II SA/Łd 881/12

Dnia 17 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia A z siedzibą w Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Regionalnego Zakładu Przetwarzania Odpadów, zlokalizowanego w strefie przemysłowej B.. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosło Stowarzyszenie A z siedzibą w Ż., w której zawarło wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Sąd, aby móc wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego musi w pierwszej kolejności ocenić, czy zaskarżony akt podlega wykonaniu. Nie każdy, bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżone orzeczenie ma charakter procesowy w tym sensie, że kończy postępowanie administracyjne bez merytorycznego rozpoznania odwołania. Stwierdza się w nim, iż podmiot, który wniósł odwołanie nie ma interesu prawnego do występowania w sprawie w charakterze strony. Nie może być zatem mowy o wykonalności tego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji o jego wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Na marginesie podkreślić też należy, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia, bowiem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04, niepublik.). Zatem to skarżące Stowarzyszenie zobowiązane było wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczyniło. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. n.k-o.