II SA/Łd 90/17

Dnia 19 lipca 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia A o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy lf II SA/Łd 90/17 Uzasadnienie Stowarzyszenie A zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na skutek wniesienia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 13 marca 2017 r. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił ww. skargę. Wraz z zażaleniem na ww. postanowienie, skarżące stowarzyszenie zwróciło się o zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o majątku i dochodach stowarzyszenie prowadzi działalność non profit. Nie posiada żadnego majątku, nie prowadzi działalności gospodarczej, utrzymuje się z niewielkich składek członkowskich. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może nastąpić w zakresie całkowitym, gdy jednostka ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżące stowarzyszenie w rozpoznawanej sprawie wystąpiło już z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r., odmówił przyznania mu prawa pomocy, a prawomocnym postanowieniem z dnia 7 kwietnia2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. Przyczyną odmowy zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata był fakt, że sytuacja majątkowa stowarzyszenia pozwalała na uiszczenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Prawomocność orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie wyklucza oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez stronę skarżącą o przyznanie prawa pomocy. Jednakże Starszy referendarz sądowy, rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie może odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej we wskazanym wcześniej prawomocnym postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2017 r. Możliwość zmiany bądź uchylenia orzeczenia daje art. 165 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Tymczasem w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy (tym razem wyłącznie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) skarżące stowarzyszenie nie wskazało na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie wykazało żadnych nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska co do oceny zdolności płatniczych strony. Podane w obecnym wniosku informacje w żaden sposób nie odbiegają od informacji wcześniej podanych, które okazały się niewystarczające do uznania wniosku o przyznanie prawa pomocy za zasadny. Skoro zatem skarżące stowarzyszenie nie powołało się na żadne nowe okoliczności, które dawałyby możliwość odmiennej oceny jego sytuacji finansowej niż dokonana we wcześniejszym postanowieniu, to referendarz sądowy, na podstawie art. 246 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. lf