II SA/Łd 870/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi T.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...]. Syg. akt II SA/Łd 870/04 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji napełniania gazem na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 32. W uzasadnieniu decyzji powołało się na przepis art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), wywodząc iż do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. przed dniem 11 lipca 2003r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, wedle tych przepisów zaś sprzeczność planowanego zamierzenia z przepisami szczególnymi stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji. Zauważyło również, iż charakter zjazdu zależy od sposobu użytkowania obiektu, który ma obsługiwać i może być on indywidualny lub publiczny, przy czym zjazd publiczny określany jest przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego, zaś indywidualny jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Podkreśliło, iż w przedmiotowej sprawie, wobec uchylenia z dniem 31 grudnia 2003r. planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie przepisów szczególnych, tj. z uwzględnieniem § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Według tych przepisów, co podkreślił organ odwoławczy, zjazd publiczny nie powinien być sytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%, nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie, na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Zauważył, iż realizacja wnioskowanej przez T.Z. inwestycji, polegającej na budowie stacji napełniania gazem zmieni charakter istniejącego na nieruchomości przy ul. A 32 zjazdu z indywidualnego na publiczny, zwiększy się bowiem ilość uczestników ruchu korzystających z takiego zajazdu i niewątpliwie podwyższy ryzyko wystąpienia kolizji, stworzyły więc zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku ul. A. Odnosząc się do zarzutów odwołania, zauważył, iż zarządca drogi nie został wymieniony w art. 40 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jako podmiot uzgadniający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dlatego pismo zarządcy drogi z dnia [...] nr [...] opiniujące budowę przedmiotowego zjazdu nie stanowi uzgodnienia podejmowanego w trybie art. 106 k.p.a., nie ma ono formy postanowienia i nie przysługuje na nie zażalenie. Podkreślił nadto, iż pismo to dla organu pierwszej instancji nie stanowiło podstawy odmowy ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł T.Z., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi powołując się na pismo zarządcy drogi z dnia [...] nr [...], zarzucił organom nie przeprowadzenie wizji lokalnej ul. A na odcinku między ul. B a ul. C. Zauważył, iż na tym odcinku znajduje się "dużo firm, którym przy wydawaniu decyzji o działalności nikomu nie przeszkadzały tory tramwajowe jak i również indywidualne zjazdy obecnie użytkowane jako publiczne". Wymieniając nazwy firm usytuowanych przy spornej ulicy, wskazał, iż wjazdy do tych firm odbywają się przez torowisko tramwajowe, co nikomu nie przeszkadza. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże z innych względów niż wskazane przez skarżącego. W myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji napełniania gazem na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 32. Kontrolując tą decyzję, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, dostrzegł, iż akta administracyjne są niekompletne. W aktach tych brakuje przede wszystkim wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak ten uniemożliwia sprawdzenie, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi określone w art. 41 ust. 2 oraz ust. 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie czy wniosek określa granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, funkcję i sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowanie na wodę, energię i sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposób unieszkodliwiania odpadów, charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 40 ust. 5 pkt 2 lit. b), dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, ocenę oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi i mogących pogorszyć stan środowiska, sporządzoną przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Brak wniosku uniemożliwia nadto ocenę, czy w sentencji decyzji została rozstrzygnięta sprawa zakreślona wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak również czy w sprawie, biorąc pod uwagę zmiany przepisów prawnych, zastosowano właściwą regulację prawną. Trudno jest także ocenić, czy w sprawie było prowadzone postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko i jaki był jego wynik. Z akt sprawy nie wynika również, czy w sprawie przeprowadzono, stosownie do art. 44 ust. 1 powołanej ustawy, rozprawę administracyjną. Z powyższych względów nie sposób ocenić czy postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i czy zapadła w jego konsekwencji decyzja odmawiająca ustalenia warunków jest zgodna z prawem. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 63 § 2, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.