II SA/Łd 885/15

Dnia 18 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 roku sprawy ze skargi M. J. i J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda [...] w wyniku rozpoznania odwołań J. J. i M. J. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]r., w przedmiocie pozwolenia na budowę utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Starosta [...], powołaną decyzją, zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i M. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego na działce o nr ewid. 90/60 (obręb geod. [...]), położonej w W. przy ul. A. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. J. i M. J. Skarżący zakwestionowali usytuowanie kotłowni zaprojektowanej w budynku gospodarczo–garażowym bezpośrednio przy granicy ich nieruchomości oznaczonej jako działki o nr ewid. 90/58 oraz 90/57. Podali, iż na działce 90/57 usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny i sporna kotłownia znajduje się zbyt blisko okien ich sypialni (ok. 4-5 m), a z uwagi na przeważające wiatry zachodnie będą narażeni na wdychanie spalin z komina. Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż inwestorzy do wniosku złożonego dnia 16 kwietnia 2015 roku dołączyli kompletny projekt budowlany oraz wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Zaprojektowany budynek mieszkalny jednorodzinny jest budynkiem parterowym niepodpiwniczonym z poddaszem użytkowym i dwuspadowym dachem o kącie nachylenia połaci 30°, w konstrukcji murowanej. Budynek gospodarczo-garażowy zaprojektowano jako jednokondygnacyjny z dachem jednospadowym o kącie nachylenia połaci 5°, z odprowadzeniem wód na własną działkę, w konstrukcji murowanej. Budynki są niezależne, oddzielone dylatacją. Budynek gospodarczo-garażowy przeznaczony jest na pomieszczenia garażowe z częścią gospodarczą oraz kotłownią dla obsługi budynku mieszkalnego jednorodzinnego z kotłem na paliwo stałe (ekogroszek). Odnosząc się do podniesionych w odwołaniach zarzutów organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki. W każdej jednak sytuacji ich realizacja winna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju inwestycji wskazują stosowny tryb postępowania administracyjnego. Komin w kotłowni zaprojektowano w odległości 2,00 m od granicy działki niezabudowanej o nr ewid. 90/58 i ponad 10,00 m od narożnika budynku mieszkalnego usytuowanego na działce skarżących o nr ewid. 90/57. Wojewoda podkreślił, że brak jest przepisów dotyczących odległości komina od granicy działki lub innych budynków. Dodatkowo organ zaznaczył, że zakres, jakiemu podlega sprawdzenie projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, został precyzyjnie określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. 1409, ze zm.), zwanej dalej p.b. Powyższe koresponduje z przewidzianą w tej ustawie szeroką odpowiedzialnością projektanta. Za wszelkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada projektant. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany opracowany został z zachowaniem ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta W. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta w W. z dnia [...]r. oraz zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Działka inwestorów oznaczona nr 90/60, o powierzchni 701,00 m² położona w W. przy ul. A, znajduje się na obszarze planu o symbolu [...]. Na tej działce projektuje się budowę budynku mieszkalnego usytuowanego w odległości 4,00 m od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki skarżących o nr ewid. 90/58 oraz budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w narożniku działki inwestycyjnej, przylegającego bezpośrednio do granicy działki o nr ewid. 90/58 i działki o nr ewid. 90/59, w granicy której również usytuowany jest budynek gospodarczy. Wojewoda stanął na stanowisku, iż sporna inwestycja nie oddziałuje w sposób szkodliwy na otaczające środowisko i nie tworzy zagrożeń dla bezpieczeństwa przyszłych użytkowników. W skardze na powyższą decyzję M. i J. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie obrazę art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. w związku z pominięciem dowodu z przesłuchania M. i J. J., nieuwzględnieniem zgłaszanych przez nich zastrzeżeń i niezbadaniem wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno zostać oparte ostateczne rozstrzygnięcie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnieśli, iż na każdym etapie postępowania przedstawiali swoje zastrzeżenia do projektu budowlanego, lecz organ który wydał następnie decyzję za każdym razem informował, że jakiekolwiek zastrzeżenia można wnosić tylko do wydanej decyzji. Skarżący nie zgodzili się z organem, iż sporna inwestycja nie oddziałuje w sposób szkodliwy na otaczające środowisko, albowiem wymóg ochrony przed zadymieniem sąsiadów wynika z ogólnych warunków ochrony czystości powietrza. Zdaniem strony wyloty przewodów dymowych i spalinowych na sąsiadujących budynkach powinny być wyprowadzone przynajmniej powyżej okapów dachowych wyższego domu. Skarżący nie podzielili argumentacji organu, że "za wszelkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada projektant", który co do zasady powinien mieć odpowiednią wiedzę z zakresu prawa budowlanego oraz dysponować stosowną wiedzą techniczną. Wskazali, że usytuowanie budynku w granicy powinno być rozwiązaniem ostatecznym, które zawsze należy szczególnie uzasadnić. W ocenie skarżących organ, powinien był udowodnić, że interes inwestorów jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień skarżących, dla których utrzymanie zaskarżonej przez nich decyzji organu I instancji jest wysoce krzywdzące. Oparcie decyzji jedynie na materiale dowodowym korzystnym dla inwestorów, przy jednoczesnym zaniechaniu uwzględnienia słusznego interesu skarżących, w tym zaniechaniu ich przesłuchania, stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania, która miała wpływ na treść wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem prawo nie zostało naruszone. A zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; a ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1-2 p.b.). W ocenie Sądu organ prawidłowo wywiązał się z określonych wyżej obowiązków. Należy zgodzić się z wnioskami organu, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta W. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta w W. z dnia [...]r., gdzie położona jest działka inwestorów. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 planu, przewidującego szczegółowe ustalenia dla jednostki planistycznej [...] (właściwej dla działki inwestorów), teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z możliwością realizacji budynków gospodarczych i garaży. Przy realizacji nowej zabudowy gospodarczej i garaży dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicach działek (§ 49 ust. 2 pkt 3 lit. d. planu). Z kolei zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Wobec treści przywołanych przepisów nie ma wątpliwości, że inwestorzy są uprawnieni do zlokalizowania budynku gospodarczo-garażowego bezpośrednio przy granicy działek. Prawidłowa jest też ocena organu, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.). Zarzuty skarżących co do sposobu wyprowadzenia wylotów przewodów kominowych z budynku gospodarczego, w którym planuje się usytuowanie kotłowni nie znajdują uzasadnienia w świetle obowiązujących norm prawnych. Regulacje w zakresie wysokości wyprowadzenia przewodów kominowych ponad dach budynku odnoszą się do zapewnienia prawidłowego działania palenisk. Przepis § 142 ust. 1-2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Wymaganie to uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych. Z analizy projektu budowlanego wynika, że sporny komin ma być wykonany zgodnie z normą PN-89/B-10425, odnoszącą się do długości komina w budynkach, a więc z uwzględnieniem przytoczonych przepisów. Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków, przy zachowaniu warunków określonych w § 175 ust. 1 rozporządzenia. Wyloty przewodów powinny znajdować się wyżej niż 2,5 m ponad poziomem terenu. Dopuszcza się sytuowanie tych wylotów poniżej 2,5 m, lecz nie mniej niż 0,5 m ponad poziomem terenu, jeżeli w odległości do 8 m nie znajduje się plac zabaw dla dzieci lub inne miejsca rekreacyjne (ust. 2 § 175). Odległość między wylotami przewodów powinna być nie mniejsza niż 3 m, a odległość tych wylotów od najbliższej krawędzi okien otwieranych i ryzalitów przesłaniających nie mniejsza niż 0,5 m (ust. 2 § 175). Z ustaleń organu, znajdujących potwierdzenie w części graficznej projektu budowlanego, wynika, że odległości komina od granic działki skarżących oraz od ich budynku mieszkalnego z oknami usytuowanymi od strony zachodniej odpowiadają powyższym wymogom. Brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 10 k.p.a., gdyż z akt sprawy wynika, że skarżącym doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem. W aktach nie ma śladu, aby – przed złożeniem odwołania – skarżący wyrazili swoje zastrzeżenia, bądź zgłosili wnioski dowodowe, zatem organ odwoławczy poprawnie przyjął, że nie skorzystali oni ze swych uprawnień, choć mieli taką możliwość (art. 81 k.p.a.). W ocenie Sądu, nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z przesłuchania skarżących nie stanowi naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazują na okoliczności, które chcieliby przedstawić organowi, a zostali tego pozbawieni, co skutkowało rozstrzygnięciem, które byłoby zgoła odmienne, gdyby mogli przedstawić swoje wyjaśnienia. Materiał zgromadzony w aktach sprawy słusznie został oceniony przez organ jako wystarczający do merytorycznego załatwienia sprawy zgodnie z wymogami prawnomaterialnymi i nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ zrealizował więc obowiązek wynikający z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). W piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). Wobec tego, iż ocena organu o kompletności materiału dowodowego dla potrzeb rozstrzygnięcia była prawidłowa, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. A. P.