II SA/Łd 89/04

Dnia 16 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłat za odprowadzanie ścieków do rzeki - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia dla Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. wysokości zaległości w opłacie za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w II kwartale 2003 roku w kwocie podwyższonej 6.991,47 zł wraz z odsetkami. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, podmiot korzystający ze środowiska zgodnie z art. 284 ust. l, art. 285 ust. 2 i art. 286 ust. l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. W terminie dokonania opłaty podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest przedłożyć marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości należnej opłaty. Podmiot korzystający ze środowiska bez wymaganego pozwolenia na wprowadzanie ścieków do wód ponosi opłaty podwyższone o 100% (art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska). Jednocześnie organ zauważył, że Gmina K. w dniu [...] uzyskała pozwolenie wodnoprawne (Nr [...]) na wprowadzanie oczyszczonych ścieków do rzeki. Strona odwołała się od tej decyzji w części określającej termin obowiązywania pozwolenia oraz nałożonego obowiązku wykonania i oddania do użytku kanału krytego. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sprawa wydania pozwolenia wodnoprawnego została przekazana do ponownego rozpatrzenia. W chwili orzekania przez organ I instancji toczyło się postępowanie administracyjne mające na celu wydanie nowego pozwolenia. Prawo ochrony środowiska w zakresie pobierania opłat za wprowadzanie ścieków do wód wyłącza tę problematykę z przepisów Prawa wodnego. W świetle przepisów obowiązek uiszczania podwyższonej o 100% opłaty za korzystanie ze środowiska rodzi się w następstwie dokonywania poboru wód lub wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego i nie jest uzależniony od innych warunków. W razie nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty albo uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia, przepis art. 288 ust. l Prawa ochrony środowiska, zobowiązuje Marszałka Województwa do wymierzenia opłaty w drodze decyzji, na podstawie ustaleń lub kontroli własnych oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Od opłat za korzystanie ze środowiska, które nie zostały wpłacone w ustawowym terminie, naliczane są odsetki jak od nieterminowych zobowiązań podatkowych (art. 51 § l i 53 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożył Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, art. 7 i art. 11 kpa. Podał, iż błędne są ustalenia faktyczne i prawne bowiem niewłaściwe i niesprawiedliwe jest stosowanie art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska do podmiotów korzystających ze środowiska, które nie dopełniły obowiązku złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jak i takich, które ten obowiązek dopełniły, lecz nie uzyskały pozwolenia z przyczyn, za które nie mogą ponosić odpowiedzialności (tj. za działania organu zobowiązanego do wydania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z prawem). Organ nie wyjaśnił również, z jakich powodów Gmina K. nie posiadała w II kwartale 2003 roku przedmiotowego pozwolenia. Zaskarżona decyzja przeczy stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonemu w uchwale z dnia 21 grudnia 1998 r., sygnatura akt OPS 13/98. Organ I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że odwołujący się nie dysponuje co prawda pozwoleniem wodnoprawnym, ale wcześniej wystąpił o jego wydanie i je otrzymał. Jednak uznając pozwolenie za wydane z naruszeniem prawa odwołał się do Wojewody [...], który pozwolenie to uchylił przekazując sprawę właściwemu organowi do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie w sprawie toczy się nadal. Zdaniem strony odwołującej się nie ma podstaw do naliczania podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska w sytuacji, gdy podmiot gospodarczy we właściwym czasie złożył wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie podając, że opłata za korzystanie ze środowiska, zgodnie z art. 272 Prawa ochrony środowiska, należy do kategorii środków finansowo – prawnych ochrony środowiska. Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. l ). Opłata podwyższona to szczególny rodzaj opłaty za korzystanie ze środowiska, stanowi kwalifikowaną formę opłaty, swoistą opłatę karną. Stosowany jest bowiem w przypadku korzystania przez podmiot ze środowiska bez posiadania niezbędnej, wymaganej prawem decyzji. Podwyższenie stawek opłat należnych od podmiotów działających bez wymaganej decyzji ma na celu stworzenie bodźca do podjęcia przez te podmioty działań zmierzających do zalegalizowania korzystania ze środowiska. Organ podniósł przy tym, że do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują Marszałkowi Województwa albo Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. l oraz administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących odroczenia terminu płatności należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechanie poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwlokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej (art. 281 ust. l i 2). Samorządowe Kolegium Odwoławcze następnie wywodziło, iż podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu (art. 284 ust. l). Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce (art. 285 ust. l). Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (art. 285 ust. 2). Opłata musi zostać wpłacona najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca następującego po kwartale. Niezapłacenie należnej opłaty w terminie powoduje konsekwencje określone w ustawie – Ordynacji podatkowej dla zaległości podatkowych, czyli w pierwszej kolejności – naliczenie odsetek za zwłokę. W razie nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty albo uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia Marszałek Województwa wymierza opłatę w drodze decyzji (art. 288 ust. l). Podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 100% w przypadku braku wymaganego pozwolenia wprowadzanie ścieków do wód (art. 292 pkt 2). Zdaniem organu odwoławczego bezspornym w sprawie jest to, że Gmina K. nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w II kwartale 2003 roku, wniosek w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do rzeki A strona złożyła właściwemu organowi w dniu 28 czerwca 2002 roku. Pozwolenie wodnoprawne wydano w dniu [...] (decyzja Starosty Powiatu [...], Nr [...]). Burmistrz Miasta K. pismem z dnia 20 stycznia 2003 roku wniósł od tej decyzji odwołanie do Wojewody [...], który po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...]. Jak podał organ, przedmiotem występującego sporu jest to czy samo złożenie wniosku w terminie i toczące się postępowanie administracyjne w sprawie należy traktować jako ewentualne zwolnienie od uregulowania podwyższonych opłat. W literaturze przedmiotu wyrażono (na tle uchwały NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., sygn. akt: OPS 13/98, OSP 1999/6/107 z aprobującymi glosami A. Lipińskiego i W. Radeckiego) pogląd, że w sprawie o wymierzenie opłaty za wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza, gdy jednostka organizacyjna nie ma decyzji o dopuszczalnej emisji, nie można całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności, z których powodu jednostka takiej decyzji nie ma. Okoliczność, że organ administracji nie załatwił sprawy o wydanie decyzji w terminie określonym w art. 35 kpa, nie może jednak sama przez się przesądzać o wyłączeniu stosowania art. 86b ust. 7 o ochronie i kształtowaniu środowiska. Stwierdzenie, czy strona nie ponosi odpowiedzialności za to, że nie posiada decyzji o dopuszczalnej emisji, musi być rozpatrywane indywidualnie w każdej sprawie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, których dopiero łączna ocena może doprowadzić do konkluzji, że w tej konkretnej sprawie wymierzenie dodatkowej opłaty (sankcji o charakterze represyjnym) byłoby nie do pogodzenia z konstytucyjnymi zasadami państwa prawa, w tym zasadą sprawiedliwości. Do okoliczności istotnych w tego rodzaju sprawie należałoby zaliczyć m. in. czy jednostka organizacyjna posiadała w poprzednim okresie decyzję ustalającą dla niej zanieczyszczenie dopuszczone do wprowadzenia do środowiska, czas wystąpienia o wydanie nowej decyzji w tym przedmiocie oraz przebieg postępowania w takiej sprawie, ale także sposób wypełniania przez przedsiębiorcę obowiązku szczególnej staranności o ochronę środowiska i wprowadzania w nim zmian zgodnie z prawem. Organ przytoczył również pogląd przedstawiony przez W. Radeckiego ("Komentarz do ustawy Prawo ochrony środowiska, Środki finansowo – Prawne", Wrocław 2002 s. 66 i nast.), iż w przypadku kontynuacji działalności podmiot spełniający warunki do uzyskania nowej decyzji (w rozpatrywanym przypadku pozwolenia wodnoprawnego), który nie później niż 4 miesiące przed upływem okresu ważności dotychczasowej decyzji (pozwolenia wodnoprawnego) złożył odpowiadający wymaganiom wniosek o uzyskanie nowej decyzji, musi przed wygaśnięciem dawnej uzyskać nową ostateczną decyzję (pozwolenie wodnoprawne). Jeżeli jej nie uzyskał, to przyczyna leży po stronie organów administracji, a zatem trzeba przyjąć fikcję prawną, że decyzję uzyskał, a w konsekwencji nie wolno go obciążać podwyższonymi opłatami. Biorąc pod uwagę cytowane przepisy prawa, jak i rozważania doktryny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że na stronie ciąży obowiązek dołożenia należytej staranności we własnej sprawie, który przejawia się między innymi w tym, że winny być spełnione łącznie wszystkie określone przesłanki. Nie wydaje się organowi, aby w rozpatrywanym przypadku spełniona została przesłanka dochowania należytej staranności w sytuacji, gdy wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego został złożony w dniu 28 czerwca 2002 roku, a termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...]) mijał w dniu l lipca 2002 r. Podnieść przy tym należy, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] odnosi się nie tylko do postępowania prowadzonego przez Starostę Powiatu [...], ale również i do dokumentów sporządzonych przez wnioskodawcę tj. Gminę K. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, iż brzmienie art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska nie przewiduje możliwości takiej interpretacji, jakiej żąda strona odwołująca się. Ustawa – Prawo ochrony środowiska została podjęta i opublikowana w takich terminach, które umożliwiały zainteresowanym dostosowanie wykonywanej działalności do wymogów obowiązującego prawa. Zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, w świetle treści tego artykułu, jak i rozważań – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. – nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wyrażonego w odwołaniu żądania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w całości wskazując, iż organ przyjął błędne założenia (niezgodne ze stanem faktycznym), poprzez ustalenie, iż strona nie dołożyła należytej staranności w uzyskaniu zezwolenia w terminie. Zdaniem strony skarżącej organ w sprawie naruszył również unormowanie przepisu art. 292 ust. 2 Prawa ochrony środowiska poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. W motywach skargi strona podtrzymała stanowisko przedstawione w odwołaniu dodając, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na nadinterpretacji stanu faktycznego, bowiem żadne okoliczności nie usprawiedliwiają stanowiska, iż Gmina K. nie wykazała należytej staranności w celu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Gmina o pozwolenie wystąpiła z terminie i zezwolenie uzyskała. Nie można, zdaniem strony, obciążać jej opieszałym i niegodnym z prawem działaniem organów. Burmistrz Miasta K. zaskarżył decyzję – pozwolenie tylko w części dotyczącej terminu wykonania kanału krytego. Zasadnym jest zastosowanie w sprawie fikcji prawnej, iż strona posiada zezwolenie wodnoprawne, gdyż spełniła wymóg uzyskania zezwolenia w określonym czasie. Stosowanie wobec strony sankcji sprecyzowanej w art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska jest nieprawidłowe, ponieważ nie można stosować prawa bez ustalenia w sposób jasny, czy została naruszona określona w nim norma. Jak wywodziła strona, zezwolenie wodnoprawne nie uprawomocniło się tylko dlatego, że opatrzone zostało dodatkowymi wadliwymi klauzulami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Argumenty przedstawione w skardze pokrywają się z zawartymi w odwołaniu, wobec czego organ wniósł o potraktowanie uzasadnienia decyzji jako integralnej części odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zarówno procesowego, jak i materialnego. Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala. Materialno – prawną podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 292 podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 100% w przypadku braku wymaganego pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów, bądź pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1). Zgodnie z treścią przepisu art. 281 ust. 1 do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. 1 oraz administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia terminu płatności należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 281 ust. 2). W stanie faktycznym sprawy, Gmina K. nie posiadała zezwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód w II kwartale 2003 roku, a wniosek został złożony przez stronę w dniu 28 czerwca 2002 roku. Natomiast pozwolenie zostało wydane przez Starostę Powiatu [...] w dniu [...]. Burmistrz Miasta K. złożył odwołanie od tej decyzji i została ona uchylona przez Wojewodę [...] mocą decyzji z dnia [...]. Bezspornym jest, iż termin do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ekspirował w dniu 1 lipca 2002 roku. W tak ustalonym stanie organ I instancji określił dla strony skarżącej – Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. wysokość zaległości za wprowadzanie ścieków do wód w II kwartale 2003 roku w wysokości podwyższonej. Organ uznał bowiem, iż strona odprowadzała ścieki bez wymaganego zezwolenia wodnoprawnego. Strona skarżąca, tak w odwołaniu, jak również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego broniła się powołując argumentację zawartą w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 1998 r., sygn. akt: OPS 13/98. Rozważania przedstawione w cytowanej uchwale prowadzą do wniosku, że w sprawie o wymierzenie opłaty za wprowadzenie zanieczyszczeń do powietrza, gdy jednostka organizacyjna nie ma decyzji, o której mowa w art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.), nie można całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności, z powodu których jednostka nie ma takiej decyzji. Okoliczność jednak, że organ administracji nie załatwił sprawy o wydanie decyzji przewidzianej w art. 30 w/w ustawy w terminie określonym w art. 35 kpa, nie może sama przez się przesądzać o wyłączeniu stosowania art. 86b ust. 7 w/w ustawy (przepis ten stanowił, iż w razie niedopełnienia przez jednostkę organizacyjną obowiązku wniesienia opłaty lub złożenia informacji lub w razie złożenia informacji nasuwającej zastrzeżenia, marszałek województwa, na podstawie własnych ustaleń, wydaje decyzję, w której określa wysokość niewniesionej opłaty, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania). Stwierdzenie, czy strona nie ponosi odpowiedzialności za to, że nie ma decyzji, o której mowa w art. 30 ustawy, musi nastąpić indywidualnie w każdej sprawie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, których dopiero łączna ocena może doprowadzić do konkluzji, że w tej konkretnej sprawie wymierzenie dodatkowej opłaty (sankcji o charakterze represyjnym) byłoby nie do pogodzenia z konstytucyjnymi zasadami państwa prawa, w tym z zasadą sprawiedliwości. Do okoliczności istotnych w tego rodzaju sprawach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należałoby zaliczyć między innymi to, czy jednostka organizacyjna miała w poprzednim okresie decyzję ustalającą dla niej zanieczyszczenie dopuszczone do wprowadzenia do powietrza, czas wystąpienia o wydanie nowej decyzji w tym przedmiocie oraz przebieg postępowania w takiej sprawie, ale także sposób wypełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku szczególnej staranności w ochronie środowiska i wprowadzaniu w nim zmian zgodnie z prawem. Niezałatwienie przez organ administracji państwowej w terminie przewidzianym w art. 35 kpa sprawy o ustalenie rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających dopuszczonych do wprowadzenia do środowiska przez jednostkę organizacyjną, w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, nie wyłącza samo przez się stosowania przepisu art. 86b ust. 7 tej ustawy. Uzupełniając argumentację podać należy, iż ten wyraźnie represyjny charakter podwyższonej opłaty nakazuje ze szczególną wnikliwością podchodzić do podstaw jej stosowania, w tym do badania przyczyn nieposiadania przez dany podmiot decyzji – zezwolenia. Organy administracji powołując się na cytowaną uchwałę uznały, iż zasadnym było, aby strona skarżąca ponosiła opłatę za wprowadzanie ścieków do wód w podwyższonej wysokości. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko przedstawione w decyzji I, jak i II instancji. Wyjaśnić należy, iż w sprawie bezspornym jest to, że Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. wniosek o wydanie decyzji złożył w dniu 28 czerwca 2002 roku, przy czym końcowy do składania przedmiotowych wniosków ekspirował dnia 1 lipca 2002 roku. Owszem, strona wystąpiła z wnioskiem w terminie, ale należy wystąpić w terminie na tyle realnym, aby organ mógł go rozpoznać. Niewątpliwym jest, iż w dniu 1 kwietnia 2003 roku strona nie dysponowała zezwoleniem wodnoprawnym, co powodowało naliczanie opłaty w podwyższonej wysokości. Jak to wynika z uzasadnienia powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która stanowi w sprawie jedynie wzmocnienie argumentacji organów, sprawę przedmiotową należy rozważyć ze strony organu orzekającego, jak i strony. Samo złożenie wniosku w terminie do dnia 1 lipca 2002 roku nie zwalnia strony występującej z tym wnioskiem od odpowiedzialności. Łatwo bowiem wyimaginować sobie sytuację, w której zostałby złożony przed dniem 1 lipca danego roku wniosek, który nie może być rozpoznany, gdyż zawiera szereg niedokładności i musi być uzupełniony. Konkludując trzeba uznać, iż musi być złożony wniosek odpowiadający wymaganiom prawnym, aby decyzja mogła być wydana bez zbędnych dodatkowych czynności. Ustosunkowując się do zarzutu skargi stanowiącego o tym, iż organy orzekające błędnie przypisały stronie brak należytej staranności w celu uzyskania pozwolenia, należy wyjaśnić, iż w ocenie Sądu nie znajduje on uzasadnienia. Zdaniem strony działanie organów nosiło znamiona opieszałości i było niezgodne z prawem. Jednocześnie strona nie wyjaśniła dlaczego działanie to było niezgodne z prawem. W ocenie Sądu działanie organów nie było opieszałe, owszem, długo trwało rozpoznawanie sprawy, ale było to spowodowane wyłącznie stopniem jej skomplikowania. Ponadto powtórzyć należy tezę już przedstawioną w uzasadnieniu stanowiącą o tym, iż z wnioskiem należy wystąpić na tyle wcześniej, aby organ mógł bez przeszkód rozpoznać sprawę w terminie. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.