II SA/Łd 886/14

Dnia 11 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. W. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy placu [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku A. i H. C., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi oraz zjazdem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A1, na działce nr 107/3 oraz fragmencie działki drogowej nr 108/11. Odwołanie od ww. decyzji złożyła K. K., zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 77 i 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, 2/ art. 75 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wizji lokalnej na ulicy A1, celem ustalenia zmian, spowodowanych realizacją planowanego budynku w istniejącym ładzie architektoniczno-urbanistycznym, 3/ niezastosowanie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieuwzględnienie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru, 4/ brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji sposobu wyboru obszaru analizowanego w celu ustalenia warunku dobrego sąsiedztwa. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze. zm.), dalej u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie), polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dalej rozporządzenie, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy, wyznacza wokół terenu, którego dotyczy wniosek inwestora, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego, wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50. Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Kolegium stwierdziło, że wyznaczony w niniejszej sprawie obszar analizowany odpowiada wymogom § 3 ust. 2 rozporządzenia. Obejmuje on bowiem pas terenu w promieniu trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji (3x24m=72m). Wyznaczony został zatem w wielkościach określonych prawem i jest wystarczający dla potrzeb oceny sposobu zagospodarowania (już w jego granicach można doszukiwać się cech charakterystycznych dla omawianego terenu). W aktach sprawy znajdują się mapa w skali 1:500, na których pokazane zostały granice terenu objętego analizą urbanistyczno-architektoniczną. Mapa ta stanowi część graficzną sporządzonej analizy. Przedmiotowa analiza składa się także z części opisowej. Analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji sporządzone i podpisane zostały przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Organ odwoławczy podkreślił, że analizę urbanistyczną przeprowadzono zgodnie z wymogiem ustawowym pod kątem cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wykazała ona, że planowana inwestycja spełnia wszystkie z warunków określonych w powołanym przepisie. Zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy, warunek dostępu do drogi publicznej (ul. A) jest spełniony, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje funkcja taka jak wnioskowana - mieszkaniowa jednorodzinna. Jest nawet w tym obszarze dominująca. Trudno zatem uznać, że planowana inwestycja jest z nią sprzeczna. To, że w wynikach analizy organ I instancji wskazał dla uzasadnienia spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lokowaną wzdłuż ul. A (po obu jej stronach) nie oznacza, że tylko tę zabudowę objął analizą dla potrzeb ustalenia ciągłości funkcji i cech zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił, że wyniki analizy i wizji lokalnej stanowiły podstawę do ustalenia wymagań dla nowej planowanej zabudowy. W decyzji sprecyzowano zarówno funkcję planowanego obiektu, jak i pozostałe jego cechy, zgodnie z rozporządzeniem: 1/ linię zabudowy wyznaczono jako obowiązującą w odległości 9 m od południowej granicy działki nr 107/3 - zgodnie z załącznikiem graficznym; wyznaczona linia odpowiada linii zabudowy budynku znajdującego się na działce sąsiedniej przy ul. A2, 2/ wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki nr 107/3 ustalono na 0,15 z tolerancją 20%, czyli od 0,12 do 0,18; podstawę ustalenia tego parametru stanowił przepis § 5 ust.2 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego niż średni wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej, 3/ szerokość elewacji frontowej ustalono dla nowej zabudowy na 11 m z tolerancją 20%, tj. od 8,8 m do 13,2 m, co jest zgodne z w § 6 ust. 1 rozporządzenia, 4/ wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (wysokość okapu głównych połaci dachu) ustalono dla nowej zabudowy od 3 m do 4,7 m, w zgodzie z § 7 ust. 4 rozporządzenia, 5/ geometrię dachu ustalono jako dach wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowej od 30° do 45°, wysokości głównej kalenicy nie więcej niż 9 m, kierunku kalenicy głównej równoległym do frontu działki, co odpowiada dachom z obszaru analizowanego i jednocześnie pozostaje w zgodzie z treścią § 8 rozporządzenia. Kolegium podkreśliło przy tym, że nie ma obaw, że inwestor zrealizuje w miejsce planowanej inwestycji obiekt o zupełnie innym przeznaczeniu (służący działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestora na innej działce). Taka sytuacja jest wykluczona, bowiem na podstawie zaskarżonej decyzji inwestor może ubiegać się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla ściśle określonego obiektu (o funkcji i cechach określonych w niniejszej decyzji o warunkach zabudowy). Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła K. K., zarzucając jej: 1/ naruszenie art. 77 i 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ wydający zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę wyłącznie funkcje budynków znajdujących się przy ul. A, [...], [...],[...],[...], [...], wyznaczając tym samym błędnie obszar analizy po drugiej stronie ulicy A, niż nieruchomość, dla której wydano przedmiotową decyzję, nie biorąc tym samym pod uwagę usytuowania budynków po parzystej stronie ul. A względem granic nieruchomości znajdujących się na tym obszarze, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zastanego sposobu zagospodarowania terenu, 2/ art. 75 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wizji lokalnej na ulicy A1, celem ustalenia zmian spowodowanych powstaniem planowanego budynku w istniejącym ładzie architektoniczno-urbanistycznym, z uwagi na fakt, że przeprowadzona analiza urbanistyczna powinna być połączona z wizją w terenie i na jej podstawie powinno zostać ustalone, czy został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa, 3/ niezastosowanie § 5 rozporządzenia, poprzez nieuwzględnienie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznaczanego na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego i tym samym zezwolenie na wybudowanie budynku jednorodzinnego o dużych gabarytach, przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych na terenie o zabudowie willowej, 4/ brak uzasadnienia w decyzji sposobu wyboru obszaru analizowanego w celu ustalenia warunku dobrego sąsiedztwa. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autorka zakwestionowała spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa, podnosząc, że planowana inwestycja zakłóci obowiązujący ład przestrzenny, ponieważ inwestorzy prowadzą już działalność gospodarczą na należącej do nich nieruchomości zlokalizowanej przy spornych działkach, co już stanowi niedogodność dla mieszkańców okolicy w postaci zwiększonego ruchu w tym obszarze oraz unoszących się oparów farb wykorzystywanych do produkcji ogrodzeń i bram wjazdowych. Wielką zaletą obszaru, w obrębie którego znajduje się przedmiotowa nieruchomość, był spokój, na jaki mogli liczyć mieszkańcy tej okolicy zapewniony przede wszystkim przez ukształtowanie przestrzeni stanowiące harmonijną całość. Działka położona przy ul. A1 usytuowana jest po stronie ulicy, gdzie występuje zabudowa willowa i kontynuowana jest funkcja mieszkalna, natomiast rozmiar planowanego budynku nie tylko nie stanowi kontynuacji istniejącej zabudowy, ale dodatkowo narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i może przyczynić się do realnego spadku wartości nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Ustalając warunki zabudowy właściwy organ działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej u.p.z.p., a w szczególności na podstawie art. 61 ust. 1, ustanawiającego przesłanki, których spełnienie upoważnia do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Stosownie do jego treści wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozpatrując wniosek inwestora i ustalając zaistnienie (bądź nie) przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 organ winien mieć także na względzie przepisy ogólne dotyczące zasad kształtowania polityki przestrzennej, w tym art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. W myśl pierwszego z tych przepisów w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1/ wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2/ walory architektoniczne i krajobrazowe; 3/ wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4/ wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5/ wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6/ walory ekonomiczne przestrzeni; 7/ prawo własności; 8/ potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9/ potrzeby interesu publicznego; 10/ potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. Z kolei art. 6 ust. 2 stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1/ zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2/ ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nie można również tracić z pola widzenia definicji ładu przestrzennego, który definiowany jest w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne Uznanie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze wszystkimi cytowanymi wyżej normami pozwala na pozytywne rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie wymienione warunki zostały spełnione. W szczególności poprawnie wykonano analizę urbanistyczną, w sposób odpowiadający przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Informacje zawarte w przeprowadzonej analizie, a także dane wynikające z załączników, zarówno opisowych jak i graficznych, pozwalają na ocenę warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy. W zakreślonym obszarze analizowanym niewątpliwie znajdują się obiekty pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1). Wskazany w analizie teren pozwala również na ocenę pozostałych warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 ustawy. W ocenie Sądu w przeprowadzonej analizie urbanistycznej organy odniosły się wyczerpująco do wszystkich parametrów planowanej zabudowy w odniesieniu do przepisów rozporządzenia. Przede wszystkim prawidłowo wyznaczyły teren obszaru analizowanego, w zgodzie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, przyjmując trzykrotność szerokości frontu działki (do dało łącznie promień 72 m), rozszerzając ową granicę co najwyżej do granic działki, przez które granica obszaru analizowanego przebiegała. Tak wyznaczony obszar analizowany wyznaczony został w granicach dopuszczonych przez prawo i choć jest to minimalna wielkość, to w zupełności wystarcza na określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na wyznaczonym obszarze analizowanym znajduje się bowiem wiele obiektów o funkcjach i cechach identycznych z planowanym obiektem. Nie mogą mieć w tym kontekście znaczenia obawy skarżącej, że inwestor wzniesie obiekt o innym przeznaczeniu i kubaturze, niż znajdują się w najbliższej okolicy. Zaskarżona decyzja nie pozwala bowiem na takie działania. Wyznaczona linia zabudowy odpowiada wymogom § 4 ust 1 rozporządzenia, ustalona bowiem została na 9 metrów od granicy południowej działki (od frontu działki) jako kontynuacja istniejącej linii zabudowy na działce sąsiedniej przy ul. A2. Prawidłowo wyznaczono także wskaźnik powierzchni zabudowy planowanej inwestycji. Wskaźnik ten kształtuje się w obszarze analizowanym w przedziale od 0,01 do 0,35 (średnio 0,15). Z uwagi na znaczne zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym, organ przyjął 20% tolerancji w stosunku do wartości średniej, co dało wskaźnik na poziomie od 0,12 do 0,18. Organ wskazał przy tym, które nieruchomości z obszaru analizowanego mieszczą się w tak wyznaczonych granicach, co oznacza, że nie został naruszony § 5 ust. 2 rozporządzenia. Nie można mieć również zastrzeżeń do określenia szerokości elewacji frontowej, którą ustalono dla nowej zabudowy na 11 m z tolerancją 20%, czyli od 8,8 m do 13,2 m. Przepis § 6 ust. 1 z rozporządzenia nakazuje bowiem wyznaczyć ten parametr na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Prawidłowo także organ ustalił w przedziale 3 m do 4,7 m wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (wysokość okapu głównych połaci dachu). Parametry te, stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia, wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust.3). Zgodnie natomiast z ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jak ustalono w analizie, w obszarze analizowanym wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych kształtuje się na poziomie od 2,5 m do 6,8 m (średnio 4,7 m). Zatem ustalenie tego parametru w przedziale od 3 m (co odpowiada minimalnej wysokości przeważającej ilości budynków mieszkalnych jednorodzinnych w obszarze analizowanym) do 4,7 m (co odpowiada średniej wielkości wysokości elewacji frontowej budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym), wypełnia dyspozycję § 7 ust. 4 rozporządzenia. Geometrię dachu wielospadowego ustalono z kolei, przyjmując kąty nachylenia połaci dachowej od 30° do 45°, określając wysokości głównej kalenicy na nie więcej niż 9 m, a kierunek kalenicy głównej jako równoległy do frontu działki. Parametry te odpowiadają dachom z obszaru analizowanego i pozostają w zgodzie z treścią § 8 rozporządzenia, nakazującego ustalenie geometrii dachu dla nowej zabudowy odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji w sposób wyczerpujący ustaliły istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich oraz istniejący stan zagospodarowania terenu znajdującego się w obszarze analizowanym. Niewątpliwie planowana przez inwestora inwestycja stanowi kontynuację istniejącej już na omawianym terenie funkcji mieszkaniowej. W kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów i takim warunkom planowana inwestycja odpowiada. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera niezbędne elementy wymienione w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy w zakresie wyznaczenia linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji, wówczas gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Właściciel (użytkownik wieczysty) ma oczywiście prawo do terenu, który zamierza zabudować i w związku z tym występując z konkretnym wnioskiem do właściwego organu może oczekiwać, że będzie on załatwiony pozytywnie. Wzgląd na interes osób trzecich, który mógłby doprowadzić do wydania inwestorowi decyzji odmownej ma takie znaczenie, że nie może być to interes faktyczny (subiektywnie pojmowany ład przestrzenny, spadek wartości nieruchomości). Aby stanowisko osób trzecich mogło sprzeciwić się skutecznie interesom inwestora muszą one wykazać, że ich prawem chroniony interes może być naruszony w razie zrealizowania inwestycji budowlanej (wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II OSK 496/10). W niniejszej sprawie skarżąca zagrożenia takiego nie wykazała. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. k.ż.