II SA/Łd 896/17

Dnia 30 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze sprzeciwu K. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części nieruchomości p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. A. P. K. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprzeciw od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części nieruchomości. W treści sprzeciwu jej autor zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie sprzeciwu natomiast ogranicza się jedynie do przedstawienia argumentów merytorycznych skierowanych przeciwko kontestowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369, dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi sprzeciwu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności. W rozpoznawanej sprawie autor sprzeciwu nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Uzasadnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej opiera się jedynie na opisaniu dotychczasowego postępowania. Strona nie podjęła próby wykazania w jaki sposób wykonanie decyzji przyczyniłoby się do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie stwierdzenie nie dowodzi wykazania określonych w art. 61 § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., przesłanek do wstrzymania wykonania do czasu rozpoznania sprzeciwu przez sąd administracyjny. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.