II SA/Łd 883/22

Dnia 17 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi M. K. i D.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr SKO.4100.93-94.2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku oddala skargę. Zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr SKO.4100.93-94.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Andrespol o odmowie wydania zaświadczenia. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 2 lipca 2022 r. nr RGP 6724.6.Z.2022 Wójt Gminy Andrespol, na podstawie art. 61 a § 1, art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a., odmówił wnioskodawcom wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania gminy A. przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na hotel dla zwierząt (psów), na działce nr ewid. [...], położonej przy ulicy [...] w J. Organ wskazał, że M. K. i D. P. wielokrotnie w bieżącym roku występowali z wnioskami o wydanie zaświadczeń w tej sprawie. Wnioskodawcy w zakresie charakterystyki przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko podali, iż planowana działalność gospodarcza nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granice przedmiotowej działki. Mimo wezwań o przedstawienie informacji o skali planowanego przedsięwzięcia nie przedłożyli żadnych dokumentów. Zdaniem Wójta do chwili obecnej nie pojawiły się w tej sprawie żadne nowe okoliczności dające podstawę wydania rozstrzygnięcia innego niż w postanowieniu znak: RGP 6724.Z.9.2021 z dnia 19 sierpnia 2021 r. odmawiającego wydania zaświadczenia o zgodności przedsięwzięcia z planem. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M. K. i D. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w zw. z art. 6, art. 7 i 7a § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację; 2) art. 219 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 3) art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jak również przywołanie w treści postanowienia art. 6a ust. 1 K.p.a., który nie istnieje; 4) art. 6, art. 7 i 7a § 1 oraz art. 8 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie postanowienia na podstawie opinii, pism prywatnych oraz zastosowanie analogii regulacji prawnych dotyczących schronisk do działalności gospodarczej w postaci hotelu dla psów. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr SKO.4100.93-94.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia czy zaświadczenia o określonej treści nie ma zastosowania zasada res iudicata, albowiem może ulec zmianie stan faktyczny i prawny. Zasada res iudicata nie ma również zastosowania do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści. Dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza jednak, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski, i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów. W rozpoznawanej sprawie Kolegium uznało, że dokumenty załączone do kolejnego wniosku stron m.in. opracowanie techniczne zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy, uzasadniały ponowną analizę możliwości wydania zaświadczenia. Wobec tego organ pierwszej instancji błędnie powołał przepis art. 61 a § 1 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w podstawie prawnej postanowienia, ale okoliczność ta nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, ponieważ w uzasadnieniu znalazły się motywy merytoryczne dotyczące odmowy wydania zaświadczenia. Kolegium wyjaśniło, że materialnoprawną podstawę żądania wydania zaświadczenia stanowi art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w myśl którego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego (hotel dla psów) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obiekt budowlany (budynek gospodarczy, w którym planowana jest działalność usługowa - hotel dla psów) położony jest w J. przy ulicy [...] (działka nr ewid. [...]; obręb [...]). Część działki, na której znajduje się obiekt budowlany, jest oznaczona na rysunku planu symbolem "MN3". Kolegium podkreśliło, że podstawowym przeznaczeniem tych terenów jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wyjątek przewiduje § 8 ust. 1 pkt 7 planu, w myśl którego dla terenów mieszkaniowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem "MN" o podstawowym przeznaczeniu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ustala się utrzymanie istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe, jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granic tej działki. Plan dopuszcza zatem możliwość lokalizacji usług w obiektach budowlanych wolnostojących jednak z wyraźnym zastrzeżeniem, że prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granic tej działki np. usługi księgowe. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy prowadzona działalność usługowa może powodować negatywne oddziaływanie na środowisko przekraczające granice tej działki. Kolegium zauważyło, że sytuacja prawna hoteli dla psów nie jest uregulowana. Skarżący, planują rozpocząć w postaci usługowego hotelu dla zwierząt wraz z usługami pielęgnacyjnymi. W tym celu, aby zapewnić i zwierzętom, i sąsiadom jak największy komfort planowali świadczyć usługi hotelowe nie w kojcach na zewnątrz, ale w budynku zlokalizowanym na ich nieruchomości w gminie A. Psy byłyby umieszczone w budynku, a w ciągu dnia wyprowadzane w grupach. W budynku ma znajdować się do 15 zwierząt. W ocenie Kolegium taka działalność usługowa może wiązać się z negatywnym oddziaływaniem na środowisko przekraczającym granice tej działki - hałasem. Znajdujące się w hotelu psy będą zestresowane ze względu na rozłąkę z właścicielami, sąsiedztwo innych psów oraz nowe miejsce pobytu. Wszystkie te okoliczności mogą powodować reakcje w postaci szczekania, ujadania, wycia. Uchwałodawca wyraźnie w § 8 ust. 1 pkt 7 planu posługuje się sformułowaniem "prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granic tej działki". Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli M. K. i D. P., reprezentowani przez adwokat M. T. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w postaci: art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 6, art. 7 i 7a § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W treści skargi wyjaśniono, że M. K. prowadzi działalność, w której zakres wchodzi utrzymywanie hotelu dla psów. Aby zapewnić i zwierzętom, i sąsiadom jak największy komfort planowali świadczyć usługi hotelowe nie w kojcach na zewnątrz, ale w budynku zlokalizowanym na ich nieruchomości w gminie A. Psy byłyby w budynku, a w ciągu dnia wyprowadzane partiami, w grupach. W tym celu zwrócili się do Wójta Gminy Andrespol o wydanie zaświadczenia, wymaganego zgodnie z prawem budowlanym, o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku załączono wymaganą dokumentację techniczną i wszystkie mapy. Część dokumentacji znajdowała się już w gminie z uwagi na wcześniejsze toczące się postępowania. W odpowiedzi, otrzymali zaświadczenie, które nie spełniało wymogu art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 6 czerwca 2022 r. nałożono na skarżących obowiązek załączenia zaświadczenia Wójta (spełniającego wymogi art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego) o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu. Wobec tego skarżący, działając poprzez pełnomocnika, pismem z dnia 16 czerwca 2022 r. zwrócili się do Wójta Gminy Andrespol o uzupełnienie wydanego zaświadczenia lub wydanie nowego, zgodnego z prawem. W dniu 27 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżących uzupełnił pismo o wymagane opłaty oraz załączył kopię opracowania technicznego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego objętego wnioskiem, które to opracowanie zostało złożone przez wnioskodawców do Starostwa w toku postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku. W treści tego dokumentu znajduje się szczegółowy opis sposobu prowadzenia planowanej działalności. W piśmie wskazano na punkt 5 załączonego dokumentu, w którym potwierdza się, że uciążliwość planowanych usług ogranicza się do terenu przedmiotowej działki. Zostało ono również opatrzone pieczęcią (ostatnia strona ekspertyzy Rzut przyziemia) rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych. Wobec tego, że postanowienie organu I instancji zawarto argumentację, która stoi w sprzeczności z istotą wydawanych przez organ zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, a ponadto prowadzone postępowanie naruszało podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, skarżący wystąpili z zażaleniem. Strona podniosła, że ustawodawca nie precyzuje co kryje się pod pojęciem negatywnego oddziaływania na środowisko, a więc czy swoją dyspozycją norma zawarta w tym przepisie obejmuje tylko stany niezgodnego z prawem oddziaływania na środowisko, czy też wszystkie negatywnie wpływające na przedmiot ochrony. Negatywne oddziaływanie na środowisko należy interpretować uwzględniając, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenach wiejskich, gdzie w każdym domu lub gospodarstwie przebywają zwierzęta, a jakiekolwiek oddziaływanie mogące wynikać z działalności prowadzonej przez skarżących w budynku wynika z obecności zwierząt na przedmiotowej nieruchomości. Plan przewiduje możliwość utrzymania zabudowy zagrodowej z prawem do jej rozbudowy, przebudowy i remontu na działkach oznaczonych w planie symbolem MN. Tym samym zgodne z planem jest prowadzenie hodowli zwierząt w ramach gospodarstwa rolnego. W opinii strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie wskazało jakiejkolwiek podstawy normatywnej dokonanej oceny i interpretacji przesłanki wykluczającej prowadzenie przedstawionej formy działalności w budynku, w efekcie prowadząc do ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących. Określone przepisami prawa materialnego normy jakości środowiska (np. normy hałasu, normy stężenia substancji i energii wprowadzanych do powietrza i ziemi) winny w tym przypadku stanowić punkt odniesienia do oceny, czy działalność gospodarcza spowoduje oddziaływanie wykraczające poza granice nieruchomości objętej tą działalnością. Ustalanie czy działalność prowadzona w budynku oddziałuje negatywnie poza granicami działki bez odwołania do konkretnych norm prowadziłaby do konieczności oparcia się o kryterium sprowadzające się do subiektywnego odczucia danego podmiotu, a tym samym dowolnego, uznaniowego ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej na terenie objętym planem. Strona podkreśliła, że wzniesiony budynek ma służyć ograniczeniu jakiegokolwiek oddziaływania prowadzonej działalności poprzez umieszczenie zwierząt w budynku, a nie w klatkach na terenie działki, ponadto działalność prowadzona jest w rejonie wiejskim, gdzie obecność i dźwięki zwierząt są wszechobecne. Co więcej, na okolicznych działkach powszechnie prowadzona jest wiele różnych działalności gospodarczych, których oddziaływanie na środowisko jest niewątpliwe, w szczególności w zakresie emitowanego hałasu (np. przy ul. [...] w J. znajdują się dwa warsztaty samochodowe). Zamierzona działalność w żaden sposób nie podlega reglamentacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co zdaniem strony również wskazuje na fakt, że działalność ta nie zalicza się do kategorii działalności, których oddziaływanie na środowisko można uznać za znaczące. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy administracji publicznej nie dopuściły się istotnego naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, uzasadniającego usunięcie z obrotu prawnego wydanych w sprawie postanowień. Przedmiotem kontroli jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżących treści. Podstawę wydanego postanowienia stanowił przepis art. 219 K.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jednocześnie zauważyć należy, że stosownie do treści art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem w niniejszej sprawie jest art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi podstawę uzyskania zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący w niniejszej sprawie domagali się bowiem wydania zaświadczenia o zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na hotel dla zwierząt, w celu realizacji postanowienia Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 6 czerwca 2022 r. nr 230/2022 wydanego w postępowaniu prowadzonym z wniosku skarżących dotyczącego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Zdaniem skarżących planowana zmiana sposobu użytkowania tj. prowadzenie hodowli zwierząt w ramach gospodarstwa rolnego, jest zgodna z obowiązującym aktem prawa miejscowego. W ich opinii Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, nie wskazało jakiejkolwiek podstawy normatywnej dokonanej oceny i interpretacji przesłanki wykluczającej prowadzenie przedstawionej formy działalności w budynku, w efekcie ograniczając swobodę prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżących punktem odniesienia do oceny, czy działalność gospodarcza spowoduje oddziaływanie wykraczające poza granice nieruchomości objętej tą działalnością winny stanowić określone przepisami prawa materialnego normy jakości środowiska (np. normy hałasu, normy stężenia substancji i energii wprowadzanych do powietrza i ziemi). Oceniając stanowisko skarżących w świetle zapisów mającego zastosowanie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchwały Rady Gminy Andrespol z dnia 12 kwietnia 2005 r. nr XXXII/340/05, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko to nie jest prawidłowe. Działka skarżących usytuowana jest na terenach oznaczonych symbolem MN1 i MNU. Zapisy powołanej uchwały, w szczególności § 7 ust. 9, § 8 ust. 1 pkt 7, § 54 ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały, wskazują na to, że wydane postanowienia są prawidłowe, bowiem planowany sposób użytkowania nie jest zgodny z powołanymi zapisami miejscowego planu. Zgodnie z § 7 ust. 4 uchwały na terenie objętym planem ustala się, że tereny oznaczone na rysunku planu m.in. symbolami MN i MNU zalicza się do terenów "pod zabudowę mieszkaniową". Stosownie do § 7 ust. 9 w zabudowie mieszkaniowej zarówno istniejącej jak i nowej za zgodne z planem uznaje się wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę, chyba, że w ustaleniach szczegółowych wprowadzono inny zakres ograniczeń. Z kolei według § 8 ust. 1 pkt 7 uchwały dla terenów mieszkaniowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem "MN" o podstawowym przeznaczeniu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: utrzymanie istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granic tej działki. Ponadto, według § 54 ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały na całym obszarze plan zakazuje lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej mogącej powodować emisje do powietrza zanieczyszczeń o charakterze odorowym oraz emisję niezorganizowaną (szczególnie pyły). Warto zaznaczyć, że działka skarżących jest usytuowana w zwartej zabudowie mieszkalnej. Budynek gospodarczy, co do którego ma nastąpić zmiana sposobu użytkowania, jest usytuowany przy granicy z nieruchomością (dz. 379/11 i 378/14), na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny, przy czym wedle wspomnianego zapisu § 7 ust. 9 planu w zabudowie mieszkaniowej zarówno istniejącej jak i nowej za zgodne z planem uznaje się wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę, chyba że w ustaleniach szczegółowych wprowadzono inny zakres ograniczeń. W zapisie tym chodzi zatem o jakiekolwiek oddziaływanie, a już z pewnością nie takie, które jest regulowane normami jakości środowiska. Biorąc pod uwagę zasadę domniemania racjonalności uchwałodawcy, gdyby chciał on oprzeć się w tym wypadku o normy jakości środowiska, jak tego oczekują skarżący, to z pewnością by to uczynił, tak jak to uczynił w § 54 ust. 2 pkt 3 lit. b miejscowego planu (na całym obszarze planu zakazuje się lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej mogącej powodować wprowadzanie do powietrza atmosferycznego zanieczyszczeń w ilościach mogących powodować przekroczenia norm i dopuszczalnych stężeń). Faktem jest, że organ nie dokonał oceny przedłożonej ekspertyzy technicznej i opracowania technicznego, załączonych przez pełnomocnika skarżących do pisma z dnia 27 czerwca 2022 r., jednakże podkreślić należy, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń to postępowanie uproszczone, w którym nie rozstrzyga się sprawy administracyjnej poprzez skonkretyzowanie i zindywidualizowanie ogólnej i abstrakcyjnej normy prawa administracyjnego. Zasady ogólne postępowania administracyjnego stosuje się z uwzględnieniem specyfiki postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia. Nie można go utożsamiać z postępowaniem dowodowym, o którym mowa w dziale II K.p.a., kiedy to organ przed wydaniem decyzji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie oceny przeprowadzonych dowodów. Jego przedmiotem jest badanie, czy w ewidencji i rejestrach są dane, które mogą być podstawą wystawienia zaświadczenia (por. VII SA/Wa 499/21, I OSK 728/19). W przedmiotowej sprawie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sposób jednoznaczny przesądził, że planowana przez skarżących zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego nie jest dopuszczalna. W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Faktem notoryjnym, który nie wymaga posiadania wiedzy specjalistycznej ani przeprowadzania dowodu, jest okoliczność, że każde zgrupowanie zwierząt takich jak psy (dla których miałby być przeznaczony hotel) skutkuje hasłem, niekiedy wręcz bardzo uciążliwym, uniemożliwiającym normalne, niezakłócone korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Tak zdaniem Sądu była wola uchwałodawcy, który zakładał w planie możliwość prowadzenia na ww. obszarze usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę. W przypadku zaś hałasu z takim wykraczającym poza działkę oddziaływaniem z pewnością mamy do czynienia. Z tych też przyczyn, mając na uwadze postanowienia planu miejscowego stanowisko organów jest w pełni zasadne. Warto też na marginesie dodać, że w niniejszej sprawie organy administracji orzekały w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w oparciu o trzeci wniosek skarżących tj. wniosek z dnia 10 maja 2022 r. Pierwotny wniosek skarżących złożony został w dniu 23 lipca 2021 r. (postępowanie zakończone postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2021 r. znak RGP 6724.Z.9.2021), a kolejny z dnia 26 stycznia 2022 r. został cofnięty. Co prawda zaświadczenie nie jest objęte regułą res iudicata, jednak przy niezmienionych okolicznościach prawnych i faktycznych ta sama strona nie może domagać się ponownie od tego samego organu wydania zaświadczenia o żądanej uprzednio treści (por. II SA/Lu 272/22). Rację przyznać należy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, bowiem strona w postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia 10 maja 2022 r. przedstawiła nowe okoliczności w sprawie poprzez przedłożenie opracowania technicznego i ekspertyzy technicznej, które miały potwierdzać stanowisko, wedle którego oddziaływanie planowanego do zmiany użytkowania mieści się w granicach działki. Ponadto do wniosku dołączono postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 230/2022 o nałożeniu obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Tym samym strona uprawniona była do ponownego ubiegania się o wydanie zaświadczenia o zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na hotel dla zwierząt. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że rozpoznając żądanie skarżących organ zasadnie zastosował art. 219 K.p.a. i odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżących treści. Zaświadczenie ze swej istoty jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 K.p.a.). Jeżeli określone fakty nie zaistniały, nie ma podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego te fakty (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2015 r., II GSK 566/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego żądanie wydania zaświadczenie stwierdzającego zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego w sytuacji, gdy ta zgodność nie zachodzi, nie mogło zostać uwzględnione. Organy wydając kwestionowane postanowienia nie naruszyły zatem powoływanych przez skarżących art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowalnego, nadto prawidłowo zastosowały art. 219 K.p.a. Sąd nie stwierdził także naruszenia powoływanych w skardze przepisów procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. ES