II SA/Łd 885/25

Dnia 29 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant Starszy specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 7 października 2025 r. nr 1001-IWK.0150.88.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia 7 października 2025 r., nr 1001-IWK.0150.88.2025 wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a.; art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p.; Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia 4 września 2025 r., znak: 368000-CWW.0150.17.2025 o odmowie udostępnienia, na wniosek A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., informacji publicznej. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: "czy wobec G. sp. z o.o., KRS: [...] , REGON: [...] , NIP: [...] , zostały wydane decyzje lub inne rozstrzygnięcia określające zobowiązania podatkowe za lata 2011-2016, a w przypadku wydania takich decyzji lub innych rozstrzygnięć, wniosła o przesłanie ich kopii oraz informację, czy są one ostateczne". Wskazaną wyżej decyzją z dnia 4 września 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. odmówił udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ, powołując przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – dalej: o.p., wskazywał na ustawowe ograniczenia dostępu do informacji publicznej, z uwagi między innymi na tajemnicę skarbową, którą objęta jest wnioskowana przez skarżącą informacja publiczna, stanowiąca dane z akt postępowania podatkowego. Jednocześnie organ wskazał, że strona nie należy do żadnego z ustawowych katalogów uprawnionych do pozyskiwania informacji wynikających z dokumentów podlegających tajemnicy skarbowej. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że z treści zgłoszonego żądania bezspornie wynika, iż dotyczy ono konkretnego podmiotu natomiast w trybie dostępu do informacji publicznej udostępniane mogą być jedynie informacje zbiorcze o podatnikach. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 § 1 oraz § 2 o.p. oraz w związku z art. 6 oraz art. 9 k.p.a, poprzez odmowę udzielenia stronie informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r., przy jednoczesnym braku poinformowania strony, w jaki sposób powinna uzupełnić wniosek, aby uzyskać wnioskowaną informację, w sytuacji gdy uzyskanie wnioskowanej informacji przyczyniłoby się do zmiany w sytuacji skarżącej w toku prowadzonych wobec niej postępowaniach podatkowych oraz sądowoadministracyjnych, co jest istotne dla zapewnienia spółce realnej możliwości obrony w toku ww. postępowań. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i udzielenie żądanej informacji publicznej, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej nie negując zasadności objęcia danych ujętych w decyzjach podatkowych tajemnicą skarbową wskazywał, iż w jego ocenie wystarczającym narzędziem ochrony tej tajemnicy jest anonimizacja dokumentów, to usunięcie wszystkich danych indywidualnych, zarówno danych podatnika będącego jej adresatem, jak również danych dotyczących wymiaru podatku wobec podatnika. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 7 października 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazywał, iż bezsporne pozostaje, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Jednakże zdaniem organu odwoławczego, jej udostępnienie podlega ograniczeniu na zasadach określonych w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., jako tajemnicy ustawowo chronionej. Wnioskowane przez skarżącą dane, pochodzące z akt postępowań podatkowych prowadzonych w stosunku konkretnego, w pełni zindywidualizowanego podmiotu, dotyczące stanowią bowiem tajemnicę skarbową, o której mowa w art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 o.p. Organ podkreślił, że upoważnienie do ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa wprost wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dane dotyczące podatników mogą być ujawnione jedynie od strony zbiorczej. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie zachodziły wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. podstawy prawne do odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącą informacji publicznej, w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Stąd też zdaniem organu zarzuty odwołania, co do naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 § 1 oraz § 2 o.p. oraz w związku z ust. art. 6 k.p.a. okazały się niezasadne. Natomiast, co do wskazywanej przez pełnomocnika spółki zasadności przekazania wnioskowanej informacji publicznej w formie zanonimizowanej organ wskazał, że anonimizacja dokumentów stanowiących informację publiczną, bez konieczności wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jest dopuszczalna gdy nie pozbawia żądanego dokumentu waloru informacyjnego i pod warunkiem, że zanonimizowane dane nie stanowią danych wyraźnie żądanych przez wnioskodawcę. Jednakże, wobec treści art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 o.p., w przypadku danych objętych tajemnicą skarbową brak było podstaw do rozważania kwestii udostępnienia żądanych informacji w formie zanonimizowanej. Co więcej, ewentualna anonimizacja żądanych danych realnie spowodowałaby ograniczenie dostępu do informacji publicznej, co z kolei wymagałoby podjęcia decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Anonimizacja objęłaby bowiem prawie całą treść dokumentu, a w szczególności dane, które stanowiły istotę żądanej informacji. Z kolei, co do zarzucanego naruszenia art. 9 k.p.a. organ wskazał, iż wynikające z powyższego przepisu, ciążące na organach obowiązki informacyjne nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania stron o wyborze optymalnego sposobu postępowania, co w konsekwencji czyniłoby z organu pełnomocnika strony. Zasady ogólne, określone przepisami k.p.a. mają wprawdzie chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, lecz nie zwalniają strony z dbałości o własne interesy i nie nakładają na organ obowiązku instruowania strony o wyborze sposobu postępowania, czy też udzielania porad prawnych w każdym możliwym aspekcie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowiła zarzuty, co do naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 § 1 oraz § 2 o.p. oraz w związku z art. 6 i art. 9 k.p.a, poprzez odmowę udzielenia skarżącej informacji publicznej, zgodnie z jej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r., przy jednoczesnym braku poinformowania strony, w jaki sposób powinna uzupełnić wniosek, aby uzyskać wnioskowaną informację, w sytuacji gdy uzyskanie wnioskowanej informacji przyczyniłoby się do zmiany w sytuacji skarżącej w toku prowadzonych wobec niej postępowaniach podatkowych oraz sądowoadministracyjnych, co jest istotne dla zapewnienia spółce realnej możliwości obrony w toku ww. postępowań. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podnosił, że strona nie neguje objęcia danych ujętych w decyzjach podatkowych tajemnicą skarbową, jednakże ta odnosi się jedynie do indywidualnych danych podatnika, jak i danych dotyczących wymiaru podatku w stosunku do tego podatnika. Tajemnica skarbowa nie obejmuje natomiast informacji o samych procesach gospodarczych zachodzących w prowadzonych przez podatników przedsięwzięciach gospodarczych jak np. okoliczności zawarcia przez nich określonych transakcji. Tego rodzaju dane zawarte w decyzji poddanej anonimizacji w zakresie ww. indywidualnych danych, nie są objęte tajemnicą skarbową. Stąd też zdaniem skarżącej, celem wypełnienia zasady informowania stron, organ zobowiązany był poinformować spółkę o możliwości modyfikacji złożonego w dniu [...] sierpnia 2025 r. wniosku, w zakresie konieczności jego anonimizacji, z uwagi na ważny dla niej interes w postaci potencjalnego wpływu na rozstrzygnięcie prowadzonych wobec niej postępowań sądowych oraz administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o oddalenie skargi argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2026 r. stanowiącym uzupełnienie skargi w zakresie wywodzonego w niej zarzutu naruszenia art. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 6 i art. 9 k.p.a, pełnomocnik spółki wskazywał, iż odmowa udzielenia żądanej informacji publicznej, jak i jednoczesne zaniechanie organu w poinformowaniu skarżącej o konieczności i zakresie uzupełnienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r., w sposób który pozwoliłby na jej udostępnienie (w formie zanonimizowanej), a w konsekwencji przyczyniłby się do poprawy sytuacji procesowej spółki w toczących się z jej udziałem postępowaniach podatkowych i sądowoadministracyjnych, stanowiło w konsekwencji naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (prawo do rzetelnego procesu sądowego), jak również art. 47 i art. 48 ust. 1-2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sadu oraz prawa do obrony). W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazywał na toczące się w stosunku do spółki postępowania zarówno przed organami podatkowymi, jak i sądem administracyjnym, dotyczące zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku VAT za lata 2011-2016, prowadzone na podstawie wadliwych, niepełnych ustaleń faktycznych, opartych o materiał dowodowy gromadzony przez procedujące w sprawach organy administracji według własnego uznania, w sposób wybiórczy, z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez skarżącą. W ocenie skarżącej przedstawiona w powyższym zakresie argumentacja wskazuje, iż spółka mimo, że nie jest zobligowana do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanej w piśmie z dnia 15 sierpnia 2025 r. informacji publicznej, de facto ten interes prawny posiada, gdyż informacja ta pozwoliłaby stronie na skuteczne kwestionowanie stanowiska organów podatkowych. W dniu 29 stycznia 2026 r. obecni na rozprawie pełnomocnicy skarżącej spółki popierali skargę, jak i dotychczas prezentowane zarzuty oraz przedstawioną argumentację. Wnosili o przedstawienie przez Sąd, w trybie art. 267 zdanie pierwsze Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pytania prejudycjalnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej o następującej treści: "Czy art. 47 i art. 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, w szczególności art. 293 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w praktyce, w której organ podatkowy: prowadzi wobec podatnika postępowanie podatkowe lub podlega szefowi KAS, któremu podlega organ który takie postępowanie prowadzi, wykorzystuje w tym postępowaniu informacje lub ustalenia dotyczące kontrahentów podatnika, pochodzące z innych postępowań podatkowych, a jednocześnie, jako ten sam organ, rozstrzyga wnioski tego podatnika o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej decyzji wydanych wobec tych kontrahentów, i odmawia podatnikowi dostępu do zanonimizowanych decyzji podatkowych dotyczących tych kontrahentów, powołując się na tajemnicę skarbową lub uznając, że udostępnianie takich decyzji nie realizuje pierwotnego wniosku strony, mimo że informacje te dotyczą okoliczności mających istotne znaczenie dla oceny rozliczeń podatnika, a ich nieudostępnienie uniemożliwia podatnikowi skuteczne skorzystanie z prawa do obrony w postępowaniu prowadzonym przez ten sam organ, a nadto dobro wymiaru sprawiedliwości jest ważniejsze, a informacje te zgodnie z art. 239 Ordynacji podatkowej nie stanowią tajemnicy skarbowej?" W obszernym uzasadnieniu pełnomocnicy spółki wykazywali zarówno zasadność, jak i konieczność wystąpienia z przedmiotowym pytaniem prejudycjalnym. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu administracji wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uczyniła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 7 października 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia 4 września 2025 r. CWW.0150.17.2025 o odmowie udostępnienia, na wniosek skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2025 r., informacji publicznej w następującym zakresie: "czy wobec G. sp. z o.o., KRS: [...] , REGON: [...] , NIP: [...] , zostały wydane decyzje lub inne rozstrzygnięcia określające zobowiązania podatkowe za lata 2011-2016, a w przypadku wydania takich decyzji lub innych rozstrzygnięć, wniosła o przesłanie ich kopii oraz informację, czy są one ostateczne". Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy powołanej wyżej u.d.i.p. Zgodnie z art. ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Dalej, mając na uwadze przedmiot zaskarżenia, podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Z brzmienia przywołanego wyżej przepisu wynika zatem, że uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej odpowiadać winno wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a nadto zawierać dodatkowe elementy, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, ż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1131) – Krajowa Administracja Skarbowa (KAS) stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. Stosownie zaś do art. 11 ust. 6 ww. ustawy naczelnik urzędu celno-skarbowego jest organem KAS. Nie ulega także wątpliwości, że zgłoszony w dniu [...] sierpnia 2025 r. wniosek skarżącej dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Sporną pozostaje natomiast zasadność ograniczenia przysługującego skarżącej prawa dostępu do żądanej informacji publicznej, a w konsekwencji odmowa jej udzielenia kwestionowanym skargą rozstrzygnięciem. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z powoływanym już wcześniej art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).Wyżej wskazany przepis przewiduje możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a ograniczenie tego prawa leży w gestii dysponenta danej informacji publicznej. Zatem to obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej będzie każdorazowe rozważenie czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie będzie naruszało praw podlegających ochronie na podstawie powołanego wyżej art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, co istotne dokonując takich ocen, organ winien uwzględnić, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, a odmowa jej udzielenia stanowi wyjątek (por. wyrok NSA z 15 października 2024 r., III OSK 1019/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając treść i zakres żądania skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2025 r. stwierdzić należy, iż procedujące w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że objęta nim informacja publiczna stanowi tajemnice skarbową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 111)- dalej: o.p. Zgodnie bowiem z art. 293 § 1 ustawy indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 293 § 2 pkt 3 o.p.). W rozpoznawanej sprawienie nie budzi wątpliwości, że skarżąca spółka żąda dostępu do informacji odnoszących się do w pełni zindywidualizowanego podmiotu, mających wynikać wprost z akt podatkowych postępowań prowadzonych przez organ podatkowy. Wnioskowane informacje nie mają zatem charakteru danych ogólnych dotyczących kontroli in generali, tj. zbiorczych danych o podatnikach, lecz dotyczą postępowań dotyczących konkretnego podatnika i należą do dokumentacji, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 3 o.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rezultat wykładni językowej ww. przepisu prowadzi do stwierdzenia, iż przepis ten znajduje zastosowanie do wszystkich danych znajdujących się w aktach postępowań, o których mowa w jego treści, w tym informacji o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego. Użyte przez ustawodawcę sformułowania przesądzają bowiem jednoznacznie, że tajemnicą skarbową objęte się dane pełnej treści dokumentów zawartych w aktach, a więc wszelkie dane znajdujące się aktach (por. wyroki NSA: z 7 października 2022 r., III OSK 1482/21; z dnia 3 lutego 2022 r., III OSK 4926/21; z 20 lutego 2020 r., I OSK 1844/18; z 21 lipca 2017 r., I OSK 246/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela ww. pogląd. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 298 czy też art. 299 o.p., którym ustawodawca zapewnił dostęp do informacji pochodzących z akt podatkowych spraw. Na marginesie zaznaczyć należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 129 o.p. zasadą jawności dla stron w postępowaniu podatkowym podatkowe nie mają prawa udzielania jakichkolwiek informacji o okolicznościach faktycznych bądź prawnych toczącej się sprawy komukolwiek poza stronami (jak też ich przedstawicielami bądź pełnomocnikami) prowadzonego postępowania. Stąd też, w rozpoznawanej sprawie, mimo że wniosek skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2025 r. dotyczył informacji publicznej, zachodziły podstawy prawne wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. do odmowy jej udostępnienia. Odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej nastąpiła, stosownie do wymogu z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w drodze decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli tak w instancyjnym toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Odnosząc się do wskazywanej przez pełnomocnika skarżącej spółki możliwości przekazania stronie wnioskowanej informacji publicznej w formie zanonimizowanej Sąd za prawidłową uznaje argumentację Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., iż anonimizacja dokumentów stanowiących informację publiczną, bez konieczności wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jest dopuszczalna gdy nie pozbawia żądanego dokumentu waloru informacyjnego i pod warunkiem, że zanonimizowane dane nie stanowią danych wyraźnie żądanych przez wnioskodawcę. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem spowodować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stąd też anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, stanowi realizację obowiązków wynikających z przepisów u.i.d.p. tylko wówczas, gdy czynność ta nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku (por. wyrok NSA z 21 listopada 2024 r., III OSK 760/23; www.orzeczenia.nbsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze to, że objęta wnioskiem skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2025 r. informacja publiczna stanowi tajemnicę skarbową w rozumieniu art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 o.p. brak było podstaw do rozważania kwestii jej udostępnienia w formie zanonimizowanej. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. anonimizacja objęłaby prawie całą treść żądanych dokumentów, w tym danych stanowiących istotę wniosku, pozbawiając ją tym samym waloru informacyjnego. To zaś stanowiłoby realne ograniczenie dostępu skarżącej do żądanej informacji, tak czy inaczej wymagające podjęcia decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z uwagi na powyższe, Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 o.p. Za chybione w ocenie Sądu uznać również należało zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 6 i art. 9 k.p.a., którego skarżąca upatruje w braku jej należytego poinformowania przez organ, w jaki sposób powinna uzupełnić wniosek, aby uzyskać wnioskowaną informację. W tym zakresie wskazać należy, iż w sprawach o dostęp do informacji publicznej przepisy k.p.a. stosuje się jedynie posiłkowo, głównie przy wydawaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub umorzeniu postępowania. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 lutego 2025 r., III OSK 1872/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, co należy wyraźnie podkreślić mimo odformalizowanego i uproszczonego charakteru postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w tym braku ustawowego określenia formy, jak i ram wniosku o udzielenie tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), jak i wskazanego wyżej ograniczonego stosowania przepisów k.p.a. (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) nie sposób uznać, że do tego rodzaju postępowania nie stosuje się pewnych ogólnych, uniwersalnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych (art. 6-12 k.p.a.), które należy odnosić do każdego działania władzy publicznej, w szczególności w sytuacji, gdy wniosek o udzielenie informacji publicznej okazał się nieprecyzyjny. Celem powyższego jest zapewnienie adresatowi wniosku możliwości jego zgodnego z prawem rozpatrzenia, a stronie wnioskującej należytej ochrony przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r., III OSK 2026/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju sytuacja jednak nie wystąpiła. Treść i zakres informacji publicznej, której udostępnienia storna domagała się wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. nie budził wątpliwości, a odmowa jej udostępnienia, jak już wcześniej wskazano wynikała z ustawowego ograniczenia w dostępie do informacji publicznej na zasadach określonych w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie zgodzić się należy z argumentacją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., że wynikająca z art. 9 k.p.a zasada informowania nie może być utożsamiana z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania, co w konsekwencji czyniłoby z organu pełnomocnika strony (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2023 r., II SA/Po 479/23; wyrok NSA z 14 listopada 2023 r., III OSK 1044/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności w sytuacji, gdy w toku całego postępowania, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącej procedujące w sprawie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.). Natomiast, co do wywodzonych zarzutów naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (prawo do rzetelnego procesu sądowego), jak i art. 47 i art. 48 ust. 1-2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sadu oraz prawa do obrony) ponownie wskazać należy, że zasadność wydanej w sprawie decyzji o odmowie udzielenia żądanej przez skarżącą informacji publicznej, w zakresie określonym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r., podlegała kontroli w administracyjnym toku instancji, jak i podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Stąd też zarzucane przez skarżącą naruszenie ww. praw uznać należy za co najmniej niezrozumiałe. Wskazać ponadto należy, że treść złożonego wniosku, jak i argumentacja skarżącej spółki prezentowana zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego prowadzi do stwierdzenia, którego skarżąca zresztą nie kwestionuje, że celem uzyskania przedmiotowej informacji publicznej jest pozyskanie materiału dowodowego na potrzeby prowadzonych w stosunku do spółki postępowań podatkowych. Spółka podnosi, że w jej ocenie ww. postępowania prowadzone są na podstawie wadliwych, niepełnych ustaleń faktycznych, opartych o materiał dowodowy gromadzony przez procedujące w sprawach organy administracji według własnego uznania, w sposób wybiórczy, z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez skarżącą. To zaś, w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że skarżąca w sposób nieuprawniony, w trybie postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej dąży do zakwestionowania poprawności procedowania organów podatkowych w toczących się wobec niej odrębnych postępowaniach. Te kwestie przekraczają natomiast granice rozpoznawanej przez Sąd sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), którymi objęty jest wyłącznie ten stosunek prawny, którego dotyczy zaskarżony do sądu konkretny akt lub czynność, w tym przypadku wskazana na wstępie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 7 października 2025 r. Sąd nie może natomiast wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Ewentualne zarzuty co do poprawności procedowania organów w odrębnych, prowadzonych w stosunku do spółki postępowaniach winny być podnoszone i oceniane w ramach tych postępowań, czy to na etapie instancyjnej kontroli administracyjnej, czy też sądowoadministracyjnej. Sąd nie znalazł również podstaw do skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazanego we wniosku pełnomocnika skarżącej z dnia 29 stycznia 2026 r. pytania prejudycjalnego o żądanej treści. Z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika obowiązek sądu przedstawienia TSUE pytania prejudycjalnego w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów prawnych przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości co do interpretacji przepisów prawa unijnego, w zakresie mającym zastosowanie w sprawie niniejszej, nie zaistniały. Wyjaśnienia dodatkowo wymaga, że uwzględnienie takiego wniosku jest kwestią uznaniową, pozostającą w sferze dyskrecjonalnej sądu (por. wyrok NSA z 28 lipca 2004 r., GSK 310/04; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując Sąd stwierdza, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Wydane rozstrzygnięcia znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego (art. 5 ust. 1 i art.16 ust. 1 u.d.i.p.), a procedura ich podjęcia czyni zadość znajdującym zastosowanie w sprawie przepisom k.p.a, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.