II SA/Łd 878/16

Dnia 15 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., dalej powoływany również jako "[...]WINB", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., dalej powoływanego również jako "PINB", z dnia [...] nr [...] znak: [...] o odmowie zmiany własnej ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 59 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 55 pkt 1 i 3, art. 56 i art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156 poz.118 ze zm.), dalej powoływanej jako "Pr.bud.", udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej C nr [...] Ł. zlokalizowanej na nieruchomości w Ł. przy ul. D 10/12 oraz określił termin zakończenia pozostałych robót, to jest montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych w terminie do dnia 10 grudnia 2010r. Pismem z dnia 22 kwietnia 2016r. inwestor, po przekształceniu działający pod firmą B S.A. z siedzibą w W., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] poprzez wyeliminowanie obowiązku montażu 3 anten sektorowych i 30 anten radioliniowych na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.". W uzasadnieniu ww. wniosku podniesiono, iż instalacja anten nie stanowi ani robót wykończeniowych, ani robót budowlanych, o jakich mowa w art. 59 ust. 3 Pr.bud. i dla tych prac nie jest wymagane pozwolenie na budowę czy pozwolenie na użytkowanie. W dniu 25 kwietnia 2016r. w toku oględzin nieruchomości pracownicy organu powiatowego stwierdzili, że roboty budowlane wynikające z decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] polegające na montażu 3 anten sektorowych i 30 anten liniowych nie zostały wykonane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że skoro decyzja wydana na podstawie art. 59 ust. 3 Pr.bud. nakłada na inwestora obowiązek terminowego wykonania określonych robót budowlanych, to inwestor lekceważący taki obowiązek i tym sposobem naruszający porządek prawny nie powinien być premiowany zastosowaniem art. 155 K.p.a. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła B S.A. z siedzibą w W., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i zmianę ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] poprzez wyeliminowanie obowiązku montażu 3 anten sektorowych i 30 anten radioliniowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Do odwołania załączono również pismo z dnia 20 lipca 2016r. podpisane przez D. S. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej nr ewid. [...], w którym oświadczył, że niewykonanie prac polegających na montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych nie wpływa na prawidłowość funkcjonowania obiektu budowlanego, jakim jest stacja bazowa B S.A. zlokalizowana na działce 43/2 w Ł. przy ul. D 10/12. Powołaną na wstępie decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B S.A., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ, analizując spełnienie przesłanek uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 155 K.p.a., w pierwszej kolejności stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornie mamy do czynienia z decyzją ostateczną, tj. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] znak: [...]. Dalej organ zauważył, że następną przesłanką stosowania przepisu art. 155 K.p.a. jest zgoda stron postępowania na jej zmianę. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie stroną jest tylko inwestor, tak więc wola B S.A. wyrażona we wniosku z dnia 22 kwietnia 2014r. o zmianę decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] jest wystarczająca. Odnosząc się zaś do przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał, że inwestor swój słuszny interes uzasadnił tym, iż decyzja z dnia [...]czerwca 2009r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie nakładała na inwestora obowiązek zamontowania 3 anten sektorowych i 30 anten radioliniowych, zaś inwestor, po zamontowaniu części z nich, zrezygnował z instalacji pozostałych anten. Jednocześnie inwestor wskazał, iż rzeczona instalacja anten nie stanowi ani robót wykończeniowych ani robót budowlanych, o jakich mowa w art. 59 ust. 3 Pr.bud. i dla tych prac nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę czy pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. organ powiatowy prawidłowo wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Wykonanie w terminie do dnia 10 grudnia 2010r. określonych robót budowlanych, tj. montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych stanowiło warunek, który był ściśle związany z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...]. Nadto organ wskazał, iż w trakcie kontroli obowiązkowej przeprowadzonej w dniu 4 czerwca 2009r. inwestor złożył oświadczenie, że niezakończone roboty budowlane zostaną wykonane do dnia 10 grudnia 2010r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podkreślił również, iż wniosek o zmianę decyzji inwestor przesłał do organu powiatowego za pomocą telefaksu w dniu 22 kwietnia 2016r., a drogą pocztową w dniu 25 kwietnia 2016r., tj. po upływie kolejnych pięciu lat i czterech miesięcy, w trakcie których również nie wykonał przedmiotowych robót. Organ odwoławczy podkreślił następnie, iż warunki użytkowania obiektu określone w pozwoleniu na użytkowanie wiążą stronę. Zgodnie z art. 59 ust. 4a Pr.bud. inwestor jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych, po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. Organ wyjaśnił, że przepisy Pr.bud. nie przewidują konsekwencji prawnych nieprzestrzegania ww. obowiązków. Jednakże jeżeli strona ich nie dopełni, organ nadzoru budowlanego stwierdza wygaśnięcie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. Natomiast przepis art. 162 § 2 K.p.a. obliguje organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, do uchylenia decyzji, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie, niezależnie od przyczyn niewypełnienia obowiązku. W ocenie organu odwoławczego obowiązku uchylenia takiej decyzji nie znosi okoliczność złożenia przez inwestora wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzez wyeliminowanie obowiązku montażu pozostałych 3 anten sektorowych i 30 anten radioliniowych. [...]WINB stwierdził więc, że wykluczona jest zmiana decyzji w trybie art. 155 K.p.a., jeżeli upłynął już termin zlecenia wykonania czynności określonych w tej decyzji, bowiem zachodzi tu przesłanka negatywna zmiany decyzji w tym trybie, a to z uwagi na fakt, iż sprzeciwia się temu przepis szczególny – art.. 162 § 2 K.p.a. Oczywistym jest bowiem, że nie można zmienić decyzji, którą przepis szczególny nakazuje uchylić. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wywiodła B S.A. w W.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 107 § 3 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji, której uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne co do istnienia przesłanek umożliwiających zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej, sformułowanych w przepisie art. 155 K.p.a.; 2. naruszenie art. 155 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, iż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do decyzji nakładających obowiązek, którego termin wykonania nie upłynął; 3. naruszenie art. 155 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu konieczne dla zmiany ostatecznej decyzji zostały spełnione; 4. art. 7 i art. 77 K.p.a. co do wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie analizy złożonego wniosku oraz dokumentów wskazujących na zasadność zmiany ostatecznej decyzji PINB. W uzasadnieniu skargi jej autorka wyjaśniła, że organ odwoławczy, na stronie 3. i 4. uzasadnienia decyzji szczegółowo odniósł się do przesłanek zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej określonych w art. 155 K.p.a. Zdaniem Spółki zaistniała sprzeczność stanowisk organu odwoławczego zawartych na str. 3. i 4. pisemnego uzasadnienia decyzji. Z jednej strony bowiem [...]WINB stwierdził, że żaden przepis szczególny nie sprzeciwia się zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2009r., by na kolejnej stronie przeszkodę taką znaleźć w treści przepisu art. 162 § 2 K.p.a. W ocenie Spółki brak konsekwencji organ wzmocnił podając jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 w zw. z art. 155 K.p.a., a pomijając wskazany przepis art. 162 § 2 K.p.a. Zdaniem skarżącej w powyższym kontekście zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a. jest w pełni zasadny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala bowiem dojść, jakie ostatecznie stanowisko zajął organ odwoławczy oraz czym kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Nie można wreszcie odtworzyć na podstawie rzeczonego uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. W dalszej części skargi skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, jakoby art. 155 K.p.a. nie znajdował zastosowania do decyzji nakładających obowiązek, którego termin wykonania nie upłynął. Wskazała, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, której obowiązki nie zostały wykonane w zakreślonym terminie uchylana jest na mocy decyzji odpowiedniego organu (art. 162 § 2 i 3 K.p.a.). Uchylenie to nie następuje zatem z mocy ustawy. Powyższe oznacza, że dopóki nie zostanie wydana ostateczna decyzja uchylająca pozwolenie na użytkowanie, pozostaje ono w obrocie prawnym. Zdaniem skarżącej nie istnieją zatem żadne przeszkody do zmiany takiej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed jej "ostatecznym" uchyleniem. Powyższe uzasadnia w ocenie Spółki zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany w punkcie 2. petitum skargi. Następnie skarżąca podniosła, że wobec powyższego bezzasadnym jest przyjęcie przez organ odwoławczy, jak również przez organ I instancji, że nie zostały spełnione przesłanki zmiany decyzji określone w przepisie art. 155 K.p.a. W szczególności nie zasługuje na uznanie stanowisko dotyczące istnienia przepisu szczególnego sprzeciwiającego się zmianie przedmiotowej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. Z tegoż względu uzasadnionym jest zarzut naruszenia przepisu art. 155 K.p.a. sformułowany w punkcie 3. petitum skargi. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. skarżąca Spółka podniosła, iż organ II instancji nie dokonał żadnej analizy złożonego wniosku oraz jego zasadności w świetle wypełnienia ustawowego kryterium "interesu społecznego lub słusznego interesu strony" pod kątem treści złożonego wniosku oraz żądanej zmiany decyzji. W szczególności, organ nie rozpatrzył czy i w jaki sposób niewykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. ma wpływ na wybudowaną stację bazową, jej funkcjonowanie i otocznie. Nie odniósł się do dokumentów złożonych przez inwestora, z których ponad wszelką wątpliwość wynika, iż odstąpienie od montażu anten wymienionych w decyzji z [...] czerwca 2009r. nie wpływa negatywnie na zrealizowaną inwestycję. Z powyższych względów B S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] nr [...] w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie zmiany decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej wydana na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 K.p.a. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech wymienionych w przepisie przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej; za jej uchyleniem lub zmianą winien przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony; niezbędna jest zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz musi istnieć brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Z redakcji wskazanego przepisu wynika także, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, co oznacza iż uchylenie lub zmiana rozstrzygnięcia pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnego. Rozważając spełnienie powyższych przesłanek stwierdzić trzeba, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] znak: [...] udzielająca A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej jest decyzją ostateczną, bowiem – jak wynika z akt sprawy – strona nie złożyła odwołania od tejże decyzji. Niewątpliwe również B S.A. w W., będąca jedyną stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, poprzez złożenie wniosku z dnia 22 kwietnia 2016r. o zmianę decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]czerwca 2009r. nr [...] wyraziła zgodę na zmianę tejże decyzji. Słusznie natomiast stwierdziły organy orzekające w sprawie, że kolejna przesłanka zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. nie została spełniona, a mianowicie istnieją przepisy szczególne, które sprzeciwiają się zmianie przedmiotowej decyzji. Takim przepisem jest art. 162 § 2 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Wyjaśnić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. udzielił skarżącej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej, zobowiązując jednocześnie do montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych w terminie do dnia 10 grudnia 2010r. na podstawie art. 59 ust. 3 Pr.bud. Stosownie do tegoż przepisu, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w art. 59 ust. 1 Pr.bud., pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady, że do użytkowania obiektu można przystąpić po wykonaniu całości robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Zobowiązuje bowiem inwestora do wykonania określonych robót budowlanych po formalnym zakończeniu budowy. Stosownie do art. 59 ust. 4a Pr.bud. inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli strona nie zrealizuje tych robót w wyznaczonym terminie, właściwy organ nadzoru budowlanego, który wydał decyzję w I instancji, powinien ją uchylić na podstawie art. 162 § 2 K.p.a. W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, iż inwestor nie dopełnił obowiązku montażu anten w terminie wskazanym w decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. Co więcej nie dokonał tych czynności w okresie późniejszym. Powyższe powinno więc skutkować wydaniem decyzji uchylającej decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Podkreślić trzeba, iż zasadnie organ odwoławczy skonstatował, że obowiązek uchylenia decyzji nie znosi okoliczności złożenia przez inwestora wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zastosowanie przepisu art. 155 K.p.a. nie może bowiem naruszać innych przepisów i stanowić swoistej gratyfikacji za lekceważenie obowiązków nakładanych na podmioty przez organy administracji publicznej. W okolicznościach sprawy inwestor całkowicie zlekceważył obowiązek terminowego wykonania określonych w decyzji robót budowlanych. Zatem stwierdzić należy, że niewykonywanie od wielu lat obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie może zostać zaakceptowane poprzez wydanie decyzji zmieniającej decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie w oparciu o przepis art. 155 K.p.a. Strona będąca adresatem decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych będących warunkiem legalnego użytkowania obiektu, nie może przez zastosowanie przepisów art. 154 lub art. 154 K.p.a. być w lepszej sytuacji niż inne podmioty, na które nałożono podobne obowiązki i które wykonały je dobrowolnie bądź w drodze egzekucji (vide: wyrok NSA z dnia 12 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 561/14; wyrok NSA z dnia 23 października 2015r. sygn. akt II OSK 2911/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wreszcie należy wyjaśnić, że w świetle art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna może być uchylona lub zmieniona, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanka wystąpienia interesu społecznego i słusznego interesu strony musi być ustalona w konkretnej sprawie i musi zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r. w sprawie I OSK 553/06, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W świetle art. 155 K.p.a. słuszny interes strony musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. nie może bowiem prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony nie obejmuje więc każdego interesu strony, ale musi być to interes obiektywnie słuszny, a więc zgodny z prawem i zasadami słuszności. Zmiana decyzji musi być więc społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę zmianę osiągnięty. Jednocześnie interesem strony zasługującym na miano słusznego nie może być interes sprzeczny z należycie rozważonym interesem społecznym. Wprawdzie organy orzekające w niniejszej sprawie nie analizowały spełnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że dopiero po ustaleniu, że uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej nie sprzeciwiają się przepisy szczególne można przystąpić do badania, czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wynika bowiem z treści art. 155 K.p.a. brak sprzeczności z przepisami szczególnymi jest podstawowym i koniecznym warunkiem uchylenia lub zmiany decyzji. Trudno bowiem uznać, że jeśli uchyleniu czy zmianie decyzji sprzeciwia się przepis szczególny, to interes strony lub interes społeczny we wzruszeniu takiej decyzji jest godny ochrony. Zatem w okolicznościach sprawy – wbrew odmiennym twierdzeniom strony skarżącej – organy nie były zobligowane do rozważenia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony w sytuacji gdy wzruszeniu decyzji sprzeciwiał się przepis szczególny. Tym samym przeprowadzone postępowanie uwzględniło wszystkie okoliczności sprawy i doprowadziło do wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi stwierdzić należy, że błędne sfomułowanie zawarte w uzasadnieniu decyzji na stronie trzeciej, iż żadne przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wydanie bowiem rozstrzygnięcia odmawiającego zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w okolicznościach sprawy odpowiada prawu. Jednocześnie zauważyć należy, że na stronie czwartej uzasadnienia decyzji organ szeroko przedstawił stanowisko, w którym wyjaśnił, iż zmianie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie sprzeciwia się przepis szczególny – art. 162 § 2 K.p.a., z którego to stanowiska jednoznacznie wynika, jakimi w istocie motywami kierował się organ wydając decyzję określonej treści. Nadto stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo podał jako podstawę prawną art. 138 § 1 w zw. z art. 155 K.p.a. Przypomnieć należy, że powołanie podstawy prawnej oznacza przytoczenie przepisów prawa, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie, które mają szczególny związek z decyzją. Powoływanie wszystkich przepisów w podstawie prawnej, które miały zastosowanie w sprawie uznać wypada za zbytni formalizm (vide: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2016). Dlatego wystarczającym było, że organ dopiero w uzasadnieniu decyzji wskazał art. 162 § 2 K.p.a. jako przepis szczególny, który sprzeciwia się zmianie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...]. Z powyższych względów, uznając że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. kż