II SA/Łd 861/12

Dnia 24 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza Agata Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi K. i T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako k.p.a.), mając na uwadze wytyczne Wojewody [...] zawarte w decyzji Nr [...] z dnia [...], zatwierdził na wniosek A. J., projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą nadbudowę o jedną kondygnację wraz z instalacjami wewnętrznymi bez zmiany zagospodarowania terenu istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów (XVII kategoria obiektów), do realizacji na działce nr 473 w Z. ul. A 67. W uzasadnieniu Starosta [...] wskazał, iż w dniu 10 listopada 2011r. A. J. wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnie dywanów wraz z instalacjami wewnętrznymi bez zmiany zagospodarowania terenu. Inwestor załączył decyzję z dnia [...] PINB w Z. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku myjni oraz oświadczenie z dnia 10 listopada 2011r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Załączył także projekt budowlany planowanej nadbudowy. Po ustaleniu, iż zamierzenie jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o warunkach zabudowy, decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę myjni. Na skutek odwołania Państwa S., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Starosta czyniąc zadość wytycznym organu odwoławczego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o brakujący projekt zagospodarowania terenu wykonany na kopi aktualnej mapy zasadniczej do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, gdyż dotychczas złożony był wykonany na mapie do celów lokalizacji, oraz brakującą ekspertyzę techniczna stanu konstrukcji i elementów budynku dla planowanej nadbudowy. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty. W wyniku ponownej analizy materiałów sprawy w świetle obowiązujących przepisów prawa i pełnej dokumentacji Starosta stwierdził, iż spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy, co za tym nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ zwrócił uwagę, iż w toku posterowani, na etapie zapoznania się z materiałem sprawy, zastrzeżenia zgłosił współwłaściciel działki nr 474 T. S., który argumentował, iż funkcjonująca myjnia samochodowa w granicy z jego działką powoduje znaczny hałas i jest uciążliwa, z tych względów będzie czynił kroki zmierzające do zaprzestania jej funkcjonowania. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] z dnia [...] odwołanie wnieśli K. i T. S., oświadczając, iż nie wyrażają zgody na realizację inwestycji i wnoszą o wydanie negatywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazali, iż w dzielnicy budownictwa jednorodzinnego nie powinien stawać zakład o trzech stanowiskach myjni, w ocenie stron winien on zostać zakwalifikowany do obiektów mogących wpływać na pogorszenie warunków środowiska, tym bardziej, że w obiekcie są myte i naprawiane auta, prane dywany, wszystko w ramach zorganizowanego systemu pracy i potrzeb klienta. Nadto na ogrodzeniu od strony ulicy suszone są dywany, sterty opon i innych części samochodowych składowane są przy budynku strony. Dalej, iż inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie jedynie dwóch stanowisk, zatem jakim prawem na zatwierdzonym projekcie pojawiają się trzy stanowiska. Nadto na rzucie parteru od strony budynku odwołujących pokazano ocieplenie grubości 10 cm, którego nie ma, budynek jest dobudowany do budynku strony. W ocenie strony izolacja została wykreślona aby udokumentować, że w poziomie poddasza nie wejdzie na teren nieruchomości odwołujących, tak jednak nie jest. Kończąc odwołujący powtórzyli, iż nie zgadzają się na realizację inwestycji i w pełni podtrzymują swoje dotychczasowe stanowisko. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując dotychczasowy przebieg postępowania i stanowiska stron Wojewoda stwierdził, iż z badanych akt sprawy i projektu budowlanego wynika, iż planowany do nadbudowy istniejący budynek myjni usytuowany jest w granicy z działką nr 486/10 stanowiącą własność A oraz z działką nr 474 stanowiącą własność K. i T. S. i stanowi dobudowę do istniejącego na działce odwołujących budynku mieszkalnego oraz do budynku mieszkalnego inwestora. Z projektu nadbudowy wynika, iż sporna nadbudowa nie stanowi dobudowy do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce odwołujących. Wojewoda zwrócił uwagę, iż decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy dopuszcza lokalizację inwestycji w granicy z działką nr 486/10 oraz 474. Co oznacza, iż lokalizacja taka jest zgodna z §12 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako rozporządzenie), który przewiduje m.in., iż sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda zaznaczył, iż inwestor przedłożył wszelkie wymagane prawem projekty, decyzje, uzgodnienia, ekspertyzy, projekty i mapy, co oznacza, iż organ nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił, kwestia negatywnego wpływu prowadzonej działalności pozostaje poza kompetencją organu administracji architektoniczno – budowlanej. Natomiast skoro inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie myjni dwustanowiskowej to w takim zakresie jest obowiązany korzystać z obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. i T. S. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...] z uwagi na naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący sprecyzowali, iż organ zatwierdził projekt pomimo, że obiekt nie spełnia wymogów określonych wymogami normy cieplnej zarówno dla ścian, jak i stropu nad parterem, brak jest miejsc postojowych a chodzi przecież o obiekt usługowy. Nadto opracowany plan zagospodarowania działki nie pokazuje nawet wymiarów obiektu, oznaczona zaś w legendzie istniejąca instalacja elektryczna eN3 to nie zasilanie budynku lecz sieć energetyczna (zasilająca rejon ulicy A ze stacji transformatorowej), na której został wybudowany obiekt objęty inwestycją. Dalej, iż prowadzona działalność obejmuje 3 stanowiska myjni i suszarnię dywanów z urządzeniami do suszenia - skarżący zakładają, że dywany nie będą suszone tak jak dotychczas na stojakach usytuowanych na podjeździe – jest uciążliwa pod względem hałasu i drgań. Skarżący powtórzyli także, iż inwestor nie wykonał dylatacji miedzy budynkami, jak i izolacji dźwiękochłonnej, a pokazana warstwa styropianu 10 cm wcale nie istnieje. Wykonana ściana przylega bezpośrednio do budynku strony i jest szerokości 19 cm z pustaka ceramicznego MAX, zatem ściana na poddaszu nie może być realizowana według projektu, a wykonane ławy to ściany fundamentowe szerokości 30 cm. Skarżący dodatkowo zarzucili, wskazując na decyzję zezwalającą na użytkowanie myjni dwustanowiskowej, iż rzeczoznawca opiniujący projekt powinien zaopiniować także poziom parteru, gdyż musi być zapewnione wejście zarówno dla pracowników jak i klientów, z projektu wynika, że zarówno zimą jak i latem wszyscy wchodzą do obiektu przez stanowiska myjni, dotyczy to także dostawy i odbioru dywanów. Zauważyli, iż pomieszczenie suszarni bez okien nie posiada żadnej wentylacji, z rysunków wynika, iż wentylacja suszarni jest podłączona do pionu wentylacyjnego myjni, brak także wentylacji magazynu nr 1, a w wentylację trzeciego stanowiska myjni jest włączona wentylacja łazienki na poziomie poddasza, pokój śniadań tez nie ma wentylacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 12 września 2012r. pełnomocnik skarżących dodatkowo zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, poprzez nieuwzględnienie interesów osób trzecich w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje oraz ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, gleby i wody. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013r. pełnomocnik skarżących oświadczył, iż popiera skargę dodatkowo poinformował, iż do PINB został złożony wniosek o wstrzymanie robót budowlanych zagrażających nieruchomości skarżących. Złożył 14 zdjęć oraz przedmiotowy wniosek, którego odpis Przewodniczący doręczył inwestorowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Istota problemu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo uczyniły zatwierdzając na wniosek inwestora A. J., projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, obejmującą nadbudowę o jedną kondygnację wraz z instalacjami wewnętrznymi bez zmiany zagospodarowani terenu istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów (XVII kategoria obiektów), do realizacji na działce nr 473. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska wywiedzionego przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji z dnia [...], nie pozostawia wątpliwości, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa, które obligowałoby Sąd do wyeliminowania tegoż rozstrzygnięci, a tym samym poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu I instancji, z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a. Kontrolowane rozstrzygnięcie jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji, odzwierciedlającej ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i w przepisach prawa obowiązujących w dacie wydania tegoż aktu. W ślad za prawidłowym stanowiskiem organów administracji, przypomnieć należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. A wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Podkreślić trzeba, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne jest, iż przytoczone regulacje znajdują zastosowanie również w przypadku nadbudowy obiektu budowlanego, stosownie bowiem do art. 3 pkt 6 ustawy przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego; Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę. W ocenie Sądu analiza niniejszej sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na nadbudowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 ustawy). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ustawy. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na nadbudowę o jedną kondygnację wraz z instalacjami wewnętrznymi bez zmiany zagospodarowania terenu istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów, uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Inwestor spełnił także wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, w szczególności w § 12 ust. 1 rozporządzenia regulującym odległości sytuowania obiektu względem granicy działki. Mając na uwadze zarzuty skargi Sąd stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż analizowana inwestycja to nadbudowa obiektu, z tego też względu zarzut dotyczący realizacji myjni nie znajduje uzasadnienia, ta kwestia była przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...], który udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę myjni samochodowej dwustanowiskowej oraz na budowę wewnętrznego przyłącza energetycznego, kanalizacji sanitarnej i technologicznej z separatorem. Z tego też względu bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje fakt uzyskania przez inwestora decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie tak zrealizowanej myjni samochodowej i zarzut prowadzenia myjni trzystanowiskowej. A to z tego względu, iż inwestor posiada wszystkie wymagane przepisami prawa pozwolenia, zezwolenia, wszelkie decyzje, w świetle których prowadzi działalność w formie dwustanowiskowej myjni. Natomiast ustalenie czy faktycznie myjnia jest użytkowana jako dwu, czy jako trzystanowiskowa pozostaje poza kompetencją organu administracji architektoniczno-budowlanej, tym bardziej, iż nie jest przedmiotem postępowania ocenianego obecnie przez Sąd. Kwestie te mogą być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, pozostają jednak bez wpływu na prawidłowość realizacji samej nadbudowy. Również argumenty skarżących o uciążliwości związanej z pracą myjni nie będą przedmiotem analizy Sądu, i nie mogły być przedmiotem analizy organu, gdyż kwestie te mogły odnieść ewentualny, oczekiwany przez stronę skutek, na etapie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]. Co do uciążliwości wynikających z otwarcia pralni i suszarni dywanów i techniki jak będzie do tych celów wykorzystywana, warto wskazać, iż w części opisowej do projektu, w opisie technologii planowanych usług, została opisana ta technologia. Natomiast immisje związane z tymi usługami, hałas, wibracje, zanieczyszczenie środowiska zostały należycie zabezpieczone postanowieniami zaskarżonej decyzji. Potencjalne przyszłe przekroczenia odpowiednich granic immisji mogą z kolei stanowić przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru lub w ramach postępowania przed sądem powszechnym, powództwo cywilne o immisje. Na tym etapie, zarówno opis realizacji inwestycji jak i jej zakres nie budzi zastrzeżeń co do zabezpieczenia interesów skarżących. Prawidłowo wywodzi pełnomocnik, iż decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi wypełnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji, jednakże badanie zaskarżonego aktu w tej płaszczyźnie nie pozwala na podzielenie argumentów skargi, iż interesy strony skarżącej nie zostały należycie zabezpieczone. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skargi dotyczący braku miejsc parkingowych, gdyż takie miejsca nie zostały przewidziane w decyzji z dnia [...], co oznacza, iż a contrario realizacja takich miejsc skutkowałaby sprzecznością z przywołaną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji. Planowane zamierzenie mieści się w granicach wyznaczonych przez decyzję z dnia [...], inwestor przedłożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, sytuowanie obiektu w granicy działek jest zgodne z §12 rozporządzenia i po części jest kwestią następczą, gdyż przedmiotem analizy jest nadbudowa do obiektu już zrealizowanego w granicy. Przy realizacji dobudowywanej ściany zostaną natomiast zachowane wszelkie obwarowania wynikające z rozporządzenia i jak wynika z rysunku zachowana zostanie dylatacja. Nadto kwestia wentylacji części dobudowanej, jak potwierdzają rysunki, również nie budzi zastrzeżeń. Reasumując, uwzględniając akcentowane przez pełnomocnika skarżących zastrzeżenia co do zabezpieczenia interesów skarżących podkreślić trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004r., sygn.akt IV SA 3483/02, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, względnie w prawidłowym trybie wyrażono zgodę na odstępstwo od nich, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Dodatkowo skład orzekający w niniejszym postępowaniu ocenił zarzuty skargi jako zupełnie niezasadne i uznał, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.tp.