II SA/Łd 884/15

Dnia 13 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi L. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego ostateczność aktu własności ziemi 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego L. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu zażalenia L. W., utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...], nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] odmówił wydania L. W. zaświadczenia potwierdzającego, iż Akt Własności Ziemi nr [...] z dnia [...] jest ostateczny. W motywach organ wyjaśnił, iż wspomniany Akt Własności Ziemi wydany przez Naczelnika Gminy W. dla H. W.(matki M. W.), nie jest zaopatrzony w klauzulę wykonalności. W aktach znajduje się także zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez M. W. potwierdzające odbiór pisma wysłanego w postępowaniu w sprawie o wykroczenie. Wspomniane zwrotne potwierdzenie nie jest opatrzone ani datą ani numerem sprawy. Brak jest dowodów doręczenia Aktu Własności Ziemi stronom postępowania, dlatego pismem z dnia 19 maja 2015 roku Wójt Gminy W. zwrócił się do L. W. z prośbą o potwierdzenie, w formie pisemnego oświadczenia, wszelkich okoliczności dotyczących odebrania Aktu przez niego oraz pozostałe strony. W piśmie z dnia 15 czerwca 2015 roku L. W. oświadczył, iż nigdy nie otrzymał Aktu Własności Ziemi oraz nie są mu znane okoliczności odebrania bądź nieodebrania tegoż Aktu przez H. W. i nie jest w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów na tę okoliczność, natomiast z pozostałymi członkami rodziny nie utrzymywał żadnych kontaktów, dlatego nie ma wiedzy w tym zakresie. Wobec braku potwierdzenia, iż Akt Własności Ziemi został odebrany przez choćby jedną ze stron, organ uznał za zasadną odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż tenże Akt jest ostateczny. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie L. W. wskazał na naruszenie art. 217, art. 218 i art. 219 K.p.a. oraz przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, ustawy z dnia 19 października 1991 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz błędną ocenę materiału dowodowego i nieuwzględnienie wszystkich dowodów w sprawie. Zgodnie z przepisem § 104 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 października 2013 roku w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym, do wniosku o założenie księgi wieczystej należy przedłożyć akt własności ziemi zaopatrzony we wzmiankę o prawomocności, do czego zobowiązał autora zażalenia Sąd Rejonowy w Ł. V Wydział Ksiąg Wieczystych. Przedmiotowe żądanie dotyczy wydania zaświadczenia co do określonego stanu prawnego polegającego na urzędowym potwierdzeniu, że od decyzji nie służy odwołanie. Uzasadniając odmowę wydania zaświadczenia organ wskazał jedynie, iż brak jest dowodów doręczenia stronom Aktu Własności Ziemi. Tymczasem brak wiedzy w tym zakresie nie stanowi podstawy do odmowy wydania zaświadczenia, bowiem nie wyłącza ustalenia, iż akt ten został doręczony, a odwołania nie wniesiono. Ponadto wpis tego Aktu w ewidencję gruntów, jako podstawę wykazania w tym rejestrze autora zażalenia, jako właściciela działek objętych Aktem, stwarza domniemanie faktyczne, że podstawę wpisu stanowił akt ostateczny. Stosownie bowiem do treści § 67 pkt 1 w zw. z § 64 ust. 2 załącznika do zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 roku w sprawie ewidencji gruntów, podstawę wprowadzenia w ewidencji zmian stanowiły ostateczne decyzje administracyjne. Od czasu wejścia w życie ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z art. 23, prawomocne, ostateczne decyzje stanowią podstawę wprowadzenia zmian. Na potwierdzenie powyższego L. W. załączył do zażalenia wypis z rejestrów gruntów z dnia 2 lutego 2009 roku, w którym widnieje jako właściciel działek nr ewid.: 161, 190/1, 191 i 416. Na podstawie art. 15 ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie nieruchomości stanowiła podstawę do ujawnienia nowego stanu własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów. Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 19 października 1991 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, tj. z dniem 1 stycznia 1992 roku, możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, jaką był akt własności ziemi, stała się prawnie niedopuszczalna, co miało na celu zapewnienie stabilności prawa własności nieruchomości rolnych nabytych w trybie ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Wobec tego L. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołanym na wstępie postanowieniem, utrzymało w mocy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, przy czym, w myśl art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się w dwóch przypadkach: 1) jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do treści art. 218 § 1 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 K.p.a.). Dla Kolegium nie jest wątpliwe, iż organ ma obowiązek potwierdzenia faktów lub stanu prawnego tylko wtedy, gdy jest w posiadaniu prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów bądź danych. Stwierdzenie to dotyczy również postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. i oznacza, że organ, który nie posiada wyżej wymienionych dokumentów jest zwolniony z obowiązku wydania zaświadczenia. Główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu. Nakładanie na organ administracji publicznej obowiązku potwierdzenia danych, którymi on nie dysponuje powodowałoby, że jego działania należałoby uznać za niedopuszczalne, gdyż wkraczałyby one w kompetencje innych organów. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca zwrócił się do Wójta Gminy W. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż Akt Własności Ziemi jest ostateczny. Jak słusznie zauważył autor zażalenia, art. 15 ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250) stanowił, iż ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie własności nieruchomości stanowi podstawę do ujawniania nowego stanu własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów. Także przepisy dotyczące ewidencji gruntów, w tym aktualne rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2015 roku, poz. 542 ze zm.) w § 12 ust. 1 pkt 4 stanowi, iż prawo osób do gruntów uwidacznia się w ewidencji na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednak zasada, iż podstawą wpisu do ewidencji gruntów są ostateczne decyzje administracyjne nie wpływa i nie zmienia charakteru prawnego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia i charakteru prawnego samego zaświadczenia, które ma swoje umocowanie wyłącznie w danych posiadanych przez organ i bez nich nie może zostać wydane. Z treści uzasadnienia postanowienia pierwszej instancji jednoznacznie wynika, iż brak jest dostatecznych danych pozwalających zaświadczyć, iż Akt Własności Ziemi jest ostateczny. Załączona do akt sprawy oryginalna decyzja, czyli Akt Własności Ziemi, nie została opatrzona klauzulą wykonalności, jak również brak na niej jakiejkolwiek informacji dotyczącej ostateczności (czy prawomocności). Na podstawie tego Aktu, H. W.(córka A. i F.), stała się z mocy prawa właścicielką gruntów położonych we wsi Wincentów, gm. Widawa, oznaczonych jako działki nr ewid.: 161, 190, 191 i 416 o powierzchni 7,18 ha. W rozdzielniku tej decyzji, jako uczestników postępowania wymieniono: H. W., W. S., J. S. L. R., A. J., J. W., L. W., L. W. i M. W.. W zachowanych przez organ aktach uwłaszczeniowych brak jest dowodów doręczenia tego Aktu wymienionym osobom. L. W. oświadczył, iż przedmiotowego Aktu nigdy nie otrzymał, a okoliczności dotyczące jego doręczenia pozostałym uczestnikom postępowania nie są mu znane. W tej sytuacji – jak wskazało Kolegium – niewątpliwie brak wiedzy na temat otrzymania Aktu przez uczestników postępowania nie wyłącza ustalenia, iż Akt ten został doręczony, a odwołania nie wniesiono. Nie mniej jednak, organ nie jest w posiadaniu dokumentacji mogącej potwierdzić istnienie żądanego faktu, że Akt Własności Ziemi jest ostateczny. Brak takiej dokumentacji stanowi istotną i jednocześnie zasadniczą podstawę do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wydane w takich okolicznościach postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia – zdaniem Kolegium – nie narusza obowiązującego prawa. W skardze do sądu administracyjnego L. W. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wskazując na naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., czyli przepisów obligujących organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy. W motywach skargi jej autor powtórzył argumenty przedstawione w treści zażalenia wniesionego w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.), co obligowało Sąd do wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zauważyć wypada, iż przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy W. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego ostateczność Aktu Własności Ziemi. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał przepis art. 219 K.p.a. Kwestię wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego: "Wydawanie zaświadczeń". Zgodnie z treścią przepisem art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Podstawę prawną żądania skarżącego stanowił art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Powołując się na ten przepis skarżący – na podstawie art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 K.p.a. – wniósł o nadanie klauzuli prawomocności Aktowi Własności Ziemi nr [...]z dnia [...]. Jednakże przedmiotem postępowania nie mogła być kwestia nadania, bądź odmowy nadania decyzji administracyjnej klauzuli prawomocności, gdyż do wydania takiego aktu nie ma podstaw w obowiązujących przepisach. Przepisy regulujące postępowanie administracyjne, w tym Kodeks postępowania administracyjnego, nie przewidują procedury nadawania klauzuli prawomocności decyzjom administracyjnym, w szczególności klauzula taka nie jest nadawana w drodze decyzji lub postanowienia. Tzw. "klauzula prawomocności" jest w istocie szczególnym rodzajem zaświadczenia w rozumieniu art. 217 i nast. K.p.a. (por. np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2008 roku, II SA/Kr 606/08; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego przyznać wypada racje organom obu instancji, iż wniosek skarżącego o nadanie decyzji – Aktowi Własności Ziemi klauzuli prawomocności zakwalifikowały i rozpoznały w trybie przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z uzasadnienia kontestowanego postanowienia wynika, że podstawą odmowy wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści był brak dokumentów, które potwierdzałyby, że Akt Własności Ziemi jest ostateczny. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie miał on obowiązku zbierania nowych informacji w celu wydania zaświadczenia. W ocenie Sądu, odmowa wydania żądanego zaświadczenia z przyczyn podanych w uzasadnieniu nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Istotnie obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 K.p.a. nie może dotyczyć okoliczności, których ustalenie i ocena nastąpić może w postępowaniu jurysdykcyjnym, czyli w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Innymi słowy, jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu z uwagi na istotę jego działalności, organ ten może uchylić się od wydania zaświadczenia. Nie ma on obowiązku prowadzenia w tej sytuacji postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów, a działania takie należałoby uznać za niedopuszczalne, zwłaszcza w sytuacji gdy wkraczałyby one w kompetencje innych organów. Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, gdyż kompetencja Wójta Gminy do załatwienia wniosku strony o wydanie zaświadczenia nie była kwestionowana nawet przez ten organ, a załatwienie sprawy nie wymagało przeprowadzenia nowego postępowania rozpoznawczego. W okolicznościach sprawy Sąd wyraża pogląd, że w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nie powinno dochodzić do sytuacji, w której nie da się ustalić, czy wydana przez uprawniony organ decyzja administracyjna jest ostateczna. Wprawdzie należy zgodzić się z Kolegium, że na gruncie art. 218 § 2 K.p.a. organ może prowadzić postępowanie wyjaśniające tylko w niezbędnym zakresie to jednak należy uwzględnić szczególną sytuację jaka występuje w niniejszej sprawie. Ta szczególność wynika z faktu, że Akt Własności Ziemi był wydany ponad trzydzieści lat temu, a w okresie od jego wydania do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, zmieniały się organy, w których dyspozycji znajdowały się akta administracyjne. Jednocześnie – jak słusznie dostrzegł skarżący – podstawą wpisu do ewidencji gruntów są ostateczne decyzje administracyjne, w tym także Akt Własności Ziemi. Z dokumentów załączonych do akt wynika, że tenże akt stanowił podstawę wpisów w ewidencji gruntów, co pozwala postawić tezę, iż tenże akt jest ostateczny. Istniejąca sytuacja uprawnia zatem do stwierdzenia, że aktualnie organ zobowiązany do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, powinien uwzględnić podniesione wyżej okoliczności i podjąć wszelkie działania zmierzające do skompletowania akt administracyjnych w taki sposób, który pozwoliłby na rozpoznanie wniosku strony. Takie zaś działanie mieści się – zdaniem Sądu – w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. Rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może bowiem wiązać się z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, a także w szczególnych okolicznościach, sięgnięcia do akt innego postępowania bądź z wystąpieniem do innych organów o nadesłanie danych czy informacji, które umożliwią pełne rozpoznanie wniosku strony. Taka zaś sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe Sąd podzielił zarzut skargi, że organy administracji nie mogą powoływać się na brak zwrotnych poświadczeń odbioru Aktu Własności Ziemi oraz braku na nim klauzuli ostateczności w sytuacji, gdy bezspornym jest, iż tenże Akt został wydany, a z zamieszczonej na nim adnotacji wynika, że został on wysłany do stron. Przedmiotem ewentualnych ustaleń mogło być to, czy Akt został zaskarżony, tj. czy wniesiono od niego odwołanie. W konsekwencji przedstawionych wyżej rozważań, w ocenie Sądu, organy rozpatrujące sprawę nie wyczerpały wszelkich możliwości ustalenia, czy przedmiotowy Akt Własności Ziemi jest ostateczny. Organy pominęły kwestię wpisów w ewidencji gruntów i budynków, z których – jak wcześniej sygnalizowano – wynika, że skarżący figuruje w tej ewidencji, jako właściciel działki, a jako podstawa wpisu wskazany został Akt Własności Ziemi, a więc decyzja, której ostateczność jest przedmiotem ustaleń. Nie ulega wątpliwości, że przywołany wpis w ewidencji gruntów oparty na decyzji administracyjnej mógł nastąpić tylko na podstawie decyzji ostatecznej, która wpłynęła do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków (art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 520 ze zm.), co pośrednio świadczy również o tym, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Konieczne więc było zwrócenie się do właściwego starosty jako organu prowadzącego obecnie ewidencję gruntów i budynków (art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), o udzielenie informacji, kto i kiedy przesłał organowi prowadzącemu tę ewidencję Akt Własności Ziemi, celem wprowadzenia wynikających z niego zmian do ewidencji gruntów. Tą kwestią organy obu instancji jednak w ogóle się nie zajęły, mimo że z mocy art. 7 K.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i § 2 K.p.a. były do tego zobowiązane. Organ może także ustalić kto jest następcą prawnym organu drugiej instancji właściwego do rozpoznawania odwołań od Aktów Własności Ziemi i zwrócić się do tego podmiotu z zapytaniem czy toczyło się postępowanie odwoławcze. W konsekwencji organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 218 § 1 i § 2 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To z kolei spowodowało uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając wszystkie przedstawione szczegółowo wyżej uwagi eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. ms