II SA/Łd 880/15

Dnia 18 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 roku sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołań D. S. i P. R. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wójt Gminy S., po kolejnym rozpoznaniu sprawy, działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm), zwanej dalej u.u.i.ś., określił na wniosek A. Ś. środowiskowe uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia obejmującego budowę: dwóch budynków inwentarskich przeznaczonych do chowu brojlerów kurzych o obsadzie 43000 sztuk (174 DJP) każdy, dwóch silosów paszowych o pojemności ok. 35,1 m³ wraz z polem betonowym dla każdego z nich oraz urządzenia infrastruktury technicznej, w tym: przyłącze wodne z gminnej sieci wodociągowej, lokalną kanalizację sanitarną ze szczelnym zbiornikiem bezodpływowym o pojemności 2,0 m³ na ścieki socjalno-bytowe przy każdym z planowanych kurników i spływ do 2 zbiorników bezodpływowych o pojemności 10 m³ każdy na ścieki technologiczne powstające podczas mycia kurników przy każdym kurniku, przyłącze elektroenergetyczne do sieci ZE, pole betonowe pod cztery naziemne zbiorniki do magazynowania gazu płynnego propan o pojemności 6700 litrów każdy z przyłączami, a także system ochrony środowiska, w tym: pasy zieleni wysokiej wzdłuż granic działki, ogrodzenie z bloczków betonowych (granica północna i zachodnia - 3,0 m wysokości, granica południowa i wschodnia - 2,5 m wysokości), dodatkowe ekrany (odbijająco-pochłaniające), posadowione w odległości około 10 m od zachodnich ścian szczytowych budynków inwentarskich oraz ekran w odległości ok. 15 m, wypełniający przestrzeń miedzy poprzednimi ekranami oraz przy kurniku nr 1 - ekran stanowiący przedłużenie ściany południowej budynku; wszystkie ekrany akustyczne muszą posiadać wysokość około 4 m. Opisane powyżej przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na działce nr ewid. 54/2 w miejscowości S., obręb geodezyjny [...], gmina S.. W decyzji tej organ I instancji określił: I. Zakres, skalę i miejsce realizacji przedsięwzięcia; II. Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.u.i.ś.; IV. Wymogi w zakresie warunków higienicznych i zdrowotnych. Wskazano, że przedsięwzięcie nie stwarza zagrożenia wystąpienia poważnych awarii, przy czym należy stosować się do wymagań jednostek organizacyjnych upoważnionych do uzgodnienia i opiniowania dokumentacji technicznej. W ocenie organu nie będzie występowało transgraniczne oddziaływanie na środowisko, nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, nie nałożono obowiązku przeprowadzania działań w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania na środowisko, nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, stwierdzono, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W decyzji zobowiązano wnioskodawczynię do przedstawienia analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. w zakresie: oddziaływania przedsięwzięcia na jakość powietrza atmosferycznego, hałasu, jakości wód podziemnych, wytwarzania i gospodarowania odpadami. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji m.in. opisał przeprowadzone postępowanie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał na ustalenia raportu oraz uzyskane opinie i uzgodnienia właściwych organów, zawarł informację, iż postępowanie było prowadzone z udziałem społeczeństwa: odniósł się do złożonych uwag i wniosków przytaczając je i szczegółowo opisując. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. Od wskazanej decyzji odwołania wnieśli D. S. i P. R.. D. S. zarzuciła naruszenie: art. 85 u.u.i.ś poprzez niezawarcie obligatoryjnych elementów uzasadnienia decyzji, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zdefiniowanie zasady zrównoważonego rozwoju, art. 8 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu do dowodów wskazanych w art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. W uzasadnieniu podniosła, że organ I instancji powierzchownie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do uciążliwości zapachowych, które prowadzą do powstania konfliktów społecznych, co naruszyło art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. Zdaniem strony organ powinien rozważyć i uzasadnić skalę zamierzenia inwestycyjnego w stosunku do bardzo bliskiego położenia zabudowań mieszkalnych ludzi i faktycznego wykorzystania terenu wokół inwestycji, jako terenu o funkcji zabudowy mieszkaniowo-usługowej. P. R. natomiast zarzucił naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez niewykonanie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, której rozstrzygnięcie narusza słuszny interes obywateli; art. 8 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z warunkami tam określonymi; art. 9 k.p.a. poprzez niedostateczne działania organu I instancji, naruszające wymogi określone w tym przepisie; art. 10 k.p.a. poprzez okoliczność, że skarżący nie miał dostępu do udziału w postępowaniu w stopniu umożliwiającym zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym oraz brakiem możliwości składania wyjaśnień i zgłaszania żądań; art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne i niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek i podstaw wydania w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia o określonej treści. Podniósł także, iż decyzja narusza dobro społeczne i powoduje utratę wartości nieruchomości położonych w pobliżu planowanej inwestycji. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji powziął wiadomość, iż M. Z. będący stroną postępowania zmarł w dniu [...] Kolegium stwierdziło, że skoro był on wraz z innymi, stroną zawiadamianą o decyzji i innych czynnościach organów podejmowanych w sprawie w trybie art. 74 ust. 3 u.u.i.ś., tj. w drodze publicznego ogłoszenia, w konsekwencji należy uznać, że również następcy prawni zmarłego zostali w powyższy sposób zawiadomieni o decyzjach wydanych w tym postępowaniu. Dalej Kolegium wskazało, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem A. Ś. należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397): "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)". W trakcie postępowania ustalono, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ramach prowadzonego postępowania uzyskano uzgodnienie decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] oraz dwie opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] znak: [...] i z dnia [...] znak: [...]. Kolegium podniosło, iż uwarunkowania wynikające ze wskazanych opinii i uzgodnienia organów współdziałających zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, poprzez włączenie ich do warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w tej decyzji. Zarówno w zakresie treści raportu, jak i stanowisk organu uzgadniającego i organu opiniującego wzięto pod uwagę wszystkie wymagane prawem oddziaływania inwestycji i przedstawiono je w formie stosownych wyliczeń matematycznych, w formie graficznej poprzez przedstawienie zasięgu rozprzestrzeniania się poszczególnych rodzajów oddziaływań oraz poprzez opis planowanych zabezpieczeń w zakresie ochrony otoczenia przez hałasem i powietrza przed zanieczyszczeniami. W ocenie organu przeprowadzona analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu wykazała, że standardy w tym zakresie będą dotrzymane, a przy obliczeniach rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu brano pod uwagę również ich tło. Przeanalizowano emisję amoniaku i siarkowodoru, których stężenia w powietrzu poza granicami działki nie wykazały przekroczeń, a najwyższa wartość stężeń jednogodzinnych substancji złowonnych (siarkowodoru i amoniaku) będzie na niskim poziomie. W obowiązujących przepisach prawa nie zostały określone normy dla substancji złowonnych poprzez określenie dopuszczalnych wartości ich występowania w środowisku zatem ewentualne występowanie oddziaływań zapachowych poza granicami przedmiotowej działki można postrzegać jedynie jako subiektywne negatywne wrażenia zapachowe. Kolegium stwierdziło, iż biorąc pod uwagę skalę, rodzaj oraz specyfikę planowanej inwestycji w zakresie potencjalnych zagrożeń środowiskowych, a także uwzględniając uwagi społeczeństwa i kierując się zasadą przezorności, inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie zacytowanym wcześniej. W analizie porealizacyjnej znajdzie się również porównanie ustaleń zawartych w decyzji oraz w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy ocenił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunek określony w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.u.i.ś., ponieważ zawiera informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Zdaniem Kolegium nie naruszony został art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b u.u.i.ś., bowiem z uzasadnienia decyzji wynika, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu sanitarnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ nadmienił, że strony podstępowania na każdym jego etapie były informowane o podjętych czynnościach oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego w trybie art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. w związku z art. 49 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł P. R., który zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ odwoławczy kierował się przy załatwianiu sprawy, w szczególności poprzez nieodniesienie się w sposób merytoryczny do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 3) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wybiórczą ocenę zgromadzonych dowodów oraz błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia; 4) art. 85 u.u.i.ś. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ przy wydawaniu skarżonej decyzji nieuwzględnił uwag i wniosków zgłaszanych przez uczestników postępowania; 5) art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wszystkich elementów, które powinny być brane pod uwagę przy jej wydawaniu, w szczególności wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W ocenie skarżącego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony na zlecenie inwestora nie jest prawidłowy i obiektywny; stanowi on opinię subiektywną wydaną na zlecenie inwestora. Pomimo dyspozycji art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. raport ten nie odnosi się i nie uwzględnia w sposób wystarczający a przede wszystkim bezstronny takich czynników jak bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi jak również dobra materialne. W ocenie strony okoliczność, iż w istniejącym stanie prawnym nie ma przepisów umożliwiających właściwą ocenę uciążliwości zapachowych, a ich odczucie można oceniać tylko subiektywnie nie oznacza to, że przedmiotową kwestię można pominąć. Powyższa okoliczność wpływa bowiem znacząco nie tylko na warunki życia ludzi, które niewątpliwie pogorszą się chociażby na skutek codziennego odczuwania uciążliwych emisji, ale także ich dobra materialne z uwagi na obniżenie wartości działek, w pobliżu których znajduje się przedmiotowa inwestycja. Skarżący zarzucił, iż mimo zgłaszanych wielokrotnie uwag i wniosków w tej kwestii przez uczestników postępowania, organy obu instancji wydane decyzje oparły w głównej mierze na ustaleniach raportu, podczas gdy winny wziąć pod uwagę inne dowody albo przeprowadzić dowód z urzędu. Zdaniem skarżącego organ powinien wziąć również pod uwagę art. 141 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji czynił to pod względem jej zgodności z prawem, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), tak w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wobec treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikał z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Bowiem planowane przedsięwzięcie należy do tych, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z przepisu § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, obejmującego chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. W ramach tej oceny dokonano analizy i określono bezpośredni i pośredni wpływ tej inwestycji na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, a także wskazano na możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Określono też szczegółowo zakres monitoringu na poszczególnych etapach oddziaływania inwestycji (budowy i funkcjonowania instalacji). Wynika to z treści załączonego do wniosku raportu, który w toku postępowania nie został skutecznie zakwestionowany. Słusznie organ zwrócił uwagę, że w toku postępowania nie składano wniosków dowodowych zmierzających do podważenia mocy dowodowej tego dokumentu, ani też nie złożono innych opracowań, czy opinii specjalistycznych, które zawierałyby odmienne ustalenia co do wpływu inwestycji na środowisko. Ocenić więc należy, iż dokonano kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, badając wszystkie elementy określone przepisem art. 62 u.u.i.ś i uwzględniając kumulację oddziaływań wywoływanych przez ten sam podmiot w związku z prowadzoną działalnością na dz. nr ewid. 91. W uzupełnieniu raportu z dnia 20 listopada 2011 r. załączono obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza po uwzględnieniu emisji ze wszystkich obiektów inwentarskich znajdujących się na działce 54/2 (po realizacji inwestycji) i na działce nr 91 (po rozbudowie). Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnął opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej, stosownie do wymogów określonych art. 77 u.u.i.ś. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] uzgodnił realizacje przedsięwzięcia oraz szczegółowo określił warunki tej realizacji. A organ wydający decyzję uwzględnił je w swoim rozstrzygnięciu, co oznacza że oba organy zaakceptowały ustalenia i wnioski przestawionego przez inwestora raportu, po jego uzupełnieniu, zgodnym z żądaniem RDOŚ. W sytuacji, gdyby organ uzgadniający dostrzegł dalsze braki w raporcie lub kwestionował jego ustalenia, w zależności od zakresu tych braków czy uchybień mógł je sankcjonować poprzez odmowę dokonania uzgodnienia, gdyby braki te były na tyle istotne, że uniemożliwiałyby dokonanie uzgodnienia lub też je sanować i we własnym zakresie ocenić te okoliczności dla dokonania uzgodnienia. W przypadku natomiast prawidłowego sporządzenia raportu i nie zakwestionowania jego ustaleń, a taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, organy współdziałające mogły dojść do konsensusu, zgodnie określając warunki realizacji przedsięwzięcia, w ramach przyjętego przez inwestora wariantu. Wobec tego, iż raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko stanowił podstawowy materiał do podjęcia rozstrzygnięcia przez RDOŚ, zgodnie z przepisem art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. i oceniony został przez organ uzgodnieniowy, jako prawidłowy, to jego ustalenia stanowiły podstawę uwarunkowań przedstawionych w postanowieniu uzgadniającym jako zgodne z ustaleniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. RDOŚ wypowiedział się też co do braku potrzeby dokonania ponownych uzgodnień w sytuacji gdy istotne okoliczności realizacji przedsięwzięcia nie uległy zmianie, a wnioskodawca nie modyfikuje przedsięwziętego zamierzenia w stosunku do przedstawionego w raporcie, które zostało już uzgodnione (pismo RDOŚ z dnia [...] k. 64 akt organu I instancji). I chociaż uzgodnienia i opinie, które są wydawane w toku postępowania środowiskowego są niezaskarżalne (art. 77 ust. 7 u.u.i.ś.), to jednak, nie pozbawia to strony postępowania prawa do ich kwestionowania w odwołaniu od decyzji środowiskowej, ponieważ, w świetle art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Wydana w sprawie decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 80 u.u.i.ś. wskazując na wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, odnosząc się do postępowania z udziałem społeczeństwa oraz stwierdzając brak obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto w pełni odpowiada zakresowi przedmiotowemu wyznaczonemu normą z art. 82 u.u.i.ś. realizując wymagania określone w tym przepisie w zakresie zawartych postanowień o charakterze obligatoryjnym jak i tych, które wynikają ze specyfiki przedsięwzięcia, odnosząc się do nich szczegółowo. Przed wydaniem decyzji organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, informując o przedsięwziętych czynnościach (stosownie do art. 77 ust. 1 w zw. z art. 33 i art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś.) oraz o możliwości złożenia wniosków i uwag. Ponadto decyzja organu I instancji jak i decyzja organu II instancji zostały doręczone stronom postępowania i podane do publicznej wiadomości, stosownie do art. 74 ust. 3 u.u.i.ś. A w ich treści odniesiono się do złożonych uwag i wniosków informując o sposobie i wyniku ich rozpatrzenia. To, że owo wyjaśnienie organu, o braku podstaw prawnych do uwzględnienia zgłoszonych uwag i wniosków nie spełnia oczekiwań strony nie oznacza, że skutecznym może okazać się zarzut naruszenia art. 85 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 85 ust. 2 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia a uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: -informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, - informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, - uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; Wbrew stanowisku strony, okoliczność, iż organ nie zastosował się do wniosków stron nie oznacza, że ich nie rozważył. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej zawierają wszystkie wyżej wymienione obligatoryjne elementy, organy odniosły się też do złożonych uwag i wniosków przytaczając je i szczegółowo omawiając. Przyjąć więc należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 85 ust. 1 u.u.i.ś. Przesłanki do wydania decyzji odmownej ustawodawca zamieścił w przepisie art. 81 u.u.i.ś., są to: brak zgody wnioskodawcy na inny, zaproponowany przez organ wariant przedsięwzięcia (art. 81 ust. 1), stwierdzenie przez organ na podstawie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, iż przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2) oraz stwierdzenie przez organ na podstawie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, iż przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3). Analiza powyższych przepisów pozwala stwierdzić, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy ustawy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Słusznie podnosił organ, iż osoby uczestniczące w postępowaniu nie składały w jego toku wniosków dowodowych służących podważeniu miarodajności i zgodności raportu z art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Poza tym organ, wydając rozstrzygnięcie ocenia wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, a jego decyzja powinna znajdować oparcie w przepisach prawa i być wynikiem określonego - znajdującego oparcie w logice i przepisach prawa procesu decyzyjnego. Takiej ocenie podlegał raport. Raport jest jednym z dowodów, a obowiązek jego złożenia wynika z art. 74 ust. 1 u.u.i.ś. Wnioskodawca występując z wnioskiem ma obowiązek przedstawienia raportu jako jednego z dokumentów niezbędnych przy wydawaniu decyzji środowiskowej. A zatem, co do zasady, raport jest przestawiany przez wnioskodawcę i może być uzupełniany, o ile organ dojdzie do przekonania, że zawiera braki uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie zgłoszonego wniosku - co zresztą miało miejsce w tej sprawie. Wobec niezakwestionowania wiarygodności raportu – ani przez organy ani przez strony postępowania – pozostaje on nadal podstawowym dowodem w sprawie. Podkreślić należy, że zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 u.u.i.ś, a także przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66. Dlatego też postawienie jedynie ogólnego zarzutu naruszenia zasady praworządności poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, bez wskazania w czym skarżący upatruje owego naruszenia, czyni ten zarzut nieskutecznym. Odnosząc się do zarzutu o uciążliwości zapachowej związanej z funkcjonowaniem inwestycji, organ trafnie zwrócił uwagę, że zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Zapachy pomimo, że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie, przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenie amoniaku i siarkowodoru. W polskim systemie prawnym rodzaje substancji wprowadzanych do powietrza i ich dopuszczalne poziomy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. 2012 r., poz. 1031) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r. Nr 16, poz. 87). Z raportu wynika, że stężenie amoniaku i siarkowodoru w powietrzu wywołane spornym przedsięwzięciem nie przekroczy wartości odniesienia ustalonych przez wymienione rozporządzenia, gdyż maksymalne stężenie amoniaku poza terenem inwestycji wyniesie 100 µg/m³ przy normie dopuszczalnej 400 µg/m³, zaś maksymalne stężenie siarkowodoru poza terenem inwestycji wyniesie 1,5 µg/m³ przy normie dopuszczalnej 20 µg/m³. Ponadto należy dostrzec, że w celu ograniczenia emisji amoniaku na inwestora skarżoną decyzją nałożono obowiązek stosowania preparatów absorbujących. Stosownie do przepisu art. 141 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), powoływanej jako p.o.ś., eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych (ust. 1); oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi (ust. 2). Przepis ten odnosząc się do etapu eksploatacji instalacji lub urządzenia wskazuje, iż dopuszczalne wielkości emisji, w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, wytwarzania odpadów i emitowania hałasu, nie mogą być przekraczane. Z danych zawartych w raporcie wynika, że powyższe standardy emisyjne zostały zachowane. A jeżeli tak, to oznacza że oddziaływanie ocenianego przedsięwzięcia nie będzie powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia albo zdrowia ludzi. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, iż wymogi wynikające z tego przepisu nie zostały w niniejszym postępowaniu uwzględnione. Warto też wspomnieć, że spełnienie wymagań z art. 141 ust. 2 p.o.ś. stanowi przesłankę do wydania pozwolenia zintegrowanego na gruncie art. 186 pkt 1 p.o.ś. Inwestorka powołała się w piśmie z dnia 13 września 2013 ., iż uzyskała pozwolenie zintegrowane, a więc wymogi objęte tym przepisem musiały już być badane w postępowaniu o to pozwolenie, które stanowi odrębne postępowanie względem obecnie kontrolowanego. W myśl art. 66 ust. 5 u.u.i.ś. jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Raport spełnia również ten wymóg, gdyż na str. 84 raportu porównano proponowaną technologię z najlepszą dostępną. Wobec powyższego, nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organy zebrały i rozważyły wyczerpująco materiał dowodowy, realizując w pełni zasadę prawdy obiektywnej, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając to na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. ał