II SA/Łd 879/19

Dnia 28 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 roku sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę. a.bł. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu zażalenia L. F. na postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiające wydania zaświadczenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że L. F.i prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w miejscowości M. wystąpił do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, że podwyższenie składowiska odpadów komunalnych o 3 metry nie wymaga wydania decyzji środowiskowej w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako u.o.ś.). Powyższe wynika z art. 72 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy wskazującego, że wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21 (zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach), nie stosuje się, w przypadku gdy jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Spółka nie musi uzyskiwać decyzji środowiskowej, ponieważ będzie to kolejne zezwolenie na unieszkodliwianie odpadów. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący załączył decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. zmieniającą pozwolenie zintegrowane dotyczące składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Zaświadczenie jest potrzebne w celu przedłożenia Marszałkowi Województwa [...] dla potwierdzenia nieistotnej zmiany wydanego pozwolenia zintegrowanego. Organ postanowieniem z dnia [...] r., znak:[...], odmówił wydania zaświadczenia z uwagi na fakt, że potwierdzenie okoliczności podnoszonej przez wnioskodawcę wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wykraczającego poza analizę posiadanych dokumentów, rejestrów, czy ewidencji. Na ww. postanowienie L. F. wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podtrzymał argumentację przedstawioną we wniosku i dodatkowo zwrócił uwagę, że "w przypadku projektów ubiegających się o dofinansowanie ze środków unijnych praktyka wydawania zaświadczeń o braku podlegania procedurze OOŚ wynika z przepisów unijnych - vide: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. [...]". Ponadto "praktyka i prawo wydawania ww. zaświadczeń obowiązuje w innych częściach Polski". Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...] r., znak: [...]. Przytaczając treść art. 217 § 1 - § 4, art. 218 § 1 i art. 219 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, iż L. F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w miejscowości M. oczekuje od Wójta Gminy Z. wydania zaświadczenia, że podwyższenie składowiska odpadów komunalnych o 3 metry nie wymaga wydania decyzji środowiskowej w rozumieniu u.o.ś. Podstawę do stwierdzenia powyższego stanowi, zdaniem wnioskodawcy, art. 72 ust. 2a pkt 2 u.o.ś. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Kwestia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla określonego przedsięwzięcia jest bowiem rozstrzygana w trybie i na zasadach wynikających z u.o.ś. Rozstrzygnięcie następuje w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek prze-prowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W pierwszym przypadku obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wynika z przepisów prawa materialnego, natomiast w drugim przypadku, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może zostać stwierdzony przez uprawniony organ na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne lub fakultatywne określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W przypadku kiedy organ stwierdzi, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do jednego z wymienionych w ww. rozporządzeniu, czy też ma miejsce sytuacja opisana w art. 72 ust. 2a u.o.ś., orzeka o umorzeniu postępowania środowiskowego. Kolegium zauważyło, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek opisany w art. 72 ust. 2a pkt 2 u.o.ś. niewymagający wydania decyzji środowiskowej, skoro przedsięwzięcie mające być przedmiotem kolejnego zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, czy zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, ulega zmianie, tj. zmienia się rzędna składowiska. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż kwestia wydawania, jak twierdzi skarżący, przez inne organy administracji zaświadczeń o braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej pozostaje bez wpływu na niniejszą sprawę. Podobnie, jak i decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r., znak: [...], którą organ dokonał zmiany pozwolenia zintegrowanego w trybie art. 155 k.p.a. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył L. F., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową interpretację polegającą na uznaniu, iż zaświadczenie może być wydane wyłącznie w przypadku, gdy stan prawny lub faktyczny wynika w sposób oczywisty z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych dokumentów; 2) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy naruszenia prawa, których dopuścił się ten organ powinny stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy Z., z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia zostało uregulowane w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - zwanej dalej w skrócie: "k.p.a."), w Dziale VII "Wydawanie zaświadczeń" (art. 217-220). Jak wynika z treści art. 217 § 1 k.p.a. wydanie zaświadczenia następuje na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie - stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. - wydaje się, jeżeli: 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Podkreślenia wymaga, że zaświadczenie - w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes jest oparty na prawie. Przyjmuje się, że "zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy" (por. C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, Monitor Prawny 1996/7/241). W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 k.p.a. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Żądanie skarżącego, zdaniem sądu, wykraczało poza wskazaną formułę zaświadczenia. W niniejszej sprawie skarżący w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia domagał się wydania zaświadczenia, że podwyższenie składowiska odpadów komunalnych o 3 metry nie wymaga wydania decyzji środowiskowej w rozumieniu u.o.ś. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że kwestia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla określonego przedsięwzięcia jest rozstrzygana w trybie i na zasadach wynikających z u.o.ś., nie zaś w trybie art. 217 § 1 k.p.a. Wywody organu we wskazanym zakresie uznać należało za właściwe i wyczerpujące. Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). A.B.