II SA/Łd 9/17

Dnia 19 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. i C. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę W. N. A. P. W. N. i C. N. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści unormowania art. 50 § 1 P.p.s.a. wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno – prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż stronami postępowania egzekucyjnego jest wierzyciel, którym w tym przypadku jest organ nadzoru budowlanego oraz dłużnik, czyli osoba zobowiązana do wykonania obowiązku. W sprawie zobowiązanym jest C. N., co wynika nie tylko ze znajdującego się w aktach sprawy tytułu wykonawczego, ale również prawomocnej decyzji z dnia 25 maja 2000 roku nakazującej rozbiórkę. Kwestionowane skargą postanowienie nie jest skierowane do W. N., która nie była stroną postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie ma ona interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. w kwestionowaniu postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, a ewentualny interes faktyczny nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi. W myśl wskazanego przepisu, skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Niewątpliwie w sprawie w zakresie praw i obowiązków W. N. takiego związku z kwestionowanym rozstrzygnięciem nie sposób stwierdzić. W tej sytuacji, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.