II SA/Łd 861/04

Dnia 26 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Asesor WSA: Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant referent-stażysta: Aneta Brzezińska, Po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2005 roku na rozprawie przy udziale T. K. - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat K. G., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Decyzją Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...]. Nr [...] przyznano E. K. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności na syna D. K., na okres od 1 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r. w kwocie 144,00 zł. Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji stwierdził, że skarżąca spełnia wymogi ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. K. podnosząc, iż przyznane świadczenie pieniężne jest mniejsze od minimum socjalnego i nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb jej i jej syna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że dochód na osobę w rodzinie skarżącej wynosi 253,50 zł. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji nie popełnił błędu przyznając świadczenie rodzinne w postaci zasiłku pielęgnacyjnego, który przyznawany jest zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ II instancji stwierdził, iż w przepisie tym ustawodawca określił jednoznacznie warunki przyznawania świadczeń rodzinnych, zasady ich wypłaty oraz wysokość przyznawanych świadczeń, co wyklucza możliwość uznaniowego orzekania o ich wysokości zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E.K. podniosła, że zarówno organ I instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydając decyzję o przyznaniu świadczenia nie wzięły pod uwagę uprawnień skarżącej i jej syna wynikających z orzeczeń o niepełnosprawności. W szczególności nie zostało jej przyznane świadczenie w wysokości 420,00 zł, pomimo posiadanego przez nią orzeczenia o niezdolności do pracy zarobkowej oraz orzeczenia o niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że ustawodawca określił jednoznacznie warunki przyznawania świadczeń rodzinnych, jak i ich wysokość oraz zasady wypłacania, co wyklucza możliwość uznaniowego orzekania o ich wysokości mimo, że w przedmiotowej sprawie sytuacja materialna i zdrowotna rodziny skarżącej jest niewątpliwie zła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w dacie ich wydania. W niniejszej sprawie zasiłek pielęgnacyjny został przyznany w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pomocy synowi skarżącej z uwagi na jego niepełnosprawność. Skarżąca złożyła bowiem wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na syna D. K. i w granicach tego wniosku przyznane zostało świadczenie. W art. 12 ust. 2 ustaw z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm. )przewiduje dwa rodzaje świadczeń opiekuńczych : zasiłek pielęgnacyjny i świadczenia pielęgnacyjne. Zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm. ) zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w kwocie 144 zł miesięcznie. Ustawodawca określił zatem jednoznacznie kwotę tego zasiłku w przypadku zaistnienia przesłanek do jego przyznania, przewidzianych w art. 16 ust. 2 ( w tym niepełnosprawnemu dziecku ). Organ nie mógł przeto przyznać tego zasiłku w innej kwocie, sugerowanej przez skarżącą (420 zł). Należy jednocześnie podkreślić, że skarżąca nie spełnia przesłanek przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego określonego przepisem art. 17 ust. 1 i 3 powołanej powyżej ustawy. Z wyjaśnień E. K. złożonych na rozprawie w dniu 26 lipca 2005 r. i okazanych dokumentów wynika bowiem jednoznacznie, że skarżąca nie pracuje od 1992 r. z uwagi na niezdolność do pracy związaną z rozpoznaniem u niej zespołu paranoidalnego. Stan ten zaistniał zatem jeszcze przed urodzeniem syna ( 5.05.1993 r.) i trwa do chwili obecnej. Decyzją z dnia 31 maja 2004 r. organ I instancji rozstrzygnął o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego na syna skarżącej, gdyż skarżąca złożyła tej treści wniosek i przyznał zasiłek w maksymalnej kwocie 144 zł. Decyzja ta nie dotyczy świadczenia pielęgnacyjnego, o którym stanowi art. 58 ust. 1 powołanej ustawy, a w aktach postępowania administracyjnego brak jest wniosku o ewentualne przyznanie takiego świadczenia na rzecz skarżącej. W aktach tych nie ma również wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na jej rzecz w oparciu o art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy (w przypadku legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności) i kwestia ta nie była przedmiotem rozpoznania organu. Konstatując należy wskazać, że podlegająca kontroli sądu decyzja przyznająca zasiłek pielęgnacyjny przysługujący synowi skarżącej w kwocie 144 zł miesięcznie jest prawidłowa zarówno co do zasady jak i wysokości, a świadczenie to należne jest właśnie z uwagi na jego niepełnosprawność. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono zgodnie z § 18 i § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).