II SA/Łd 865/15

Dnia 17 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...], w części ustalającej opłatę za usunięcie drzew w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania we wnioskowanym zakresie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...]. a.bł. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], w części odmawiającej umorzenia należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew. Pismem z dnia 3 listopada 2015r., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...], w części ustalającej opłatę za usunięcie drzew (pkt 1 tej decyzji) podnosząc, że wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej, ale nie prawomocnej, mogłoby doprowadzić do powstania znacznej szkody po stronie skarżącej. Kwota 50.695,39 zł, stanowiąca przedmiot zaskarżenia, jest znaczącą kwotą nawet dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Jej uiszczenie przed prawomocnym zakończeniem sprawy sądowej spowoduje zablokowanie tych środków na czas postępowania sądowego, a potencjalnie w razie uwzględnienia skargi, także na czas ponownego rozpoznawania sprawy przez organ administracyjny. Jest to znaczna kwota, z którą skarżąca nie będzie mogła obracać w ramach prowadzonej działalności. Skarżąca, jako inwestor, prowadzi na należących do niej nieruchomościach budowy pawilonów handlowych, które następnie są wynajmowane oraz utrzymuje te budynki. Taka działalność ma charakter wysokokosztowy, a zwrot poszczególnych inwestycji w postaci czynszów najmu – długotrwały. Dlatego każda zablokowana kwota stanowi znaczne utrudnienie w bieżącej działalności skarżącej. Nie ma argumentów przemawiających za niezbędnością jej szybkiego uregulowania, czyli jeszcze zanim sprawa zostanie prawomocnie rozstrzygnięta. Ze wstrzymaniem wykonalności nie wiąże się uciążliwość żadnego z podmiotów prawa, dlatego też wniosek powinien być uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż postanowienie sądu w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. może dotyczyć aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dotyczy to zarówno rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu zwyczajnym, jak również w postępowaniu nadzwyczajnym. Oznacza to, że sąd jest uprawniony także do wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...](por. postanowienia NSA z dnia 10 kwietnia 2013r., sygn. akt II FSK 523/13 oraz z dnia 8 marca 2013r., sygn. akt II OSK 457/13 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca wskazała bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że w przypadku wykonania postanowienia nakładającego obowiązek uiszczenia opłaty za usunięcie drzew nastąpi zablokowanie znacznych środków finansowych, którymi skarżąca nie będzie mogła obracać, co spowoduje znaczne utrudnienie w bieżącej działalności skarżącej. Jednakże podkreślenie wymaga to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Skoro zatem skarżąca nie podała konkretnych informacji dotyczących wpływu wykonania ww. decyzji na jej sytuację finansową, sąd porównał wysokość wymaganej od skarżącej kwoty do wysokości jej kapitału zakładowego. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 5.325.000,00 zł. Zdaniem sądu dysponowanie tak wysokim kapitałem zakładowym oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jej działalność nie będzie zagrożona nawet po uiszczeniu opłaty za usunięcie drzew. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.