II SA/Łd 860/25

Dnia 23 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 września 2025 roku znak KO.463.44.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oddala skargę. 1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 19 września 2025 r. znak: KO.463.44.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Radomska z dnia 22 lipca 2025 r., znak: TSO.7032.1.2025, nakładającą na F. Sp. z o.o. karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. 1. Jak wynika z akt sprawy decyzją Prezydenta Miasta Radomska z dnia 22 lipca 2025 r., znak: TSO.7032.1.2025, na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9zb ust. 1, art. 9 zd ust. 1 w zw. z art. 9g pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733, dalej jako: u.c.p.g., w związku z rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1530), dalej jako "rozporządzenie", i obwieszczenia Ministra Klimatu z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M. P. z 2021 r. poz. 960), dalej jako "obwieszczenie", oraz art. 104 i 107 K.p.a., Prezydent Miasta Radomska orzekł o nałożeniu na F. Sp. z o.o. zs. w Z. kary pieniężnej w wysokości 2.431,00 zł za nieosiągnięcie wymaganego w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy art. 9g ust. 1, art. 9n ust. 1 i 2, art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9zb ust. 1 u.c.p.g., oraz wskazał m.in., że F. Sp. z o.o. odbiera odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu gminy Miasta R. na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej pod nr [...]. W 2022 r. Spółka odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych. Za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) Spółka złożyła sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2022 rok, nr [...], w dniu 23 stycznia 2023 r. oraz korektę ww. sprawozdania, nr [...], w dniu 9 marca 2023 r. Z korekty sprawozdania wynika, że łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi wynosi 2,7543 Mg, natomiast łączna masa wytworzonych odpadów wynosi 45,0600 Mg. Poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obliczany na podstawie rozporządzenia, osiągnięty przez Spółkę wyniósł 6,11%, podczas gdy wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r., zgodnie z art. 3b ust. 1 u.c.p.g., powinien wynieść co najmniej 25,00 %. Brakująca masa odpadów komunalnych wyrażona w Mg, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 8,5107 Mg. Jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku za 2022 r. wynosi 285,60 zł/Mg i określona została w obwieszczeniu. 2. Wartość naliczonej kary za nieosiągnięcie przez Spółkę w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 8,5107 Mg x 285,60 zł/Mg = 2430,66 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. - dalej jako "Ordynacja podatkowa") wynosi 2431,00 zł. 3. Wymierzenie tej kary jest ściśle związane z treścią obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę odbierającego odpady, określonego w art. 9g u.c.p.g. Przeanalizowano treść art. 189f K.p.a. i stwierdzono brak podstaw, by odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki określone w pkt 1 lub 2 ww. przepisu. Naruszenie prawa nie ma znikomego charakteru, biorąc pod uwagę wielkość procentową uzyskanego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w stosunku do wymaganego, jak również w analizowanej sprawie nie doszło do zaprzestania naruszenia prawa, bowiem podmiot nie osiągnął wymaganego w 2022 roku poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. 4. W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zaskarżyła decyzję organu I instancji w całości i zarzuciła jej naruszenie: I. przepisów postępowania: 1) art. 6 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach odwołania; 2) art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 Kp.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 Kp.a., poprzez: a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz wydanie decyzji zawierającej uzasadnienie nieodpowiadające wymogom art. 107 § 3 K.p.a. (czyli w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji), b) nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez stronę z obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów; 3) art. 189c K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezawarcie w decyzji analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec strony administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara; 4) art. 189e K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie w decyzji (uzasadnieniu decyzji) analizy wpływu działania siły wyższej, tj. stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na nieosiągnięcie przez stronę w roku 2022 wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a w konsekwencji nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej, pomimo faktu, iż w niniejszej sprawie do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, tym samym strona nie powinna podlegać ukaraniu (postępowanie winno zostać umorzone przez organ I instancji, jako bezprzedmiotowe); 5) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a., poprzez dokonanie przez organ I instancji nieprawidłowej oceny w decyzji (uzasadnieniu decyzji), możliwości zastosowania w niniejszej sprawie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, która to nieprawidłowa ocena wynika m.in. z uznania, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do orzeczenia wobec strony obowiązku zapłaty kary pieniężnej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; II. prawa materialnego: 1) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9g pkt 1, art. 9zb ust. 1 oraz art. 9zd ust. 1 u.c.p.g., poprzez zastosowanie przepisów i bezzasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej za nieosiągnięcie w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w szczególności w sytuacji, gdy strona nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022, 2) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.), dalej jako "Prawo przedsiębiorców", poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności: - niedokonania na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn zależnych od strony, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od strony niezależnych, - braku ustaleń w treści decyzji, czy w sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, w związku z czym strona nie podlega ukaraniu (postępowanie podlegało umorzeniu przez organ I instancji), - uznania, że w sprawie brak jest przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy przesłanki takie zaistniały na gruncie niniejszej sprawy, 3) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez obciążenie strony odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania strona nie miała wpływu. 1. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w roku 2022, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej. Nadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: a) wydruków strony internetowej strony - na okoliczność wykazania, że strona prowadziła kampanię edukacyjną, zachęcającą właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Miasta R. do selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, b) korekty analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Gminy Miasta R. za 2022 rok - na okoliczność treści dokumentu, w szczególności: poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych osiągniętego przez Gminę Miasto R. w 2022 roku (str. 24 dokumentu), a także stanowiska Gminy Miasta R. odnośnie znaczenia akcji edukacyjnych z zakresu gospodarki odpadami prowadzonych wśród mieszkańców (str. 29 dokumentu), c) umowy nr [...] z 01.02.2022 r. wraz z aneksem z 01.05.2022 r. zawartej przez stronę z M. G. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą M." - na okoliczność treści dokumentu, zlecania (w roku 2022) przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy Miasta R., na których powstają odpady, odbioru przez stronę odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie oraz częstotliwości i ilości odbioru przez stronę odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca, po przedstawieniu stanu faktycznego, doprecyzowała stawiane wyżej zarzuty, powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych i rozstrzygnięcia organów samorządowych. 5. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 19 września 2025 r. znak: KO.463.44.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w roku 2022 łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 2,7543 Mg, a łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wyniosła 45,0600 Mg. Strona w 2022 r. osiągnęła więc poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (P) 6,11 %. Natomiast, mając na uwadze łączną masę odebranych wytworzonych odpadów komunalnych, poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych winien wynosić 11,2650 Mg (według wyliczenia 25 x 45,0600 Mg : 100). Tym samym brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniosła 8,5107 Mg (11,2650 Mg-2,7543 Mg). Wobec tego kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 2.430,66 zł (8,5107 Mg x 285,60 zł/Mg). Kara za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. przez skarżącą Spółkę, po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej) wynosi 2.431,00 zł. 2. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka prowadziła na terenie Miasta R. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych pod nazwą F. Sp. z o.o., która jest wpisana pod numerem [...] do prowadzonego przez Prezydenta Miasta Radomska rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta R. oraz, że nie osiągnęła w 2022 r. wymaganego prawem 25 % poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Strona skarżąca nie zakwestionowała faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których odbiera odpady. 3. Organ podkreślił, że osiągnięcie przez Spółkę wymaganego prawem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 9g u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g. Tym samym zarzut naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9g pkt 1, art. 9zb ust. 1 oraz art. 9zd ust. 1 u.c.p.g., poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej za nieosiągnięcie w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w szczególności w sytuacji, gdy strona nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022, jest nieuzasadniony. 4. Bezpodstawny jest również, w ocenie organu, zarzut naruszenia art. 189e K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie w decyzji analizy wpływu działania siły wyższej, tj. stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na nieosiągnięcie przez stronę skarżącą w roku 2022 wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a w konsekwencji nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej, pomimo faktu, iż w niniejszej sprawie do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, tym samym strona nie powinna podlegać ukaraniu. Zgodnie z art. 189e K.p.a., w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. W ocenie Kolegium nie sposób, w okolicznościach niniejszej sprawy, uznać pandemii COVID-19 w 2022 r. za działanie siły wyższej. Pandemia ta miała swój początek w 2020 r., a nałożona kara dotyczy niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 9g u.c.p.g., w 2022 r. Zatem był to już kolejny rok funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w nowych realiach prawnych i społeczno-gospodarczych powstałych w wyniku zagrożenia epidemiologicznego, w których skarżąca Spółka prowadziła swoją działalność, a więc stan ten nie był już dla niej niczym nowym ani zaskakującym. Z dniem 16 maja 2022 r. stan epidemii został odwołany na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027). Spółka poza wskazaniem zaistnienia samego zdarzenia i powszechnie obowiązujących związanych z tym restrykcji (ustanowienie szeregu ograniczeń, nakazów i zakazów; nałożone ograniczenia w przemieszczaniu się czy funkcjonowania określonych zakładów pracy, a także konieczność poddania się w określonych przypadkach izolacji lub kwarantannie) nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy epidemią w 2022 r. a stwierdzonym naruszeniem przez nią obowiązku, o którym mowa w art. 9g u.c.p.g. Strona skarżąca poza powołaniem się na stan epidemii nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, które uniemożliwiły jej wywiązanie się z ustawowego obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że niewywiązanie się z tego obowiązku przez Spółkę było wynikiem rozprzestrzeniającej się epidemii spowodowanej COVID-19. Stan epidemii/zagrożenia epidemicznego miał wpływ na ilość odbieranych odpadów, a nie na kwestię możliwości osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. 5. Zdaniem organu, w sprawie nie naruszono także przepisów art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. W u.c.p.g. nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary znajduje zastosowanie. Organ zgodził się z organem pierwszej instancji, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia stronie skarżącej kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. na podstawie ww. przepisu art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem Kolegium w sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku strony skarżącej różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w 2022 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 18,89 % (25 % poziom, który strona powinna osiągnąć - 6,11 % poziom, który strona faktycznie osiągnęła). Spółka osiągnęła więc nieco ponad 1/5 wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Okoliczność, którą Spółka podnosi, że w 2022 r. z terenu Miasta R. odebrała niewielką ilość odpadów komunalnych, co przy różnicy blisko 19% pomiędzy poziomem wymaganym, a poziomem przez nią osiągniętym, przy ilości odebranych odpadów na poziomie 45,0600 Mg, wpływa tak minimalnie, że w praktyce pomijalnie, na ogólny poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych osiągnięty przez Gminę, nie ma w sprawie znaczenia. Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. Ochrona środowiska jest natomiast jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji RP). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. W rozpatrywanej sprawie cele ochrony środowiska nie zostały w pełni osiągnięte. Nadto, Kolegium znany jest z urzędu fakt, że Spółka nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych nie tylko na terenie Miasta R. (także za 2021 r. oraz jak podaje organ pierwszej instancji za 2023 r.), ale również na terenie Gminy T. (za 2021 r., 2022 r.), Miasta T. (za 2022 r.), Miasta P. (za 2022 r.). Tak więc naruszenie przepisów dotyczących obowiązku dotrzymania poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych nie jest zjawiskiem incydentalnym, lecz powtarzającym się. W sprawie nie mogło także dojść do zaprzestania naruszania prawa, ponieważ jest ono nieusuwalne w skutkach, bowiem w zakończonym roku kalendarzowym 2022 skarżąca Spółka nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Zaprzestanie naruszania tego prawa w zakończonym 2022 r. jest niemożliwe. Nawet, gdyby w kolejnym roku kalendarzowym skarżąca Spółka osiągnęła wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (a tak nie jest, jak wskazuje organ pierwszej instancji piśmie z dnia 8 sierpnia 2025 r.), to obowiązek ustawowy zostałby zrealizowany w tym kolejnym roku, a nie w roku 2022, co nie pozwala na stwierdzenie o zaprzestaniu naruszania prawa, które miało miejsce w 2022 r. i zostało udokumentowane w ww. sprawozdaniu. 6. W sprawie, w ocenie SKO, nie ma również zastosowania art. 189f § 2 Kpa, bowiem z tych samych względów, jak wyżej wskazano, usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach niniejszej sprawy niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, lecz skutki ich będą miały wpływ na obecny stan, a nie na przeszły, czyli za rok 2022. Z uwagi na fakt zastosowania przez ustawodawcę w treści art. 189f § 2 pkt 1 K.p.a. formy dokonanej czasownika, to podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia prawa, np. poprzez niedopuszczanie się naruszeń w realizacji obowiązku osiągania poziomu w kolejnych latach (po roku 2022), nie rodzi skutku usunięcia naruszenia prawa zaistniałego w 2022 r. Tego typu działanie skutkuje bowiem tylko zaprzestaniem naruszenia prawa w czasie teraźniejszym, a nie usunięciem stanu jego naruszenia w czasie przeszłym, czyli w roku 2022. 7. Organ uznał, iż na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie może też wpłynąć podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że brak osiągnięcia odpowiednich poziomów recyklingu nie nastąpił z jej winy. Przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie przewiduje badania zawinienia, jako przesłanki odpowiedzialności, co powoduje, że organ zwolniony jest od badania tej okoliczności z urzędu. W rozpatrywanej sprawie natomiast, zarówno w toku postępowania pierwszoinstancyjnego jak i odwoławczego, strona skarżąca nie przedstawiła okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia na nią kary. Organ podkreślił, że strona skarżąca jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób organizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać jak najwyższy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych może wiązać się z mniejszą liczbą odpadów niesegregowanych, co jednak nie oznacza, że przedsiębiorca nie może zmotywować mieszkańców, do ich segregowania. Godząc się na odbieranie odpadów w formie nieselektywnej skarżąca Spółka musi się liczyć z tym, iż będzie to finalnie rzutować na poziom recyklingu, za który to ona jest odpowiedzialna. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy recyklingu. Dla zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów strona winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. W razie potrzeby strona może przecież renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. W rozpatrywanej sprawie Spółka nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, jakie w tym zakresie podejmowała działania. Strona skarżąca nie wykazała, że wymagany poziom recyklingu nie został przez nią osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika chociażby, czy podjęto jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. W szczególności brak po stronie skarżącej wykorzystania trybu powiadomienia z art. 6ka u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. W aktach sprawy brak informacji na temat przekazania przez Spółkę w 2022 r. Prezydentowi Miasta Radomska jakichkolwiek informacji o niedopełnieniu obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, czy podjęcia jakichkolwiek innych działań zmierzających do podniesienia bądź uzyskania wymaganego poziomu przygotowania odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu. Skarżąca nie wykazała, aby sama podejmowała konkretne w tym względzie działania mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających odpady selektywnie do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku, np. poprzez kontrolę odbieranych odpadów. Spółka podniosła, że prowadziła kampanię edukacyjną, zachęcającą właścicieli nieruchomości na terenie Miasta R. do selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, jednak zdaniem organu informacje te miały formę ogólnoinformacyjny na temat podmiotu i wątpliwe jest przypisanie im waloru "kampanii edukacyjnej" skierowanej w dodatku do właścicieli nieruchomości Miasta R.. Ustawodawca, w omawianych przepisach, nie wskazał, że przedsiębiorca może osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu np. tylko w sytuacji, gdy pozwala na to skład odbieranych przez niego odpadów, czy też może podlegać karze, albo wprost, że nie podlega karze, gdy z przyczyn od niego niezależnych nie może dotrzymać warunków rozporządzenia. Ustawodawca zaprojektował sytuację odmienną - w ustawie użył sformułowań kategorycznych, jednoznacznych, których nie da się interpretować w różnoraki sposób. Intencją ustawodawcy bezsprzecznie było zobligowanie przedsiębiorców do dotrzymywania poziomów recyklingu oraz nakładanie na nich kar, gdy tych poziomów nie osiągną w sposób bezwarunkowy, bez miarkowania ich odpowiedzialności, czy też uwzględniania okoliczności faktycznych, indywidualnych. Ponadto, dla odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej na stronę nie ma znaczenia czy jednostka samorządu terytorialnego zobowiązana była do uiszczenia kary z tytułu nieosiągnięcia przez nią poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Odpowiedzialności za nieosiągnięcie wymaganego w danym roku poziomu podlegają zarówno gmina, jak i przedsiębiorcy, niezależnie od tego kto z nich wymaganego przepisami poziomu nie osiągnął. 8. W ocenie SKO, organ I instancji nakładając karę za 2022 r. nie naruszył art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści ww. przepisów, ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji nie została też wydana z "obrazą art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.", bowiem w żadnej z dokonanych w międzyczasie nowelizacji u.c.p.g. ustawodawca nie odniósł się do kwestii intertemporalnych w zakresie regulacji prawnych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jednak w sprawie mają zastosowanie przepisy z momentu wskazanego zdarzenia. Co więcej, przepisy stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej w rozpatrywanej sprawie, tj. art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. - nie zmieniły swojego brzmienia od 31 grudnia 2020 r. Inne zmiany przepisów u.c.p.g. nie miały żadnego wpływu na nałożenie i wysokość kary pieniężnej. Także bezpodstawne są zdaniem organu pozostałe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, zatem nie mogły zostać naruszone. 1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z.. 1. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania: 1) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako K.p.a.), i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi; 2) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., poprzez: - zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; - uznanie, że organ pierwszej instancji wydając decyzję prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozważył materiał dowodowy w sprawie, jak również, że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu pierwszej instancji odpowiada wymogom uregulowanym w art. 107 § 3 K.p.a., podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a.; - uznanie, że pandemia COVID-19 w 2022 r. nie stanowiła działania siły wyższej i tym samym nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r.; - uznanie, że skarżąca nie wykazała konkretnych okoliczności, które przyczyniły się do nieosiągnięcia w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, podczas gdy skarżąca wykazywała, że pomimo podjętych działań, w tym przeprowadzenia kampanii edukacyjnej mającej na celu zachęcenie mieszkańców miasta R. do selektywnego zbierania odpadów komunalnych, z uwagi na wystąpienie okoliczności obiektywnie niezależnych od skarżącej nie osiągnęła wymaganego w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych; 3) art. 189c w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez akceptację działania organu pierwszej instancji związanego z nie zawarciem w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara; 4) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 189e K.p.a., poprzez uznanie przez organ drugiej instancji, że pandemia COVID-19 nie miała wpływu na dopełnienie przez skarżącą obowiązku osiągnięcia w 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez skarżącą odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, podczas gdy stan zagrożenia epidemicznego i stan epidemii COVID-19 w 2022 r., jako siła wyższa obiektywnie niezależna od skarżącej miała wpływ na brak osiągnięcia przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych; 5) art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu odpadów komunalnych i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu opadów komunalnych i poprzestanie na pouczeniu. Strona wskazała, że naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu opadów komunalnych, w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; II. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733), poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w sytuacji gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych za rok 2022; 2) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480), poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności: - niedokonania na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny tego czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn niezależnych od skarżącej, - uznania, że stan epidemii i stan zagrożenia epidemicznego COVID-19 w 2022 r. nie stanowi działania siły wyższej, która miała wpływ na brak osiągnięcia przez skarżącą w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, - uznania, że w sprawie brak jest przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy takie przesłanki wystąpiły; 3) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu. 2. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Radomska oraz umorzenie w całości postępowania w przedmiocie nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za brak osiągnięcia w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca doprecyzowała stawiane zarzuty i przytoczyła wybrane orzecznictwo na poparcie swoich argumentów. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 3. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 1. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez stronę skarżącą w skardze oraz przez organ w odpowiedzi na skargę. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). 3. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 19 września 2025 r. znak: KO.463.44.2025 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Radomska z dnia 22 lipca 2025 r., znak: TSO.7032.1.2025, nakładającą na F. Sp. z o.o. karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej na zasadach określonych powyżej Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i jej wyeliminowania z obrotu prawnego. 4. Podstawy materialnoprawne rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733), [dalej: "u.u.c.p.g."] oraz rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1530) jak również Obwieszczenia Ministra Klimatu z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M.P. z 2021 r. poz. 960). I tak, stosownie do art. 9g u.u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1; 3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a. Art. 3b ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. stanowi zaś, że gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 25% wagowo – za rok 2022. Zgodnie z art. 9x ww. 2 pkt 1 u.u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g u.u.c.p.g. - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. stanowi natomiast, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. 5. U podstaw rozstrzygnięcia organów legło ustalenie, że skarżąca nie uzyskała w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu z ww. frakcji, odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miasta R.. Jak wynika z ww. przepisów poziom recyklingu wymagany od spółki za 2022 r. wynosił 25% masy odebranych odpadów komunalnych, a wskaźnik ten w rzeczywistości został osiągnięty przez skarżącą spółkę na poziomie 6,11 %. 6. Należy zauważyć, że dokonane w ramach toczącego się przed organami administracji postępowania ustalenia faktyczne, podobnie jak i zasadność zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego jak i procesowego nie budzą wątpliwości sądu. 7. W świetle przytoczonego wyżej przepisu art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g., to na skarżącej spółce jako podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umów zawartych z właścicielami nieruchomości ciążył m.in. obowiązek do osiągnięcia w 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych odpowiednich poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez przedsiębiorcę jest deliktem administracyjnym zagrożonym karą, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.u.c.p.g. obliczanej zgodnie z art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. 8. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżąca spółka nie wywiązała się z ciążącego na niej, a wynikającego z art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g. obowiązku osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonego w art. 3b ust. 1 u.u.c.p.g. Nadto należy zwrócić uwagę, że zarówno sposób obliczenia nałożonej kary pieniężnej, jak i jej wysokość nie są kwestionowane przez skarżącą spółkę. Wysokość nałożonej kary została obliczona prawidłowo stosownie do art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. oraz Lp. 1051 Tabeli II. Jednostkowe stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku na rok 2022 stanowiącej Załącznik nr 2 do obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M. P. z 2021 r. poz. 960). 9. Kwestią sporną jest natomiast zasadność wymierzenia kary. Strona skarżąca stoi bowiem na stanowisku, że nie może odpowiadać za wynik poziomu recyklingu, bowiem nie ma wpływu na to, jakie frakcje odpadów są jej przekazywane i w jakiej ilości przez właścicieli nieruchomości. Spółka wskazała, że wpływ na poziom recyklingu miał również stan epidemii COVID-19, który spowodował, że wielu przedsiębiorców zmieniło organizację pracy lub też wstrzymało działalność. W następstwie tego zwiększyła się ilość odpadów na terenie nieruchomości zamieszkałych kosztem tych niezamieszkałych. Wobec tego zdaniem Spółki w sprawie zaistniała siła wyższa (pandemia), która uniemożliwiła osiągnięcie poziomu recyklingu i która wyklucza nałożenie kary. Ponadto skarżąca spółka stoi na stanowisku, że w sprawie zaistniały podstawy z art. 189f K.p.a. do odstąpienia od nakładania kary. W ocenie Sądu ze stanowiskiem skarżącej spółki zgodzić się nie można. 10. Zdaniem Sądu skarżąca spółka będąca profesjonalistą w obrocie gospodarczym była w pełni świadoma obowiązujących a wskazanych wyżej norm prawnych. Skoro więc zdecydowała się na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami (art. 9g u.u.c.p.g.), winna mieć pełną świadomość zarówno co do tego, że to na niej spoczywał obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odbieranych przez siebie w takich warunkach odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu, jak i konsekwencji niewywiązania się z ciążącego na niej obowiązku. Przedsiębiorca taki powinien przedsięwziąć zatem we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające mu osiągnięcie wymaganych poziomów odpadów. Z akt sprawy jak i stanowiska strony skarżącej nie wynika, aby skarżąca podjęła jakiekolwiek działania mające na celu wywiązanie się z obowiązku określonego w art. 9g u.u.c.p.g. Za działanie takie z pewnością nie może być uznana prowadzona kampania edukacyjna, na którą powołuje się skarżąca spółka. Spółka nie występowała również do gminy, na terenie której realizowała zawarte umowy, aby ta podjęła działania zmierzające np. do mobilizowania mieszkańców do oddawania odpadów selektywnych. W żaden też sposób Spółka nie wykazała też, aby nie miała możliwości odzysku z odbieranych przez nią odpadów zmieszanych poszczególnych frakcji segregowanych, co mogłoby doprowadzić do realizacji ciążącego na niej z mocy art. 9g u.u.c.p.g. obowiązku. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Skarżąca jako profesjonalista w branży, powinna być świadoma konsekwencji prawnych wynikających z przepisów u.u.c.p.g. za niedochowanie poziomów recyklingu. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganego poziomu recyklingu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22.03.2022 r., sygn. akt IV SA/Po 7/22). 11. Brak jest ponadto w niniejszej sprawie - w aspekcie podnoszonych przez skarżącą zarzutów naruszenia art. 189e K.p.a. (a więc sytuacji, kiedy naruszenie prawa było skutkiem działania siły wyższej, co z kolei wyklucza ukaranie strony) - dostatecznych podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez Spółkę z obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g. było następstwem rozprzestrzeniającej się epidemii spowodowanej COVID-19. Należy przede wszystkim zauważyć, że skarżąca spółka poza ogólnym powołaniem się na stan epidemii COVID-19 nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, które uniemożliwiły jej wywiązanie się z ustawowego obowiązku. 12. Jakkolwiek zgodzić się trzeba z twierdzeniem, że w związku z występującym stanem zagrożenia epidemiologicznego i stanem epidemii COVID-19 zwiększyły się przypadki realizowania pracy zdalnej, to nie może ulegać wątpliwości, iż w związku z tym mogło dojść nie tylko do zmniejszenia odbieranych na terenach nieruchomości niezamieszkałych (a takie obsługiwała skarżąca) odpadów opakowaniowych, ale również odpadów zmieszanych (niesegregowanych), których masa ma tożsamy wpływ na wywiązanie się przez przedsiębiorcę z ciążącego na nim z mocy art. 9g u.u.c.p.g. obowiązku oraz w konsekwencji na wysokość kary wymierzonej na podstawie art. 9x ust. 2 i 3 u.u.c.p.g. Jednakże, w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wskazanymi wyżej okolicznościami a brakiem pełnej realizacji obowiązku ciążącego na skarżącej spółce. 13. Nie może nadto ujść uwadze Sądu, że sprawa dotyczy roku 2022 r., w którym sytuacja związana z epidemią była już w zasadzie opanowana, przy czym należy podkreślić, że jest to fakt notoryjny, a stosownie do art. 77 § 4 zd. pierwsze K.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. K.p.a. nie definiuje pojęcia siły wyższej. Jednakże przyjmuje się powszechnie, że za siłę wyższą rozumie się zdarzenie charakteryzujące się trzema następującymi cechami: zewnętrznością, niemożliwością jego przewidzenia oraz niemożliwością zapobieżenia jego skutkom (por. Wyrok NSA z 29.11.2016 r., sygn. akt II GSK 919/15). Wobec tego rację ma SKO, że w 2022 r. sytuacja pandemiczna nie mogła być już uznana za takie zdarzenie. Warto przy tym zaznaczyć, że jak wskazuje Kolegium, za rok 2021, 2022 i 2023 na Spółkę nałożono także kary za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych. Wobec tego jako podmiot profesjonalny Spółka winna przedsięwziąć działania mające na celu poprawę sytuacji w przyszłości. 14. Odnosząc się do zasadności wymierzenia kary pieniężnej i ewentualnego odstąpienia od jej nałożenia, w pierwszym rzędzie należy przywołać art. 189f § 1 K.p.a. stanowiącego, iż organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. 15. Warto w tym miejscu wskazać, że art. 189f K.p.a. znajduje zastosowanie do kar pieniężnych określonych w art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g., co przesądził NSA w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z ww. uchwałą do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.), stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. 16. Odnosząc się do przesłanki "znikomej wagi" wynikającej z cyt. wyżej art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., należy zauważyć, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 163/23). 17. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, że naruszenie prawa było znikome. Otóż, poziom recyklingu wymagany od Spółki wynosił 25% masy odebranych odpadów komunalnych. Tymczasem ww. wskaźnik osiągnięty przez skarżącą spółkę wyniósł 6,11 %. Oznacza to, że spółka zrealizowała ciążący na niej obowiązek na poziomie przekraczającym w nieznacznym zakresie 1/4. Co więcej, nie można nie zauważyć, że skarżąca wykazała się całkowitą biernością w dążeniu do osiągnięcia wyznaczonego jej celu. Spółka sama nie przedsięwzięła żadnych działań, które pozwoliłyby na uzyskanie wspomnianego wskaźnika w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych, nie sygnalizowała też gminie problemów w tej materii celem podjęcia wspólnych czynności przeciwdziałających takiej sytuacji. 18. Przy ocenie charakteru tego rodzaju deliktu warto także zauważyć, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami poszczególnych frakcji odpadów ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych dla niej poziomów. Ewentualnie nieosiągnięcie przez gminę wymaganych w tym względzie poziomów wiąże się zaś z wymierzeniem jej odpowiednich kar, którymi mogą być w efekcie obciążeni jej mieszkańcy m.in. w następstwie podwyżek stawek za odbiór odpadów. Mając na uwadze całokształt wskazanych wyżej okoliczności nie można zatem przyjąć, że w tym zakresie waga naruszenia prawa jest znikoma. W ocenie Sądu brak było więc podstaw do zastosowania w sprawie treści art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Nie zaistniała również okoliczność, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. 19. Pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącej przepisy, które stanowiły podstawę kwestionowanych rozstrzygnięć nie uległy zmianie w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Stąd też zarzut skargi (naruszenia art. 189c K.p.a.), iż w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara, jest zupełnie chybiony. 20. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że wynikająca z art. 10 ust. 1 Prawa przedsiębiorców zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy nie oznacza, że przedsiębiorca może naruszać obowiązki związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą i uniknąć konsekwencji tego zaniedbania tylko przez oświadczenie tego przedsiębiorcy, że ziściły się przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu oraz uznanie, że w sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, mając zwłaszcza na uwadze bierność skarżącej w dążeniu do realizacji ciążącej na niej, a wynikających zarówno z zawartych umów, a przede wszystkim z ww. przepisów u.u.c.p.g. obowiązków. W ten sposób każdy przedsiębiorca powołując się na tę zasadę unikałby odpowiedzialności z tytułu naruszenia ciążących na nim obowiązków. W ocenie Sądu brak było również podstaw do zastosowania przez organy administracji zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy (art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców) czy też zasady przyjaznej interpretacji przepisów (art. 11 Prawa przedsiębiorców), gdyż takowych wątpliwości ani co do stanu faktycznego, ani co do treści normy prawnej w niniejszej sprawie nie sposób wskazać. Nie ma też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 cyt. wyżej ustawy poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością za działania oraz zaniechania innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu. 21. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że organy prowadzące postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z przepisów K.p.a., w szczególności zaś art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. i zebrały pełny materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na załatwienie sprawy i wydanie decyzji. Czynione w tym zakresie zarzuty w skardze, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. 22. Sąd – pomimo oczywistej obszerności skargi - nie podziela zarzutów co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Kolegium w wydanej decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący wyjaśniło przesłanki wydanego rozstrzygnięcia, przy czym organ ten dokonał rzetelnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia decyzji. Zarówno poczynione przez organy ustalenia co do stanu faktycznego, jak i ocena zebranego materiału dowodowego zostały dokonane zgodnie z normami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Uznać należy, że organ II instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby utrzymać w mocy decyzję organu I instancji wymierzającą skarżącej administracyjną karę pieniężną. 23. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. 24. Mając powyższe na uwadze skarga jest niezasadna, z tego też względu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. ds