II SA/Łd 874/10

Dnia 8 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi G. S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającą należny podatek od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent Miasta Ł. zmienił własną decyzję nr [...], przyznającą B. C. zasiłek stały w ten sposób, że ograniczył wypłatę przyznanego świadczenia i opłatę składek na ubezpieczenie zdrowotne do dnia 31 stycznia 2010 roku. Podstawę prawną wydania decyzji stanowił art. 106 ust. 5, art.109, w związku z art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 roku, Nr 175, poz. 1362 ze zm.). W krótkim uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że decyzję zmieniono z uwagi na zmianę sytuacji materialnej podopiecznego, tj. przyznanie renty chorobowej, natomiast nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność objęcia B. C. pomocą bez zbędnej zwłoki. Od powyższej decyzji B. C. złożył odwołanie, w którym, w związku z owa decyzją, zażądał zwrotu przekazanych przez ZUS pieniędzy, tj. 7 548 zl. W ocenie strony zwrot przyznanego zasiłku stanowi nadinterpretację w/w decyzji, gdyż zapis o wycofaniu przyznanego zasiłku nie figuruje w jej uzasadnieniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 106 ust. 5, art. 107 ust. 1 i 4, art. 109 i art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną w/w decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wyjaśniło, że Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł., w dniu 22.09.2005 roku zaliczył B. C. do znacznego stopnia niepełnosprawności, wskazując że orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter trwały i orzeczenie wydaje się na stałe. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 13 lipca 2005 roku, podobnie jak niepełnosprawność. Decyzją z dnia [...], nr [...] organ pierwszej instancji przyznał odwołującemu się zasiłek stały od września 2005 roku, w kwocie 317 zł. oraz zgłosił do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacał składkę na ubezpieczenie zdrowotne B. C. w wysokości 8,5% kwoty zasiłku stałego. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...] zmieniono ową decyzję, w ten sposób, że od kwietnia 2006 wypłacano świadczenie w kwocie 418 zł. Kolejną decyzją z dnia [...], nr [...] zmieniono wysokość wypłacanego świadczenia, w konsekwencji od dnia 1 października 2006 wypłacając kwotę 444 zł miesięcznie. W dalszej kolejności, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zmienił decyzję nr [...] w sprawie przyznania zasiłku stałego w ten sposób, że ograniczył wypłatę przyznanego świadczenia i opłatę składek na ubezpieczenie zdrowotne do dnia 31 stycznia 2010 roku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że B. C., została przyznana renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i do samodzielnej egzystencji w związku z wypadkiem strony przy pracy, mającym miejsce w dniu 13 lipca 2005 roku. Konsekwencją zmiany sytuacji materialnej podopiecznego była wskazana juz decyzja organ z dnia [...], ograniczająca wypłatę przedmiotowego świadczenia. Skargę na wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., z dnia [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył B. C., argumentując jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu lub też to prawo narusza i w zależności od tej oceny, orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia, Sąd stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Sąd ten nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności zaskarżonego orzeczenia, to jest o jego zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jego wydania. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowiska organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 roku, nr 175, poz.1362 ze zm.) decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art.11,12 i 107 ust. 5 ustawy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy strona pobierająca zasiłek stały uzyskała prawo do renty inwalidzkiej, a tym samym zmieniła się jej sytuacja dochodowa, tzn. wysokość otrzymywanej renty przekroczyła kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej. W takim stanie rzeczy zaistniała zatem przesłanka określona w art. 106 ust. 5 tej ustawy, dająca podstawę do uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek stały. Takie właśnie rozstrzygnięcie wydał organ pierwszej instancji w dniu [...], zmieniając własną decyzję z dnia [...], nr [...] (o przyznaniu B. C. zasiłku stałego i odprowadzaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne beneficjenta od września 2005 roku), w ten sposób, że ograniczył wypłatę wskazanego świadczenia do dnia 31 stycznia 2010 roku. Powyższe oznacza, że ze względu na fakt, iż skarżącemu została przyznana renta inwalidzka, a okoliczność ta została zgłoszona do organu pomocowego w lutym 2010 roku, organ ten orzekł o wstrzymaniu wypłaty zasiłku stałego B. C. właśnie od lutego 2010 roku. Takie stanowisko podtrzymał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Poza sporem jest, że skarżący uzyskał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rentę inwalidzką od września 2008 roku, której wysokość przekracza kryterium dochodowe, ustalone w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jaką jest skarżący, na kwotę 477 złotych. Słusznie zatem postąpiły organy orzekające w sprawie ograniczając wypłatę przyznanego wcześniej zasiłku stałego do dnia 31 stycznia 2010 roku. Zasadnie uznały, iż uzyskanie przez niego świadczenia pieniężnego z systemu ubezpieczenia społecznego, przekraczającego wskazane wyżej kryterium dochodowe, obliguje je do podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia. Skierowane zatem pod ich adresem zarzuty skargi nie znajdują żadnego uzasadnienia. Niezależnie od powyższego, należy wyjaśnić kwestię potrąceń dokonywanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z wypłacanej mu renty. Zgodnie z art. 99 ust.1 ustawy o pomocy społecznej osobie, której przyznano emeryturę lub rentę za okres, za który wypłacono zasiłek stały lub zasiłek okresowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe, które przyznały emeryturę lub rentę, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków i przekazują te kwoty na rachunek bankowy właściwego ośrodka pomocy społecznej. Jednakże rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy do organu rentowego i nie może być objęte ramami tego postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na mocy regulacji art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., w związku z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). m.o.