II SA/Łd 884/18

Dnia 7 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów oddala skargę. A.B. Decyzją z [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a." – utrzymało w mocy decyzję własną z [...], nr [...], stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z [...], znak: [...], zezwalającej K. D. na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpiecznych poza instalacjami i urządzeniami. Kolegium wyjaśniło, że w decyzji z [...] stwierdzono, że: - zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego, tj. uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy P., obejmującego obszary w obrębach wsi: K., P.,(...); P. oprócz działek z obrębu geodezyjnego [...] o numerach ewidencyjnych 219/1, 219/2, 221, 222; P. oprócz obszaru między odnogami rzeki C. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] Nr [...], poz. [...])- uchwała ta w dalszej części uzasadnienia powoływana jako uchwała Nr [...]; w związku z powyższym została zrealizowana przesłanka z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.) – dalej powoływanej jako "u.o."; - nadto organ, wydając decyzję z [...] nie zwrócił też uwagi na uregulowanie art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) – powoływanej jako: "u.i.o.ś." oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – zwanego: "rozporządzeniem"; - w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z "instalacją" w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) – w skrócie: "p.o.ś.", a to przesądza, że przedsięwzięcie planowane przez K. D. jest przedsięwzięciem mogącym oddziaływać na środowisko, zatem do wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia winna zostać dołączona decyzja środowiskowa. Na tej podstawie Kolegium uznało, że weryfikowana decyzja rażąco narusza ww. przepisy prawa, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. D. zarzucił naruszenie przepisów o charakterze formalnoprawnym: 1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez orzeczenie z pominięciem istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez organ I instancji udzielający stronie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, odrzucenie wyjaśnień strony wniesionych w trybie art. 10 k.p.a.; 2. art. 6 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś., w związku z błędnym zakwalifikowaniem przetwarzania odpadów w instalacjach mobilnych jako wymienionych w § 3 pkt 80 rozporządzenia, pominięcie stanowiska WIOŚ, który nie przeprowadził uprzedniej kontroli instalacji przed wydaniem zezwolenia, gdyż jego zdaniem nie mamy do czynienia z instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś.; 3. art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez faktyczną odmowę oceny materiału dowodowego w postępowaniu "nieważnościowym" przedłożonym przez organ wydający zezwolenie na przetwarzanie odpadów, to jest Starostę [...]; 4. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a. w związku z prowadzeniem postępowania, w sposób nieuwzględniający norm szczególnych prawa materialnego to jest art. 42 u.o., na co wskazuje błędne przyjęcie, że decyzja udzielająca zezwolenia na przetwarzanie odpadów została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w związku brakiem decyzji środowiskowej; 5. art. 11 k.p.a. w związku z brakiem spójności działań Kolegium co do spornego zezwolenia, polegające między innymi na uchyleniu postanowienia Starosty [...] z [...], zawieszającego postępowanie administracyjne w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów, znak: [...], a tym samym dopuszczenia do zmiany zezwolenia, które następnie zostało unieważnione przez Kolegium; 6. art. 156 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., w związku z niedokonaniem szczegółowego zbadania i rozważenia wszystkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 156 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a następnie sporządzenia uzasadnienia decyzji z naruszeniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., co z kolei zapewnia realizację ogólnej zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 7. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z błędnym przyjęciem, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 8. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP - w związku z wykorzystaniem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, do wsparcia działań Wójta Gminy P. w zakresie realizacji nieprzysługujących mu ustawowo kompetencji do kwestionowania zezwoleń na przetwarzanie odpadów; 9. art. 157 § 2 k.p.a. w związku z pomieszaniem dwóch trybów inicjujących postępowanie: wnioskowego i z urzędu, a co jest następstwem braku weryfikacji wniosku złożonego przez Wójta Gminy P. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Starostę [...] z [...] udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów, znak: [...]. Ponadto wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. w związku z błędnym przyjęciem, że na terenie dopuszczonym w MPZP do eksploatacji kopalin, a następnie do rekultywacji, nie jest możliwe przetwarzanie odpadów poza instalacjami, z których część zostanie użyta do realizacji procesu rekultywacji; 2. art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię wyrażającą się błędnym przyjęciem, że odzysk odpadów poza instalacjami stanowi naruszenie zapisów planu o eksploatacji kopalin i przywróceniu po procesie rekultywacji terenom funkcji R/LS, a odzysk poza instalacjami stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz tożsame ze składowaniem odpadów. Po analizie ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, że decyzja Starosty [...] z [...], znak: [...], zezwalająca K. D. na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpiecznych poza instalacjami i urządzeniami została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. oraz z rażącym naruszeniem przepisu art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś. Kolegium wskazało, że przetwarzanie odpadów ma odbywać się na działkach oznaczonych w ewid. gruntów nr 178/1 i 179/1 w miejscowości I. gm. P.. Uchwała nr [...] Rady Gminy P.z [...] dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in.części Gminy P., w działek objętych wnioskiem istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka ozn. nr ewid. 178/1 od granicy działki przy drodze powiatowej [...] w kierunku południowo-wschodnim na długości ok. 190 mb oznaczona jest w planie jako 1PE (teren eksploatacji surowców naturalnych), pozostałą część działki stanowią tereny przeznaczone do zalesienia (R/LS). Natomiast działka ozn. nr ewid. 179/1 jest oznaczona w planie jako R/LS (przeznaczenie podstawowe - tereny lasów i zadrzewień). Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z pkt 7.6 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U., Nr 164, poz. 1587)., w części tekstowej i graficznej planu tereny przeznaczone na "gospodarowanie odpadami" oznacza się symbolem O. Uwzględniając treść art. 3 pkt 2 u.o. Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie plan miejscowy dla ww. nieruchomości takiego przeznaczenia nie przewidział. Dokonując analizy ustaleń zawartych w planie miejscowym, tj. ustaleń dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1PE oraz symbolem R/LS, a także mając na uwadze § 7 uchwały w sprawie planu miejscowego, Kolegium doszło do przekonania, że wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów na ww. terenach nie jest możliwe. Na działkach oznaczonych symbolem R/LS plan nie przewiduje możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Natomiast teren oznaczony symbolem 1 PE to teren eksploatacji surowców naturalnych, a nie przetwarzania odpadów. Również z ustaleń ogólnych planu, jak i przepisów szczegółowych dla całego opracowania planu nie wynika, aby dla terenów oznaczonych symbolem IPE oraz R/LS istniała możliwość prowadzenia na nich przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tak jest w rozpatrywanej sprawie. Opisana przez wnioskodawcę we wniosku i objęta decyzją Starosty [...] działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów nie jest zgodna z przepisami prawa miejscowego, gdyż działalność prowadzona na podstawie zakwestionowanej decyzji nie podlega zakwalifikowaniu do którejkolwiek z form działalności przewidzianych przepisami planu na tejże nieruchomości. Zdaniem Kolegium, faktycznie przepisy planu miejscowego dawały podstawę do przyjęcia, że ziściła się negatywna przesłanka wynikająca z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. w postaci niezgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego. Starosta [...] pomijając tę okoliczność rażąco naruszył ww. przepis. Za bezzasadny Kolegium uznało zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. w związku z błędnym przyjęciem, że na terenie dopuszczonym w planie miejscowym do eksploatacji kopalin, a następnie do rekultywacji, nie jest możliwe przetwarzanie odpadów poza instalacjami, z których część zostanie użyta do realizacji procesu rekultywacji. Na niezgodność zamierzonej działalności z przepisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazywał Wójt Gminy P. już w piśmie z 22 sierpnia 2017 r. stanowiącym odpowiedź na pismo Starosty [...] o zajęcie stanowiska w sprawie zgodności zamierzonej przez K. D. działalności z przepisami prawa miejscowego gminy P., co uszło uwadze Staroście [...] przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Zdaniem Kolegium, decyzja Starosty [...] z [...], której nieważność stwierdzono, wydana została również z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś., bowiem zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia nazbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanego na podstawie ustawy o odpadach. Kolegium stwierdziło, że poza sporem jest, że do wniosku z 16 maja 2017 r. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów (uzupełnionego pismem z 9 czerwca 2017 r.), wnioskodawca nie dołączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wbrew art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. W analizowanej sprawie przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja z [...] wymagało więc wydania decyzji środowiskowej. Opisany bowiem we wniosku oraz w decyzji sposób przetwarzania odpadów nie pozostawia wątpliwości, że będzie on dokonywany nie poza instalacją lecz w ramach instalacji, którą stanowi tzw. przesiewacz mobilny. Z akt sprawy wynika, iż w skład przesiewacza mobilnego wchodzi kosz zsypowy, przenośnik podający, przenośnik frakcji ciężkiej i jeden przenośnik do frakcji drobnej mineralnej. Przesiewacz może pracować samodzielnie lub w zestawieniu z kruszarką. Załadunek do przesiewania odbywać się będzie w sposób mechaniczny przy wykorzystaniu ładowarki czołowej. Przesiewacz umożliwia rozdział materiału zasypowego na co najmniej 2 frakcje. Przesiewacz mobilny ma być wynajmowany do wykonania usługi po zebraniu minimum 500 ton odpadów. Łącznie przedsiębiorca zamierza przetwarzać rocznie 16000 Mg odpadów. Praca przesiewacza odbywa się w jednym miejscu, a podczas pracy urządzenie nie przemieszcza się. Przetwarzanie odpadów wskazanych we wniosku w przesiewaczu mobilnym będzie niewątpliwie powodowało emisje do środowiska. Kolegium odwołało się następnie do treści art. 3 pkt 6 p.o.ś. oraz orzecznictwa sądów administracyjnego i stwierdziło, że stacjonarne urządzenie techniczne, to urządzenie, które ze względu na swój charakter przeznaczone jest do użycia w określonym miejscu i w ramach jego zwykłej eksploatacji pozostaje ono w jednym miejscu (nie następują zmiany jego położenia). Aby urządzenie techniczne można było uznać za instalację (przy założeniu, że jego eksploatacja może powodować emisję), musi ono posiadać cechę stacjonarności. Termin stacjonarne nie jest zdefiniowany ani w ustawie prawo ochrony środowiska, ani w żadnej innej. W związku z tym należy sięgnąć do potocznego jego znaczenia, które prowadzi do wniosku, iż dany obiekt jest stacjonarny, jeżeli nie zmienia miejsca swojego położenia, pozostaje na miejscu. Wobec powyższego trwałe związanie z gruntem nie jest tożsame z pojęciem stacjonarne, które ma szerszy zakres w stosunku do tego pierwszego, tj. każdy obiekt trwale związany z gruntem jest zarazem obiektem stacjonarnym, jednak odwrotnie brak jest takiej zależności. W doktrynie wskazuje się, że ustawodawca celowo użył w definicji instalacji terminu stacjonarne dla odróżnienia go od używanego już w polskim ustawodawstwie terminu trwałego związania z gruntem. Odróżnienie tych dwóch pojęć ma duże znaczenie w praktyce, gdyż pozwala na stwierdzenie, że urządzenie techniczne może zostać przeniesione i tym samym zmienić miejsce swojego funkcjonowania, przy czym dopiero po jego unieruchomieniu w danym miejscu spełni kryterium stacjonarności, a więc będzie mogło zostać uznane za instalację. Dane urządzenie będzie mogło zostać uznane za instalację, jeżeli zasadniczo działa w jednym określonym miejscu, i co prawda może być przemieszczane, ale przemieszczenie to ma charakter wyjątkowy, a nie powtarzalny. Urządzenie, które ze względu na swoją konstrukcję i właściwości techniczne może być przeniesione w inne miejsce (jest mobilne - nie jest trwale związane z gruntem) może być uznane za instalację wtedy, gdy jego funkcjonowanie może odbywać się wyłącznie w stanie unieruchomienia oraz gdy co do zasady jest ono przeznaczone do eksploatacji w jednym miejscu. W ocenie Kolegium przesiewacz mobilny jest urządzeniem, o którym mowa wyżej, a zatem stanowi instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś., która może powodować emisje, co przesadza, że przedsięwzięcie dla którego została wydana decyzja z [...] przez Starostę [...], jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym wraz z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia powinna być złożona decyzja środowiskowa. Z akt wynika, że taka decyzja nie została przedłożona. Kolegium podkreśliło, że omówione wyżej naruszenie prawa dotyczy przepisu prawa materialnego, które z uwagi na swój ciężar gatunkowy wywołuje również negatywne skutki społeczno-gospodarcze z punktu widzenia zasady praworządności obowiązującej organy administracji publicznej w ich działalności. Skutkiem decyzji z [...] było bowiem umożliwienie K. D. prowadzenie przedsięwzięcia, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez uzyskania przez ten podmiot, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta określa zaś warunki realizacji konkretnego przedsięwzięcia i jest wydawana po uprzedniej ocenie ewentualnych następstw dla środowiska wynikających z jego realizacji. Tego rodzaju naruszenie, z punktu widzenia interesu społecznego, w państwie prawa, jest bez wątpienia rażącym naruszenie prawa. Dokonując oceny decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym pod kątem naruszenia przepisów art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś., Kolegium dokonało oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego na gruncie przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o akta sprawy zakończonej wydaniem kwestionowanej decyzji Kolegium uznało, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem mieści się ona w dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Kolegium przedstawiło wyczerpujące uzasadnienie swojego stanowiska. W związku z powyższym Kolegium uznało, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś., w związku z błędnym zakwalifikowaniem przetwarzania odpadów w instalacjach mobilnych jako wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Wbrew temu co twierdzi skarżący, w rozpatrywanej sprawie, Kolegium dokonało kompleksowej, a nie pozornej, oceny zebranego materiału. Kolegium, zapoznało się z wyjaśnieniami złożonymi przez organ I instancji udzielający stronie zezwolenia na przetwarzanie odpadów w piśmie z 10 stycznia 2018 r., oraz wyjaśnieniami strony skarżącej wniesionymi w trybie art. 10 k.p.a., jednakże nie miały one istotnego znaczenia dla wyniku sprawy prowadzonej w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności, w którym organ ocenia tylko czy zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadząc takie postępowanie nie dokonuje ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej w zakresie przedmiotu prowadzonej działalności. Wadą kwalifikowaną obarczone jest już samo zezwolenie na prowadzenie działalności przez skarżącego, na podstawie którego przetwarza odpady. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie mogły odnieść skutku również te zarzuty skarżącego, które dotyczyły naruszenia przepisów prawa procesowego. Postawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 6, art. 7, art. 8 , art. 9, art. 77 i art. 80 Kpa) Kolegium oceniło jako chybione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, czym wypełnił obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. Argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji odnosi się do pełnego zakresu okoliczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Kolegium nie dokonało rozszerzającej interpretacji przesłanek nieważności decyzji. Kolegium dodało, że trafny jest pogląd skarżącego, że odzysk odpadów w sposób określony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami - nie podlega pod zapis § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże w rozpatrywanej sprawie przetwarzanie odpadów będzie odbywało się w instalacji, a nie poza nią. To, że mobilny przesiewacz wykorzystywany jest okresowo, nie dyskwalifikuje go z urządzeń, o których mowa w art. 3 pkt 6 p.o.ś. Wbrew temu co twierdzi skarżący objęte wnioskiem przedsięwzięcie podlega zatem pod dyspozycję § 3 ust. 1 pkt 80 ww. rozporządzenia i wymaga decyzji środowiskowej. Starosta [...] w trakcie postępowania w sprawie wydania zezwolenia wystąpił do Delegatury WIOŚ w P. z prośbą o zajęcie stanowiska czy przetwarzanie odpadów odbywać się będzie poza instalacją czy w instalacji zgodnie z ustawą o odpadach. Jednakże na tak zadane pytanie nie uzyskał odpowiedzi. Lecz wskazano, że WIOŚ na mocy art. 41a ustawy o odpadach przeprowadza jedynie kontrole i wydaje postanowienie w zakresie spełnienia wymagań ochrony środowiska przez instalację - nie jest organem właściwym do interpretacji przepisów". Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego trudno uznać, iż WIOŚ potwierdził, iż stosowanie okresowe instalacji mobilnych nie prowadzi do sytuacji stypizowanej w art. 3 pkt 6 p.o.ś. W ocenie Kolegium nie był uzasadniony zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. i art. 7 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wykorzystanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, do wsparcia działań Wójta Gminy P. w zakresie realizacji nieprzysługujących mu ustawowo kompetencji do kwestionowania zezwoleń na przetwarzanie odpadów. Wójt zasygnalizował jedynie i podał okoliczności, które jego zdaniem świadczyły o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji przez Starostę [...] z [...] (na co zwracał już uwagę w trakcie postępowania w sprawie wydania zezwolenia, a czego zdaje się Starosta nie zauważył). Natomiast, Kolegium jest właściwe do oceny, czy na skutek tej sygnalizacji będzie zobligowane do wszczęcia postępowania z urzędu. Nadto, Kolegium podkreśliło, nie jest związane wyłącznie zarzutami strony wnioskującej o stwierdzenie nieważności decyzji, lecz bada wszystkie okoliczności, które mogą wskazywać na naruszenie wynikające z art. 156 k.p.a. Wbrew temu co podaje skarżący, organ wnioskujący nie wskazał na kwestie proceduralne związane zbadaniem decyzji środowiskowej, lecz wskazał jako podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o., tj. na niezgodność zamierzenia z przepisami prawa miejscowego. W ww. sytuacji nie nastąpiło więc pomieszanie dwóch trybów inicjujących postępowanie: wnioskowego i z urzędu. Pismo Wójta Gminy P. stanowiło bowiem jedynie pismo sygnalizacyjne, natomiast Kolegium było właściwe do rozważenia możliwości wszczęcia postępowania z urzędu, co też uczyniło. Według Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiła również nieodwracalność skutków prawnych. Zarówno w trakcie postępowania nieważnościowego przed organem I instancji, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca nie wskazała, jakie to nieodwracalne skutki powstały w związku z wydaną decyzją przez Starostę [...]. W rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, że wykonanie decyzji spowodowało powstanie takiego stanu faktycznego lub prawnego, że nie jest już możliwy powrót do stanu pierwotnego, to znaczy sprzed wykonania decyzji. Skutki prawne decyzji administracyjnej nie wymagają zniesienia w drodze postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium, bez wpływu na ocenę rażącego naruszenia wskazanych wyżej przepisów w decyzji Starosty [...] z [...], pozostaje także fakt, iż, jak podaje skarżący, Marszałek Województwa [...] decyzją z [...], znak [...], dla analogicznych zapisów planu wydał zezwolenie na przetwarzanie odpadów (odzysk poza instalacjami polegający na wypełnieniu wyrobiska), skoro jest to odrębne, niezależne od przeprowadzonego w niniejszej sprawie, postępowanie administracyjne. Za niezasadny Kolegium uznało także zarzut braku spójności działań Kolegium co do spornego zezwolenia, polegający na uchyleniu postanowienia Starosty [...] z [...] zawieszającego postępowanie administracyjne w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...], tym samym dopuszczenia do zmiany zezwolenia, które następnie zostało unieważnione przez Kolegium. Zaznaczono, że inne przesłanki decydują o zawieszeniu postępowania, inne umożliwiają zmianę decyzji organu I instancji, a jeszcze inne decydują o stwierdzeniu nieważności decyzji. Zatem brak jest podstaw do zarzucania niespójności skoro organ w każdym z tych postępowań dokonuje oceny innych okoliczności i przepisów. W ocenie Kolegium, przy wydaniu decyzji nie naruszono też art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), bowiem określonego w art. 35 ww. ustawy uprawnienia wykorzystania terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu, nie można odnieść do sytuacji takiej jaka była przedmiotem oceny Kolegium. Wskazany wyżej przepis umożliwia podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia. Natomiast, organ w postępowaniu z wniosku o udzielenie zezwolenia w trybie art. 41 u.o., bada stan prawny na dzień wydania decyzji. Musi zatem ocenić, czy w momencie wydawania zezwolenia zamierzenie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie można jednocześnie przyjmować, iż w przypadku niezgodności z planem, wobec zmiany przeznaczenia terenu w okresie obowiązywania poprzedniego zezwolenia, dopuszczalne jest uznanie, iż możliwe jest prowadzenie dotychczasowej działalności zgodnie z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę od sądu administracyjnego złożył K. D., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez orzeczenie z pominięciem istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, i nieuwzględnieniem zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2) art. 6 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 2 u.i.o.ś., w związku z utrzymaniem w mocy orzeczenia stwierdzającego nieważności decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów w urządzeniach mobilnych nie posiadających przymiotu stacjonarności, a zatem nie będącymi instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś.; 3) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez faktyczną odmowę oceny materiału dowodowego w postępowaniu "nieważnościowym" z powołaniem na to, iż materiał dowodowy objęty wnioskiem strony nie ma związku z rozpatrywaną sprawą;, 4) naruszeniem art. 6 w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a. w związku z nie uchyleniem skarżonej decyzji w sytuacji, gdy przesłanka stwierdzenia nieważności została wywiedziona tylko i wyłącznie w trybie wykładni stacjonarności instalacji oraz wykładni zapisów prawa miejscowego tj. uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy P.; 5) naruszeniem art. 6, 8 i 12 k.p.a. w związku z wydaniem decyzji w sprawie szczególnie skomplikowanej, w terminie niespełna 14 dni od daty doręczenia odwołanie przez skarżącego; 6) naruszeniem art. 15 k.p.a. w związku z nierozpoznaniem zarzutów skarżącej na etapie odwołania, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów, nie wskazaniem w uzasadnieniu, z którymi zarzutami organ się zgadza, jak również przyznania sobie przez organ odwoławczy prawa do pominięcia do rozpatrzenia niektórych zarzutów skarżącej; 7) art. 80 w związku z art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego (brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego, brak ustalenia stanu faktycznego) i poprzestaniu na kontroli decyzji organu pierwszej instancji i to wyłącznie w granicach zarzutów odwołania, 8) art. 156 § 1 w zw. z art 77 § 1 i art. 90 k.p.a., w związku z odstąpieniem od przeprowadzenia rozprawy, nie dokonaniem szczegółowego zbadania i rozważenia wszystkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 156 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., co z kolei zapewnia realizację ogólnej zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 9) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z błędnym przyjęciem, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, 10) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 158 §1 k.p.a. poprzez dopuszczenie do sytuacji, że Wójt Gminy P. de facto eliminuje z przestrzeni prawnej, ostateczną decyzji Starosty [...] z [...] 11) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP w związku z wykorzystaniem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, do obrony prawnej działań Wójta Gminy P., nie wynikających z żadnego przepisu kompetencyjnego, który by przyznawał Wójtowi Gminy uprawnienie do zaskarżania wydanej decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zarówno w trybie zwykłym jak nadzwyczajnych środków zaskarżenia (wnioskowania o stwierdzenie nieważności); 12) art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechania dowodowe wymagające wiedzy specjalistycznej, co do zapisów kwestii instalacji jak również wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P.; 13) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 3 pkt 80 rozporządzenia w związku z błędnym wskazaniem, że doszło do naruszenia ww. przepisu rozporządzenia, a organ wydający zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydał je bez uzyskania decyzji środowiskowej; 14) art. 157 § 2 k.p.a. w związku z pomieszaniem dwóch trybów inicjujących postępowanie: wnioskowego i z urzędu, a co jest następstwem braku weryfikacji wniosku złożonego przez Wójta Gminy P., a fakt ten został zaaprobowany przez organ odwoławczy. Powyższe skutkuje naruszeniem zasady obiektywizmy i bezstronności. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. u.o. w związku z błędnym przyjęciem, że na terenie dopuszczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do eksploatacji kopalin, a następnie do rekultywacji, nie jest możliwe przetwarzanie odpadów poza instalacjami z których część zostanie użyta do realizacji procesu rekultywacji; 2) art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię wyrażającą się błędnym przyjęciem, że odzysk odpadów poza instalacjami stanowi naruszenie zapisów planu o eksploatacji kopalin i przywróceniu po procesie rekultywacji terenom funkcji R/LS, a odzysk poza instalacjami stanowi przedsięwzięcie mogąco znacząco oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast, co do zarzutów nieobjętych odwołaniem Kolegium stwierdziło, że nie naruszyło przepisów procedurach, ani przepisów prawa materialnego dokonując rozstrzygnięcia jako organ II instancji. Podejmując zaskarżoną decyzją Kolegium działało w granicach prawa, w oparciu o konkretnie wskazane normy prawa materialnego, z których wywiedziono, że okoliczności sprawy uzasadniały podjęcie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...], znak: [...], zezwalającej skarżącemu na przetwarzanie odpadów. Podstawę stwierdzenia nieważności stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. (zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego) oraz art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś. (brak załączenia decyzji środowiskowej do wniosku o wydanie zezwolenia w sytuacji, gdy przedsięwzięcie należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). W ocenie Kolegium nietrafnie strona skarżąca zarzuca uchybienie przepisom procesowym, bowiem organ prowadzący postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji nie jest upoważniony do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu tym organ bada, czy decyzja administracyjna jest dotknięta jedną zwad, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Działanie organu w trybie o stwierdzenie nieważności decyzji wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i różni się zasadniczo od postępowania zwykłego - odwoławczego. W tym postępowaniu nie ma proceduralnej możliwości poszerzania materiału dowodowego. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych - uzupełniających ustaleń faktycznych, wobec czego organ opiera się wyłącznie na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, na etapie ponownego rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, Kolegium nie było uprawnione do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w tym również do przeprowadzenia rozprawy. Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaś ogólne wskazanie na brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania, nie daje organowi możliwości zidentyfikowania zarzutu, do którego zdaniem skarżącego się nie odniesiono. Twierdzenie skarżącego odnośnie braku ustosunkowania się do konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w sytuacji gdy we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zarzucono tego, jest bezpodstawne. Kolegium uznało również, że nie uchybiło art. 15 k.p.a., bowiem stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania, rozpoznało ponownie sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji. To, że w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium wydało decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia odwołania nie świadczy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, ani o pobieżnym potraktowaniu sprawy. W związku z powyższym Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Kontroli sądu zostały poddane decyzje wydane w postępowaniu nieważnościowym. Z akt administracyjnych w niezbity sposób wynika, że postępowanie to zostało wszczęte z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie na wniosek Wójta Gminy P. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie doszło do pomieszania trybu wnioskowego i trybu postępowania wszczynanego z urzędu. Zarzuty skarżącego co do działań podjętych przez Wójta Gminy P. pozbawione są zasadności. Wójt, jak każdy obywatel ma prowo zwrócić się do organu z sygnalizacją dostrzeżonych nieprawidłowości. Słusznie argumentuje SKO, że nie doszło do przekroczenia kompetencji przez Wójta czy do nadużycia przez niego uprawnień. To Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ nadrzędny nad organem, który wydał ostateczną decyzję w [...] rozstrzygneło samodzielnie i autonomicznie o stwierdzeniu jej nieważności. Nie doszło zatem w tym kontekście do naruszenia art. 156 art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 158 §1 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 Konstytucji., który to zarzut zawarto w punktach 10 i 11 skargi. Nie są trafne zarzuty dotyczące wadliwego, niekompletnego postępowania wyjaśniającego przez Kolegium. SKO zgromadziło dokumenty niezbędne do wyjaśnienia, czy nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w szczególności załaczając tekst miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeanalizowało zgodność planowanej inwestycji z jego treścią. Należy pamiętać, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie bada ponownie merytorycznie sprawy, nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w takim zakresie jak w postępowaniu zwykłym. Zarzut nieważności skierowany jest do decyzji, to przede wszystkim ona jest przedmiotem kontroli. W skardze nie wskazano również na przesłanki uzasadniające powyższy zarzut. W szczególności nie może odnieść skutku arzut naruszenia art. 90 k.p.a. wywodzony z nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Przy tym nieprawidłowo powołano ten przepis, który reguluje obowiązki organu związane z wyznaczeniem rozprawy, a więc w sytuacji, gdy organ zdecydował o jej przeprowadzeniu. Pełnomocnikowi skarżącego zapewne chodziło o przepis art. 89 k.p.a., wskazujący na przesłanki wyznaczenia rozprawy – przyspieszenie lub uproszczenie postępowania (§1), potzeba uzgodnienia interesów stron konieczność wysłuchania świadków lub biegłych (§2). Ocena, czy zachodzą przesłankiwyznaczenia rozprawy, należy do prowadzącego je organu. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, a więc w której bada się kryterium zgodności rozstzrygniecia z normami prawa rozprawa nie wydaje się niezbędna. Przy tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymgów art. 107 § 3 k.p.a. w sposób wyczerpujący, pozwalający na weryfikację motywów rozstzrygnięcia dokonano analizy przesłanek i wyjaśniono, co legło u podstaw uznania za nieważną ostatecznej decyzji Starosty z [...]. Arguentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej ecyzji odnosi się do istotnycy zarzutów odwołania. Tak więc nie mogłu odnieść skutków zarzuty naruszenia zasad i procedury postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło na podstawie art. 156 1 pkt 2 k.p.a. i jako przesłankę stwierdzenia nieważności wskazało rażące naruszenie prawa wyrażające się w wydaniu przez Starostę pozwolenia na inwestycję sprzeczną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w wydaniu pozwolenia bez wymaganej decyzji środowiskowej na przetwarzanie odpadów. W ocenie Kolegium decyzja Starosty rażąco narusza normę art. 46 ust.1 pkt 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania sporej decyzji Starosty, to jest we [...] właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Przy tym wyjaśnić należy, że późniejsza nowelizacja ustawy wprowadziła w zakresie cytowanego przepisu jedynie zmianę redakcyjną, obecnie bowiem przepis ten obliguje organ do odmowy wydania zezwolenia, gdy zamierzony sposób gospodarowania jest niezgodny z przepisami, w tym z przepisami prawa miejscowego. Zmiana ta, wprowadzona z dniem 5 września 2018 roku przez art.1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. (Dz.U.2018.1592) pozostaje bez wpływu na zasadność weryfikowanej decyzji. Trafna jest konstatacja Kolegium, iż sporna inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O zakazie działalności tego rodzaju przesądza § 7 pkt 1) planu miejscowego, który dla całego obszaru objętego planem wprowadza poza terenami przemysłowymi zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z uwagi na to, że przepis ten nie wskazuje, czy chodzi o przedsięwzięcia mogące zawsze czy tylko potencjalnie oddziaływać na środowisko, to należy przyjąć, że chodzi o każdy z tych dwóch rodzajów przedsięwzieć, a więc również o te, określone w § 3 pkt 80 rozporządzenia, powołanego we wcześniejszej części uzasadnienia. Dla rozpoznawanej sprawy istotne jest wskazanie, że w uchwale nr [...] Rada Gminy P. tereny przemysłowe określiła jako tereny "P". Inwestycja skarżącego nie jest zokalizowana na terenach przemysłowych. Jak wynika z ustaleń organu, nieruchomości objęte decyzją Starosty z [...] to działki ewidencyjne nr 178/1 i działka nr 179/1. Działki te znajdują się w obszarze chronionego krajobrazu, obszarze zbiornika wód podziemnych oraz w obszarze zlewni chronionej rzeki P.. Działka 178/1 na długości około 190 metrów znajduje się na terenie oznaczonym wplanie jako PE, w pozostałej części na terenie R/LS, zaś działka 179/1 w całości położona jest na terenie oznaconym w planie jako R/LS. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R/LS plan ustala jako przenaczenie podstawowe – tereny dolesień na gruntach klay V i VI, zakaz sytuowania nowej zabudowy, pozostałe ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wg ustaleń ogólnych planu i przepisów szczególnych obowiązujących dla całego opracowania. Trafny jest w tej sytuacji wniosek SKO, iż m.p.z.p. nie przewiduje na tym terenie działalności związanej z przetwarzaniem odpadów. Natomiast teren oznaczony symbolem 1PE to teren eksploatacji surowców naturalnych, po zakończeniu działalnosci związanej z pozyskiwaniem zwiru i piasku plan nakłada obowiązek rekultywacji terenu, dopuszczając zagospodarowanie niesprzeczne z funkcją chronionego krajobrau, obowiązek prowadzenia rekultywacji wyrobiska poeksploaacyjnego, sukcesywnie, niezwłocznie po uwolnieniu poszczególnych terenów z zasobów geologicznych, zakaz składowania odpadów i ścieków, w tym także powstałych na sktek prowadzonej eksploatacji. Plan dopuszcza sytuowanie niezbędnych urządzeń kubaturowych związanych z ruchem zakładu górniczego, niepołączonych trwale z gruntem, o tymczasowym charakterze, przewidzianych do likwidacji po zakończeniu eksploatacji złoża Tak więc z ustaleń planu nie wynika możliwość prowadzenia działalności związanej z przetwarzaniem odpadów. W ocenie sądu wskazuje na to przytoczone wcześniej ogólne unormowanie planu (§7 ust.1 ). Wynika to także z treści § 8 ust. 59 pkt 8 ust.60 pkt 8, które normując przeznaczenie szcegółowe terenów dolesień i terenów eksploatacji odsyłają do unormown ogólnych, a więc także § 7 uchwały. Dla terenu dolesień plan w ogóle nie przewiduje jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a dla terenu eksploatacji przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko. Tereny inwestycji nie są zatem terenami, na których można umiejscowić przedsięwzięcia związane z gospodarką odpadami Przedstawiona wyżej ocena jest odmienna od oceny wynikającej z powoływanej przez skarżącego decyzji Marszałka Województwa [...], który wydał dla tego samego terenu decyzję zezwalającą skarżącemu na przetwarzanie odpadów poza instalacją. Skarżący jednak decyzji tej nie załączył, trudno zatem podjać polemikę z zawartą w niej argumentacją. Przedstawiony w innym postępowaniu przez inny organ nie ma jednak wpływu na oocene argumentów przedstawionych przez organ w tej sprawie. Słusznie wyjaśnia również Kolegium, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia rozstrzygniecie wniosku o zawieszenie postepowania w innej sprawie administracyjnej Trafnie podreśla organ, że inne przesłanki badane były w postępowaniu o aminę decyzji, inne zaś w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności. Konstatacja, że działalność, na którą udzielono zezwolenia w weryfikowanej przez Kolegium decyji Starosty z [...] jest rzeczna z planem wynika z faktu zakwalifikownia tej działalności do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na srodowisko. i Zgodnie z §3 pkt 80 rozporządzenia, przedsięwzieciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać naśrodowisko są instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem (...), a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Spór w tym zakresie koncentruje się na ocenie, czy inwestor planował odzysk odpadów w ramach instalacji czy poza nią, w szczególności, czy urządzenie służące do odzysku wskazywane przez inwestora nie jest instalacją w rozumieniu przepisów. Nie jest trafna argumentacja inwestora, że rodzaj spornego urządzenia świadczy, iż jest to urządzenie mobilne a nie instalacja. Chodzi o przesiewacz mobilny, którego działanie opsiano w części historycznej uzasadnienia i który to opis nie jest kwestionowany. Sąd podziela w pełni stanowisko organu administracji, że to urządzenie ma charakter urządzenia stacjonarnego, pracuje bowiem jedynie w fazie unieruchomienia. Okoliczność, ze urządenie to jest mobilne w tym znaczeniu, że nie jest trwale związane z gruntem i może być przemieszczane nie ma przesadzajacego znaczenia. Istotne jest, że pracuje w momencie postoju. Trafnie zwraca uwagę organ, że urządzenie, które ze względu na swoją konstrukcję i właściwości techniczne może być przeniesione w inne miejsce (jest mobilne - nie jest trwale związane z gruntem) może być uznane za instalację wtedy, gdy jego funkcjonowanie może odbywać się wyłącznie w stanie unieruchomienia oraz gdy co do zasady jest ono przeznaczone do eksploatacji w jednym miejscu. Dlatego też uzaasadniony jest wniosek, że mamy do czynienia z przetwarzabuem/odzyckiem odpadów w ramach instalacji. Skoro zaś mamy do czynienia z odzyskiem odpadów w ramach instalacji, to zastosowanie znajdzie § 3 pkt 80 rozporządzenia, kwalifikujący takie przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. To zaś oznacza konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka decyzja warunkuje możliwość ubiegania się o zezwolenie na odzysk odpadów, jej brak również świadczy o rażącym naruzeniu prawa przy wydawaniu przez Starostę decyzji zezwolenia na odzysk odpadów. Na marginesie wskazać w tym miejscu wypada, że choć nie można przesądzać o wynikach postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, to skoro art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. zakłada, że przedsięwzięcie ma być zgodne z planem, a jak z powyższego wynika, takie nie jest, to prawdopodobnie inwestor nie uzyskałby decyzji środowiskowej, co jest kolejnym argumentem na to, że zezwolenie na odzysk odpadów dotknięte jest wadą nieważności. Nie ma racji skarżący, że zaskarżona decyzja narusza unormowanie art. 35 u.p.z.p., bowiem przepis ten uprawnia jedynie do kontynuowania dotychczasowego wykorzystywania terenu, pomimo wejścia w życie zapisów planu, które ustalają nowy sposób zagospodarowania tego terenu. Przepisy obowiązującego planu weszły w życie w styczniu 2006 r. zatem obowiązywały w dniu wydania przez Starostę [...] decyzji zezwalającej na odzysk odpadów. Unormowanie art. 35 u.p.z.p. nie ma więc w niniejszej sprawie zastosowania. Reasumując, Kolegium wykazało, że w sprawie chodzą przesłanki stwierdzenia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] z rażącym naruszeniem prawa wobec sprzeczności decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i brakiem decyzji środowiskowej dla inwestycji. Zatem wobec braku podstaw do uwzglęnienia sargi sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302). a.tp.