub badania, o których mowa w poz. 7-9, 11-21, 24-26 załącznika nr 1 do Rozporządzenia, obejmują także opłatę za nadzór nad przechowywaniem produktów i wystawienie wymaganych świadectw zdrowia. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie w żaden sposób nie uzasadnił, że wykonane czynności były konieczne, aby wystawić świadectwa zdrowia. Wedle wiedzy skarżącej prowadzone przez PLW czynności (przez większą część czasu) dotyczą naocznej obserwacji całego załadunku kontenerów na placu skarżącej. Ponadto pełnomocnik wskazał, że w ocenie skarżącej czynności te nie są konieczne do wystawiania świadectw zdrowia. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 831/11) rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej opłat za czynności inspekcji weterynaryjnej ze względu na swój szczególny (finansowy) charakter powinno zawierać wyczerpujące wyjaśnienie podstaw wynikających z niego obowiązków, szczegółowe wykazanie na czym opierał się organ dokonując wymiaru opłat (co przesądza o ich wysokości, jaki był sposób ich obliczenia etc), źródła obciążania opłatami strony (...). Nadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r., poz. 646) oraz art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącej wątpliwości co do treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie Rozporządzenia, które nie określają, w jaki sposób powinien zostać obliczony nakład pracy organu związany z wystawianiem świadectw zdrowia w przypadku prowadzonej przez skarżącą działalności w zakresie konfekcjonowania formuł mlecznych. W ocenie pełnomocnika skarżącej, zgodnie z powyższymi przepisami niejasne, niejednoznaczne przepisy prawa nie powinny być interpretowane na niekorzyść strony. Tym samym nieuprawnione jest obciążanie skarżącej opłatą w wysokości, która jest niewspółmierna do nakładu pracy koniecznego do wystawienia świadectw zdrowia. Jednocześnie zdaniem pełnomocnika skarżącej w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niezastosowanie tego przepisu i nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącej niedających się usunąć wątpliwości co do treści powołanych powyżej przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia, które nie określają, w jaki sposób powinien zostać obliczony nakład pracy organu związany z wystawianiem świadectw zdrowia w przypadku prowadzonej przez skarżącą działalności w zakresie konfekcjonowania formuł mlecznych. Pełnomocnik dodał przy tym, że zasada in dubio pro tributario w niniejszej sprawie może zostać zastosowana, gdyż spełnione są wszystkie warunki jej zastosowania, a to: (1) istniejące wątpliwości dotyczące treści powyższych przepisów, (2) wątpliwości te mają taki charakter, że nie da się ich rozstrzygnąć, (3) istnienie możliwości przyjęcia takiego rozwiązania, którego efektem będzie istnienie korzyści dla skarżącej. Powołany powyżej przepis o.p. powinien zostać zastosowany w przypadku skarżonej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym w związku z tym, że przepisy o.p. mają zastosowanie do tego rodzaju należności (por. ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2017 r. (SK 48/15) uznał za zasadne przypomnienie fundamentalnej dla wykładni przepisów prawa daninowego, w tym prawa podatkowego, zasady in dubio pro tributario, będącej oczywistą konsekwencją, wyrażonej w art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji, zasady nullum tributum sine lege. Przestrzeganie omawianej zasady przez organy podatkowe oraz kontrolujące ich działalność sądy administracyjne jest warunkiem koniecznym zapewnienia podatnikom niezbędnego poziomu bezpieczeństwa prawnego, co niewątpliwie sprzyjać będzie budowaniu zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w tym bardzo newralgicznym obszarze (...). Pełnomocnik skarżącej zarzucił również naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenia postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na zobowiązywaniu skarżącej do wnoszenia z tego samego tytułu opłat w różnych wysokościach w krótkich odstępach czasu pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych. Ponadto wskazał, iż opłaty, do wnoszenia których była zobowiązana skarżąca do miesiąca lipca 2015 r. z tytułu czynności związanych z wystawieniem świadectw zdrowia, były zdecydowanie niższe niż opłata wynikająca z decyzji (tak na przykład: decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. obejmująca 5 świadectw oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. obejmująca 15 świadectw, powołane we wniosku dowodowym zawartym we wstępie niniejszej skargi). Opłaty te - w przeciwieństwie do opłaty wynikającej z decyzji - były w ocenie skarżącej uzasadnione, a ich wysokość zróżnicowana w zależności od liczby wystawianych przez organ świadectw zdrowia w danym okresie. Zmiana wysokości opłat obciążających skarżącą począwszy od miesiąca lipca 2015 roku jest niezrozumiała dla skarżącej, a organ dokonujący zmiany ustalonego postępowania nie wyjaśnił podstawy swojego działania, co narusza powołany przepis k.p.a. Zdaniem skarżącej nałożona decyzją opłata stanowi nieproporcjonalny do skali i specyfiki jej działalności wzrost kosztów, które powodowałyby obciążenie skarżącą opłatami porównywalnymi do tych nakładanych na duże mleczarnie, skupujących nawet milion litrów mleka dziennie i eksportujących dziennie kilka kontenerów. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik skarżącej dodał, iż w okresie od grudnia 2015 roku do lutego 2016 roku skarżąca nie była obciążana opłatami w związku z wystawianymi świadectwami zdrowia, co również pokazuje niekonsekwencję organu w stosowaniu przepisów powołanych w zaskarżonej decyzji. Nadto, w ocenie pełnomocnika skarżącej organ odwoławczy naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także niewłaściwe zastosował art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.i.w. w związku z § 6 ust. 1 oraz poz. 14 Załącznika nr 1 Rozporządzenia. Powołane przez organ odwoławczy przepisy nie pasują do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, tj. okoliczności, iż produkt konfekcjonowany przez skarżącą zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego jest produktem mlecznym nieobjętym powołanymi przepisami. Produktami mlecznymi są też surowce pochodzenia mlecznego używane przez skarżącą, w żadnym momencie materiałem nie jest mleko pozyskiwane w skupie - jak zapewne chciał ustawodawca pisząc o przetwarzaniu mleka, a nie o produkowaniu wyrobów z użyciem produktów mlecznych. Podobna sytuacja występuje w przypadku produkcji słodyczy, zabielaczy do kawy, farmaceutyków z wypełniaczem laktozowym oraz setek innych towarów rynkowych. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w niej wskazanych - decyzji administracyjnych wydanych przez PLW w innych sprawach, pełnomocnik podniósł, że wniosek ten powinien zostać oddalony z tej przyczyny, że decyzje te nie mają żadnego związku z przedmiotową sprawą. Ponadto pełnomocnik organu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści przepisów. Przepisy, który stanowiły podstawę wydanych przez organ pierwszej i drugiej instancji decyzji, są jasne, a organy obu instancji w uzasadnieniach wydanych decyzji przedstawiły całą argumentację uzasadniającą zastosowanie przepisów prawa materialnego, które nakazują pobranie opłat za czynności wykonane przez Inspekcję Weterynaryjną. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił jako niezasadne wskazane w skardze wnioski dotyczące przeprowadzenia dowodów z załączonych do niej dokumentów w postaci decyzji PLW z dnia [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] nr [...], którą zobowiązano skarżącą do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym w wysokości 2.666,25 złotych w terminie 14–stu dnia od daty doręczenie decyzji. Powyższa opłata dotyczy nadzoru nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru mleka lub przetwórstwem mleka. Obowiązek zapłaty wskazanej kwoty, jak podkreśliły organy obu instancji, wynika z faktu sprawowania przez Inspekcję Weterynaryjną w miesiącu kwietniu 2018 roku nadzoru nad zorganizowanym poza gospodarstwem punktem przetwórstwa mleka. W ocenie Sądu, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż opłaty za czynności inspekcji weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 powołanej wcześniej ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z powyższym przepisem, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., Nr 8, poz. 201 ze zm.). Powyższe regulacje dają tym samym organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego w formie decyzji administracyjnej (por. np. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. II SA/Wr 831/11, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazać należy, iż podstawę wymierzenia spornej opłaty w niniejszej sprawie stanowią przepisy przywołanej na wstępie ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i wskazanych w decyzji przepisów wykonawczych. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.i.w. stanowi, że inspekcja weterynaryjna pobiera opłaty za nadzór nad punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych. Opisane wyżej czynności wykonywane przez PLW w zakładzie produkcyjnym strony skarżącej wypełniają powyższą normę. W poz. 14 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 roku, poz. 388) określono, że opłata za nadzór nad zorganizowanymi poza gospodarstwami punktami odbioru lub przetwórstwem mleka wynosi 67,50 zł/h. Z przytoczonych regulacji prawnych wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że obciążenie strony skarżącej opłatami za czynności nadzoru zostało dokonane zgodnie z obowiązującym prawem zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Niezasadny jest zarzut strony skarżącej, iż nie jest jasne, za jakiego rodzaju czynności wykonane przez organ strona skarżąca została obciążona opłatami. Wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, iż z kontroli, które przeprowadził organ sporządzone zostały protokoły, po jednym egzemplarzu dla każdej ze stron. W powyższych dokumentach wskazane zostały czynności oraz ich daty i godziny. Zatem organ naliczając przedmiotową opłatę nie posłużył się, wbrew twierdzeniom skarżącej, tylko dokumentem zatytułowanym "Zestawienie wykonanych czynności za miesiąc kwiecień 2018 r.". Ponadto strona skarżąca nie kwestionuje otrzymania egzemplarzy powyżej wspomnianych protokołów z kontroli Inspekcji Weterynaryjnej. W ocenie Sądu również nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ w sposób zwięzły, ale wystarczający do weryfikacji, ustalił kwotę zobowiązania. Podkreślić jeszcze raz należy, że wysokość opłaty wynika z liczby godzin sprawowanego nadzoru, wskazanych w protokołach, podpisanych bez uwag przez stronę skarżącą. Organ powołał również przepisy, które legły u podstaw wymierzenia spornej opłaty i zastosował prawidłową ich wykładnię. Nie ma racji strona skarżąca, gdy twierdzi, że jej działalność – konfekcjonowanie mleka nie podlega nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, gdyż używa do wytworzenia odżywek gotowych komponentów, w tym mleka w proszku. Jak trafnie zauważa organ, mleko przetworzone nie przestaje być produktem mlecznym, zaś tworzenie nowej jakości z komponentów jest przetwarzaniem produktu. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma znaczenia, jakiej ilości produktów mlecznych używa się do wytworzenia produktu końcowego, bowiem rygory towarzyszące takiej produkcji i przygotowaniom do exportu pozostają niezmienne. Kwalifikacja działalności strony skarżącej przez organy znajduje uzasadnienie w unormowaniach Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 roku, str. 55, z późn. zm.), w którym wskazano, że "produkty mleczne" to produkty przetworzone, uzyskane w wyniku przetworzenia surowego mleka lub dalszego przetworzenia takich przetworzonych produktów (punkt 7.2 Załącznika 1 ww. Rozporządzenia). Należy podkreślić, iż z załączonych do akt administracyjnych, wspomnianych powyżej protokołów wynika, że inspektor Powiatowego Inspektora Weterynarii wykonywał nadzór nad przygotowaniem do eksportu partii produktów mlecznych, produkowanych przez zakład produkcyjny strony skarżącej. W każdym dniu takiej kontroli został sporządzony protokół, w którym określono stan samochodu przygotowanego do transportu, określono rodzaj produktu oraz wystawiano świadectwo zdrowia, w którym Powiatowy Lekarz Weterynarii poświadczał sprawowanie stałego nadzoru nad miejscem produkcji formuł mlecznych przygotowywanych do eksportu, zachowanie wymogów higienicznych związanych z pozyskaniem i przetworzeniem produktu. W protokołach potwierdzono czas trwania czynności. Uprawnienia Powiatowego Lekarza Weterynarii do wystawiania powyższych świadectw wynikają z unormowań zawartych w przytoczonym przez organ odwoławczy art. 26 u.i.w., a obowiązek uzyskania świadectwa przez producenta normuje art. 9 a ust. 1 u.p.p.z., zgodnie z którym produkty pochodzenia zwierzęcego wywożone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państw trzecich, w tym takie produkty czasowo przechowywane przed wywozem w innym zakładzie niż zakład produkcji, zaopatruje się w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, jeżeli są one wymagane przez państwo trzecie miejsca przeznaczenia tych produktów. Kwestią niesporną jest obowiązek uzyskania świadectw zdrowia na wytwarzane i eksportowane przez stronę skarżącą produkty. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zasadniczy zarzut skargi, że działalność zakładu produkcyjnego strony skarżącej nie podlega kontroli weterynaryjnej. Zauważyć przy tym należy, że czynności kontrolne wykonywane były na wniosek strony skarżącej, a czas ich przeprowadzenie nie był przez stronę skarżącą kwestionowany. W odniesieniu do powyższego nie ulega wątpliwości, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii wykonywał czynności nadzoru, a to uzasadnia zobowiązanie stronę skarżącą do uiszczenia opłat, do pobierania których uprawniony jest powyższy organ, w świetle przytoczonych wyżej regulacji art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.i.w. i pkt 14 załącznika nr 1 do powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Rolnictwa. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do kwestionowania zasadności działań organu, a w konsekwencji kwestionowania wymierzonych opłat. Poza przedmiotem rozważań Sądu pozostaje okoliczność, iż we wcześniejszych latach zarówno nadzór lekarza weterynarii nie był sprawowany w takim wymiarze czasu, jak opłaty z tym związane wymierzane były w znacznie niższej wysokości. Jednocześnie odnosząc się do kwestii oddalenia wniosków dowodowych zawartych w skardze, a dotyczących przeprowadzenia dowodów z załączonych do niej dokumentów załączonych w postaci decyzji PLW z dnia [...] lutego 2013 r. i z dnia [...] kwietnia 2013 r., należy wyjaśnić, że w świetle art. 133 p.p.s.a. zasadą jest, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, bowiem takie w sprawie nie wystąpiły. Konkludując, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. k.ż.