II SA/Łd 886/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia pełnomocnika M. J. adwokat M. E. na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt. II SA/Łd 886/15 z dnia 27 stycznia 2016r. w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wydane w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. nr [...] znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a: 1) uchylić postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016r. sygn. akt. II SA/Łd 886/15 w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu; 2) przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. E. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 18 lok. 5 kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016r. oddalił skargę M. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej (punkt 1) oraz przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. E. kwotę 240 złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu (punkt 2). W dniu 25 lutego 2016r. pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyżej wskazanego wyroku. W treści zażalenia podniósł zarzut naruszenia art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 461 ze zm.), poprzez przyznanie kosztów na podstawie lit. c przedmiotowego przepisu, podczas gdy zasadnym było przyznanie kosztów w oparciu o lit. a, co doprowadziło do ustalenia niewłaściwej kwoty kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie kwoty 2.400 zł powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w miejsce przyznanej kwoty 240 zł powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy w zaskarżonym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Wyjaśnić należy, że wyżej wskazany przepis stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny. Mianowicie sąd ten może uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch następujących przesłanek: zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Podkreślić przy tym należy, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (vide postanowienie SN z dnia 20 maja 1999r., II UZ 58/99, OSNP 2000/15/602). W okolicznościach niniejszej sprawy lektura zażalenia z dnia 25 lutego 2016r. prowadzi do wniosku, że sąd błędnie wyliczył koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej M. J. z urzędu. Zgodzić należy się z pełnomocnikiem strony, iż przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 50 000 zł, a zatem prawidłowa stawka wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu powinna zostać obliczona na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia i powinna wynosić kwotę 2.400 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a, orzekł jak punkcie 1 sentencji postanowienia. W punkcie drugim sentencji orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i w zw. z § 6 ust. 5 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. A. P.