II SA/Łd 868/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA A. Blewązka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. W skardze złożonej w dniu 16 sierpnia 2007 roku strona skarżąca zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. W uzasadnieniu powyższego wniosku strona skarżąca wyjaśniła, iż uiszczenie kary w tak znacznej wysokości stworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki nie tylko dla spółki, ale również dla Skarbu Państwa, który jest jej udziałowcem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej przepisie art. 61 § 3. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Jednocześnie użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji podmiotu składającego taki wniosek, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Z omówionym wyżej obowiązkiem powiązany jest odpowiadający mu obowiązek Sądu, do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku (załączonych dokumentach) okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy, oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że powołane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć jeszcze należy, że w swojej ocenie Sąd związany jest granicami wytyczonymi przez art. 61 § 1 powołanej ustawy, tj. zasadą wykonalności zaskarżonej decyzji Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, trzeba podnieść, iż strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia naraziłoby ja na znaczne straty materialne i spowodowałoby nieodwracalne skutki. Ocena czy w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie może abstrahować od okoliczności konkretnej sprawy. Zdaniem Sądu za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia przemawia wysokość nałożonej kary, której wyegzekwowanie może spowodować nieodwracalne skutki. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. TF