II SA/Łd 893/06

Dnia 17 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. U. i I. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy p o s t a n o w i ł: odrzucić skargę W dniu 14 września 2006 roku J. U. i I. U. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kiosku handlowego (w miejsce już istniejącego) przewidzianej do realizacji na działce nr 84 położonej przy ul. A 7 w Ł.. Zarządzeniem z dnia 18 października 2006 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto zarządzeniem z dnia 18 października 2006 roku I. U. został wezwany do podpisania skargi lub złożenia pełnomocnictwa procesowego dla J. U. do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 25 października 2006 roku. Termin wykonania zarządzeń upłynął więc z dniem 2 listopada 2006 roku. Skarżący do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków fiskalnych i formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji pobiera się wpis, stanowiący opłatę sądową. W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jednakże stosownie do przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymagania pisma określa z kolei art. 46 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż każde pismo w postępowaniu sądowym powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz wymienienie załączników. Po myśli art. 49. § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jednakże art. 58 § 1 pkt 3 stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpatrywanej sprawie przewodniczący zarządzeniami z dnia 18 października 2006 r. roku wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych oraz wezwał I. U. do podpisania skargi lub złożenia pełnomocnictwa procesowego dla J. U. do działania przed sądami administracyjnymi. Wezwania zostały doręczone w dniu 25 października 2006 roku. Zakreślony 7 - dniowy termin do wykonania zarządzenia upłynął zatem z dniem 2 listopada 2006 roku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd był uprawniony orzec, jak w sentencji.