II SA/Łd 894/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant referent-stażysta Izabela Wędrak, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] , nr [...] z dnia [...] 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. K. kwotę 10,00 zł (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej FI-4265-SM K. w O. – P. wraz z wieżą stalową kratową o wysokości 50 m, kontenerem technologicznym i przyłączem energetycznym. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne potwierdziło brak szkodliwości projektowanej inwestycji na ludzi i środowisko, a decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [..] została wydana w oparciu o raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej A opracowanej przez inż. A. K. - biegłego z zakresu oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy podkreślił, iż z opracowania tego wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych od projektowanych anten wystąpią na wysokości 46 m n.p.t w zasięgu maksymalnym 25,4 m, w związku z czym obszary o wartości gęstości mocy przekraczających wartość dopuszczalną nie wystąpią w miejscach dostępnych dla mieszkańców okolicy. Na tej podstawie uznał, iż urządzenie to nie jest szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutu J. K. o konieczności utworzenia strefy ochronnej powołał się na art. 135 ustawy o ochronie środowiska z dnia 27.04.2001 r. (Dz. U. Nr 62,poz.627 z późn. zm.), wywodząc, iż obszar taki tworzy się jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, przewidziane dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej. Z przedłożonego raportu w analizowanej sprawie nie wynika jednak potrzeba ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Organ odwoławczy powołał się na przepis art.32 ust 4 oraz art. 35 ust l i 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 z późn zm.), wywodząc, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust l i 2 oraz 32 ust 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślił, iż inwestor uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinie innych organów, złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił kompletny projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania działki zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł J. K., zarzucając mu rażące naruszenie prawa poprzez uchybienie art. 3, art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5 ust.2 pkt 3 oraz art. 35 ust. l ustawy Prawo budowlane, art. 144 kodeksu cywilnego oraz art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż zgodnie z ustawą Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku decyzja udzielająca pozwolenia na budowę oraz zatwierdzająca projekt budowlany winna zostać wydana przy uwzględnieniu warunków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przedłożonej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działka objęta wnioskiem przeznaczona jest pod działalność usługowo - produkcyjną o charakterze rzemieślniczym. Planowana przez inwestora "B" Sp. z o. o. budowa, zdaniem skarżącego, takiego charakteru nie posiada, gdyż "jako inwestycja o poważnym znaczeniu dla łączności komórkowej wymagająca zmiany infrastruktury dróg lokalnych pozostaje w sposób ewidentny inwestycją o charakterze przemysłowym". Skarżący w skardze powołał się na poczynione na miejscu pomiary, z których wynika, iż odległość od granicy działki wynosi 22 metry, a to oznacza, iż należąca do skarżącego działka sąsiadująca z terenem inwestycji narażona jest na szkodliwe oddziaływanie anteny. Podważył nadto prawidłowość sporządzonej oceny oddziaływania na środowisko, jak również decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Tym samym w sprawie naruszono zasadę pełnego wszechstronnego zbadania całokształtu okoliczności sprawy wyrażonej w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze powołano się także na rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku (Dz. U. z dnia 23.07.1998 z póź. zm.) w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz glosę do wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 8 lutego 1999 roku, wywodząc, iż inwestycje obejmujące urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące w zakresie częstotliwości 0,03-300.000 MHz określone są jako inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska a o braku uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego decyduje nie okoliczność, iż dany rodzaj inwestycji nie został wymieniony, jako mogący pogarszać stan środowiska w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 52, poz. 284), ale fakt, iż inwestycja także jest uciążliwym zakładem produkcyjnym. Zdaniem skarżącego J. K. rażące naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 3 oraz art.35 ust. l ustawy Prawo budowlane polega na tym, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ zaniechał obowiązku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki (terenu) z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska, a także wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przepisów art. 3 pkt. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego wywiódł, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, a korzystanie przez właściciela z własności powinno następować zgodnie ze społeczno -gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i nie powinno zakłócać korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. O przeznaczeniu nieruchomości zaś, zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przesądzają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zawartych w skardze zarzutów wyraził pogląd, wedle którego o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić wtedy, gdy naruszone zostały pod tym względem konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Zdaniem organu odwoławczego J. K. nie wykazał naruszenia swojego interesu w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był przeto rozpoznać skargę w oparciu o przepisy nowej ustawy. O wpisie i innych kosztach sądowych, stosownie do § 2 art. 97 powołanej ustawy, orzekł na podstawie przepisów dotychczasowych. W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wieżą stalową kratową o wysokości 50 m, kontenerem technologicznym i przyłączem energetycznym. Podstawę prawną tych decyzji stanowi przepis art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Wedle art. 32 ust. 4 powołanej ustawy pozwolenie na budowę może być udzielone temu, kto złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ stwierdza: 1.zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z; a)miejscowym planem zagospodarowania terenu i wymaganiami ochrony środowiska, b)wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c)przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, 2.kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3.wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W myśl ust. 4 przepisu art. 35 powołanej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w powołanym wyżej art. 32 ust. 4 i ust. 1 art. 35. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na budowę może być udzielone jedynie wówczas, gdy wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki zostaną spełnione łącznie. Użyty w ust. 4 art. 35 powołanej ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygniecie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. A contrario rozumując dopiero brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z ustaleń poczynionych w analizowanej sprawie wynika, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a do wniosku, oprócz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, załączył umowę dzierżawy oraz wypis z księgi wieczystej, potwierdzający jego prawo do terenu oraz kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi przez przepisy prawa uzgodnieniami, opiniami i sprawdzeniami. Z akt administracyjnych wynika nadto, iż organy przeprowadziły postępowanie w sprawie oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, inwestycja ta bowiem, stosownie do § 2 pkt 8 lit k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589) zaliczana jest do inwestycji mogących pogorszyć środowisko. Kontrolując poczynione przez organy administracji publicznej ustalenia, Sąd doszedł do przekonania, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu[...] z dnia [..] Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej FI-4265-SM K. w O. – P. wraz z wieżą stalową kratową o wysokości 50 m, kontenerem technologicznym i przyłączem energetycznym zostały bowiem podjęte bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. bez rozważenia kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego. Zgodnie z przedłożonym raportem oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej A systemu GSM 900 "K." P. z lipca 2002r. "pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość graniczną równą 0,1 W/m² wystąpią wprawdzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, lecz wykroczą przestrzennie poza granice terenu, na którym planowana jest budowa. W związku z powyższym, aby nie dopuścić w przyszłości do zagrożenia ludzi, w otoczeniu stacji, nie powinna być tworzona nowa zabudowa umożliwiająca dostęp ludności do pól przekraczających wartości graniczne. W przypadku rozpatrywanej stacji obszary ograniczonej zabudowy, przy uwzględnieniu wyników obliczeń i niezbędnych marginesów bezpieczeństwa powinny obejmować obszar w promieniu do 30 m od wieży i powyżej 42 m nad poziomem terenu. Uwzględniając brak kolizji w/w obszaru z obecnym stanem zagospodarowania terenu i bardzo małe prawdopodobieństwo powstania wysokiej zabudowy w bezpośrednim otoczeniu stacji, ustanawianie obszaru ograniczonego użytkowania w drodze formalnych zapisów, nie jest konieczne" (str. 12 raportu). Z mapy sytuacyjno – wysokościowej dla celów projektowych z dnia 30 kwietnia 2002r. wynika nadto, iż odległość między projektowanym usytuowaniem wieży stacji telefonii komórkowej a znajdującymi się na nieruchomości skarżącego budynkami odsuniętymi od granicy wynosi około 22 m. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] przyjął natomiast, iż obszary pól elektromagnetycznych od projektowanych anten wystąpią w zasięgu maksymalnym 25,4 m. Z uwagi na powyższe wnioski raportu jak najbardziej uzasadniona wydaje się więc podnoszona przez skarżącego wątpliwość szkodliwego oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego, a w przyszłości być może na ograniczenie zabudowy tej nieruchomości. Wątpliwości te są uzasadnione tym bardziej, że organy obu instancji nie badały zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, również w odniesieniu do możliwości zabudowy działki skarżącego. W toku ponownie prowadzonego postępowania należy zatem wyjaśnić powyższą kwestię. Uchylając się od rozważenia powyższej kwestii organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000, Nr. 98, poz. 1071 z póż. zm.), zwanej dalej k.p.a. Przepisy te ustanawiają naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów. Na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organy administracji publicznej przyjmują, jak to miało miejsce w analizowanej sprawie, całkowicie bierną postawę, ograniczając się jedynie do oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów stanowiących podstawę rozpoznania jego żądania (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). Analiza załączonych do skargi akt administracyjnych dowodzi również, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzająca ja decyzja Starosty Powiatu[...] z dnia [...] Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej FI-4265-SM K. w O. – P. wraz z wieżą stalową kratową o wysokości 50 m, kontenerem technologicznym i przyłączem energetycznym zostały podjęte mimo braku decyzji o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi krajowej nr 14 Ł. – S. na działkę objętą wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Obowiązek uzyskania tego pozwolenia został nałożony na inwestora decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] Decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego zjazdu Wojewoda [...] podjął w dniu[...] – decyzja nr [..] a więc po dacie podjęcia już decyzji przez Starostę Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] W dniu podejmowania zaskarżonej decyzji pozwolenie na budowę zjazdu zostało sporządzone, w aktach sprawy brak jest jednak jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego wprowadzenie tej decyzji do obrotu prawnego. Z twego względu niemożliwa była ocena zarówno tego, czy decyzja ta w dniu 19 maja 2003r. funkcjonowała już w obrocie prawnym, jak i czy była ona w tym dniu ostateczna. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dopatrzył się także naruszenia art. 81 k.p.a., wedle którego okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Powołany przepis ustanawia prawo strony do wypowiedzenia "ostatniego słowa" w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było więc pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Przeprowadzenie dowodu czyni bowiem wiarygodną okoliczność faktyczną dopiero wtedy, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Zaniechanie przez organ powyższych czynności stanowi z kolei naruszenie wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Tymczasem w aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia strony oraz dowodu potwierdzającego zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwania skarżącej do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] narusza również art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Stosownie do powołanych przepisów obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest uzasadnienie prawne, które powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza obu decyzji dowodzi, iż nie spełniają one wymogów powołanego przepisu. W uzasadnieniu decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [....] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej FI-4265-SM K. w O. – P. wraz z wieżą stalową kratową o wysokości 50 m, kontenerem technologicznym i przyłączem energetycznym nie tylko nie wyjaśniono przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną, ale nawet nie przytoczono treści tego przepisu, ograniczono się jedynie do uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie prawne decyzji Wojewody [..] z dnia [...] nr [...] przytacza jedynie treść przepisu art. 35 ust. 4, natomiast w stosunku do przepisów art. 35 ust. 1 i 2 stanowiących podstawę prawną decyzji wymienia jedynie przesłanki, które zostały spełnione przez inwestora, a od spełnienia których uzależniona jest zgodność przedłożonego projektu budowlanego z tymi przepisami. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 10, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie podzielono natomiast wyrażonego przez skarżącego J. K. poglądu, wedle którego budowa stacji telefonii komórkowej nie ma charakteru usługowo – produkcyjnego, lecz przemysłowy. Inwestycja ta, w ocenie Sądu, mieści się w pojęciu usługi, stosownie bowiem do definicji tego pojęcia zawartego w słowniku języka polskiego usługa to m.in. czynność wykonywana dla kogoś, zaś przemysł to masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych określonej grupy wyrobów (Słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 753 i 547). W kwestii kosztów zastosowanie ma art. 55 ust. 1 zdanie drugie ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do treści tegoż przepisu w orzeczeniu uwzględniającym skargę Sąd orzeknie zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności. Ponieważ zaskarżona decyzja zawierała wady w istotny sposób wpływające na rozstrzygnięcie sprawy, co stanowiło z kolei podstawę do jego uchylenia, Wojewoda [...] obowiązany jest wypłacić na rzecz skarżącego J. K. tytułem poniesionych kosztów postępowania kwotę 10,00 (dziesięć) złotych. Mając na uwadze fakt, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu[...] z dnia [...] Nr [...] nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy, iż decyzje te są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zw. z art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).