II SA/Łd 88/16

Dnia 19 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] nr [...] dotyczącej przyznania S. S. pomocy w formie zasiłku okresowego w okresie od 1 czerwca 2015 r. do 30 września 2015 r. w kwocie 162,56 zł miesięcznie. W odwołaniu od tej decyzji S. S. wyraził swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 106 ust. 3a i ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 3 i 4, art. 7 pkt 4, art. 8 ust. 3, art. 38 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) – dalej w skrócie "u.p.s.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji Kolegium wyjaśniło, że z poczynionych na podstawie wywiadu środowiskowego ustaleń wynika, że S. S. złożył w dniu 1 września 2015 r. wniosek o zmianę decyzji w sprawie zasiłku okresowego i dostosowanie wysokości świadczenia do aktualnej sytuacji dochodowej w związku ze zmniejszeniem wysokości dodatku mieszkaniowego. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i otrzymuje zasiłek okresowy w wysokości 162,69 zł. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s., wysokość przyznanych od 1 września 2015 r. dodatków mieszkaniowego i energetycznego, zostanie uwzględniona przy ustalaniu wysokości świadczeń w postaci zasiłku okresowego od miesiąca października 2015 r. Na tej podstawie, zważywszy na brzmienie art. 8 ust. 3 u.p.s., organ odmówił zmiany decyzji. Dalej Kolegium zauważyło, że kwestię zmiany decyzji administracyjnej, o którą wnioskowała strona reguluje przepis art. 106 ust. 5 u.p.s. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznająca pomoc w formie zasiłku okresowego od 1 czerwca do 30 września 2015 r. w dniu składania wniosku przez stronę, jak i w dniu 21 września 2015 r. była ostateczna i nie została skonsumowana, a zatem przepis art. 106 ust. 5 u.p.s. mógł mieć zastosowanie. Aczkolwiek organ I instancji wydając decyzję o odmowie zmiany wydanej decyzji nie powołał tej podstawy prawnej, jednakże - zdaniem Kolegium - odmowa zmiany uprzednio wydanej decyzji w sprawie zmiany zasiłku okresowego była zasadna. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że zasiłek okresowy został przyznany na czas od 1 czerwca 2015 r. do 30 września 2015 r. a podstawą obliczenia wysokości zasiłku okresowego był dochód strony, na który składał się zasiłek mieszkaniowy i energetyczny, który wynosił łącznie 216,89 złotych i który został przyjęty przy ustalaniu wysokości zasiłku okresowego decyzją z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy od 1 września 2015 r. dochód strony stanowi zasiłek mieszkaniowy i dodatek energetyczny, który łącznie wynosi 215,92 zł (204,83 zł + 11,09 zł). Dalej organ II instancji przywołał art. 8 ust. 3 i art. 106 ust. 3a u.p.s. i stwierdził, że w niniejszej sprawie kwota zmiany dochodu wyrażająca się kwotą 0,97 zł nie przekroczyła 10 % kryterium dochodowego, które do dnia 30 września 2015 r. wynosiło dla osoby samotnie gospodarującej 542 zł o 10 % (54, 20 zł), a tym bardziej kwoty 10 % kryterium dochodowego obowiązującego po dniu 1 października 2015 r. (63,40 zł). W tej sytuacji organ I instancji słusznie odmówił zmiany dotychczas wydanej decyzji ostatecznej w sprawie zasiłku okresowego dla S. S. ustalonego decyzją z dnia [...] wskazując, że ta zmiana będzie uwzględniana dopiero przy ustalaniu prawa do nowego zasiłku okresowego na czas od 1 października 2015 r. Uwagi strony zawarte w odwołaniu m.in. o przekroczeniu granic uznania administracyjnego i braku podstaw do powoływania się na ograniczone zasoby budżetowe przez organ administracji zupełnie nie korespondują z przedmiotem i rodzajem decyzji. Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego nie jest decyzją uznaniową, a wysokość zasiłku i elementy prawne, które kształtują jego wysokość, ściśle wynikają z powołanych na wstępie przepisów u.p.s. Organ wydając decyzję przeprowadził, zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a., wymaganą procedurę administracyjną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 8, art. 9, art. 12 k.p.a. Według skarżącego organy orzekające w sprawie dopuściły się rażącego przekroczenia granic uznania administracyjnego oraz konstytucyjnie chronionych wartości, co skutkowało naruszeniem norm prawa materialnego. Lakoniczne powoływanie się na brak środków, bez precyzyjnego wskazania zasad redystrybucji środków w zależności od indywidualnej sytuacji wnioskodawcy oraz wskazania, jakie działania podjęto, aby do permanentnego braku środków na zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb nie dochodziło, nie wypełnia przesłanek prawidłowego uzasadnienia decyzji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie kontroli sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], którą organ ten odmówił w miesiącu wrześniu 2015r. zmiany decyzji własnej z dnia [...] wydanej w przedmiocie zasiłku okresowego, którą przyznano skarżącemu pomoc w tejże postaci na okres od 1 czerwca do 30 września 2015r. Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, co pozwala przyjąć, że decyzja ta odpowiada obowiązującym przepisom prawa. Stosownie do treści art. 38 ust. 1 i 2 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku takiej osoby do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Należy zwrócić uwagę, że sprawa przyznania skarżącemu zasiłku okresowego na czas od 1 czerwca do 30 września 2015r. była rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia [...] wydaną przez organ I instancji. Rację ma więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 1 września 2015r. dotyczące zmiany wysokości tego zasiłku, spowodowanego - w ocenie skarżącego - zmniejszeniem dodatku mieszkaniowego, winno w wydanej decyzji wskazywać dodatkowo, poza powołaną przez organ podstawą prawną, art. 106 u.p.s. Decyzja z [...] była bowiem ostateczna, ale nie była jeszcze skonsumowana w czasie wydania decyzji przez organ I instancji ( [...] ). Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie z przyczyn, które podniosło Kolegium, gdyż decyzja – co do zasady – była słuszna. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód brany pod uwagę przy ubieganiu się o przyznanie prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 106 ust. 3a u.p.s. zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. W przypadku skarżącego kwota zmiany dochodu wyniosła 0,97 zł i nie przekroczyła 10% kryterium dochodowego, które do 30 września 2015r. wynosiło dla osoby samotnie gospodarującej 542 zł. W tej sytuacji dochód uzyskiwany od 1 września 2015r. będzie mieć wpływ na wysokość świadczenia w formie zasiłku okresowego od października 2015r. Na zakończenie rozważań należy podnieść, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, w tym - zasady przekroczenia granic uznania administracyjnego, nie znajdują potwierdzenia w przeanalizowanym materiale dowodowym. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że decyzja w przedmiocie zasiłku okresowego nie jest decyzją uznaniową, tym samym zgłoszony zarzut nie odpowiada przedmiotowi sprawy. Jest on natomiast zapewne spowodowany faktem, że skarżący ma wiele spraw w organie, gdyż niekiedy składa po kilka wniosków jednego dnia, a odwołania czy skargi do sądu od różnych decyzji wnosi jednym pismem, bez względu na ich przedmiot. Natomiast jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., to w ocenie sądu uchybienie to nie miało istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze nie wskazał konkretnych czynności procesowych, jakich z tego względu nie mógł podjąć. Reasumując sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS