II SA/Łd 90/25

Dnia 15 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 31 grudnia 2024 roku nr 256/2024 znak WOP.7722.164.2024.DM w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wykonania robót budowlanych zabezpieczających ogrodzenie oddala skargę. dc Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2024 r., nr 256/2024 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000) – dalej: k.p.a.; art. 122 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) – dalej: u.p.e.a.; Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 23 września 2024 r., nr 146/24 orzekające o: nałożeniu na C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. grzywny w wysokości 7.000 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 2 września 2024 r., nr [...] z zakreślonym 30 dniowym terminem uiszczenia nałożonej grzywny liczonym od daty doręczenia postanowienia; ustaleniu opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł; wezwaniu zobowiązanej do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie 7 dni z zastrzeżeniem, że brak zadośćuczynienia powyższemu obowiązkowi skutkować będzie podjęciem orzeczenia o wykonaniu zastępczym. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 9 kwietnia 2024 r., nr 45/2024, podjętą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., jako właściciel murowanego ogrodzenia usytuowanego między nieruchomościami położonymi w P. przy ul. [...] (dz. ew. [...]) oraz przy ul. L. (dz. ew. [...]), zobowiązana została do wykonania osiatkowania zabezpieczającego murowanego ogrodzenia (również elewacji wschodniej budynku usytuowanego przy ul. [...]), od strony ul. [...], w terminie do dnia 21 czerwca 2024 r. Wobec niewykonania nałożonego na spółkę obowiązku, co potwierdzają załączone do akt sprawy protokoły oględzin nieruchomości z dnia 10 lipca 2024 r. oraz z dnia 14 sierpnia 2024 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach (występujący zarówno w charakterze wierzyciela egzekwowanego obowiązku, jak i organu egzekucyjnego) wystosował w dniu 23 lipca 2024 r. do zobowiązanej spółki upomnienie, a następnie w dniu 2 września 2024 r. wystawił w stosunku do w/w tytuł wykonawczy nr [...], celem wyegzekwowania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r. Spółka nie skorzystała z prawa wniesienia zarzutów na prowadzone w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika nadto, iż w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał rozeznania na rynku wśród firm z branży budowlanej, w wyniku czego ustalił, że przewidywany koszt wykonania robót określonych w decyzji nr 45/2024 kształtuje się w kwocie do 7.000 zł. Dalej organ odwoławczy wskazał, że od wydanego w dniu 23 września 2024 r. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, skarżąca spółka wniosła zażalenie, w którym podnosiła zarzut naruszenia art. 119 § 1 w zw. z art. 121 § 4 w zw. z art. 12 § 2 u.p.e.a. Zobowiązana wskazywała, iż podjęła działania przygotowawcze mające na celu wykonanie nałożonego nań obowiązku. Jednakże wdrożenie ich do realizacji wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia toczącego się sporu z ubezpieczycielem nieruchomości przy ul. [...] w P. w związku z zaistniałą szkodą, co zdaniem zobowiązanej stanowi obiektywną okoliczność uniemożliwiającą realizację nałożonego obowiązku. Stąd też w jej ocenie kwestionowane zażaleniem postanowienie winno zostać uchylone, a prowadzone postępowanie egzekucyjne umorzone. Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wskazał na podstawę prawną nałożonej na skarżącą spółkę grzywny, w szczególności na art. 121 § 2 u.p.e.a. regulujący wysokość grzywny, z zastrzeżeniem wynikającym z § 4, zgodnie z którym jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia; jak również na art. 122 ustawy regulujący tryb stosowania przedmiotowego środka egzekucyjnego. Dalej organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie bezspornym pozostaje, iż orzeczony względem skarżącej spółki ostateczny i prawomocny obowiązek wykonania określonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 9 kwietnia 2024 r. zabezpieczających robót budowlanych nie został wykonany, co skutkowało koniecznością wszczęcia, w oparciu o wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy, postępowania egzekucyjnego. Organ zaznaczył, że wymierzona skarżącej grzywna w celu przymuszenia nie jest karą lecz stanowi środek egzekucyjny mający na celu doprowadzenie (przymuszenie) do wykonania nałożonego nań obowiązku, a jej wysokość odpowiada przybliżonemu kosztowi wykonania zastępczego tych robót według cen rynkowych, zgodnie z dokonanym rozeznaniem organu I instancji. Wysokość wymierzonej grzywny mieści się w ustawowych dolnych granicach, a występujący stan zagrożenia życia lub zdrowia wymaga niezwłocznego wykonania przedmiotowego obowiązku. Zdaniem organu długość okresu zaniechania przez spółkę realizacji nałożonego nań obowiązku czyni nałożoną grzywnę zasadną, a stawiane w zażaleniu zarzuty nie znajdują uzasadnienia. W ocenie organu bez wpływu na powyższe pozostają podnoszone przez zobowiązaną kwestie toczącego się sporu z ubezpieczycielem nieruchomości, gdyż podlegają one rozstrzygnięciu na gruncie prawa cywilnego, a nie administracyjnego. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zarzucała naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji wydanego z naruszeniem prawa, to jest art. 119 § 1 w zw. z art. 121 § 4 u.p.e.a. poprzez nałożenie na spółkę grzywny w celu przymuszenia w kwocie 7.000 zł, pomimo podjęcia przez zobowiązaną czynności przygotowawczych do wykonania nałożonego nań obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r., których wdrożenie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia sporu z ubezpieczycielem nieruchomości przy ul. [...] w P. w związku z zaistniałą szkoda, co z kolei w sposób obiektywny uniemożliwia wywiązanie się skarżącej z przedmiotowego obowiązku. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi spółka podtrzymywała argumentację prezentowaną na etapie postępowania zażaleniowego. Podkreśliła, iż przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel, stosownie do treści art. 6 § 1b u.p.e.a., uprawniony był do podjęcia działań informacyjnych, zmierzających do dobrowolnego wykonania danego obowiązku przez zobowiązanego, czego bezspornie nie uczynił. Pojęcie tych działań mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia stanu sprawy, w szczególności, co do istnienia powoływanego przez stronę sporu z ubezpieczycielem nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn: Dz.U. 2024 r. poz.935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. uczyniła postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 31 grudnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 23 września 2024 r. orzekające o: nałożeniu na skarżącą spółkę grzywny w wysokości 7.000 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 2 września 2024 r., nr [...] z zakreślonym 30 dniowym terminem uiszczenia nałożonej grzywny liczonym od daty doręczenia postanowienia; ustaleniu opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł; wezwaniu zobowiązanej do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie 7 dni z zastrzeżeniem, że brak zadośćuczynienia powyższemu obowiązkowi skutkować będzie podjęciem orzeczenia o wykonaniu zastępczym. Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2505) – dalej: u.p.e.a. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4, a jej wysokość, z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (art. 121 § 1-2 u.p.e.a.). Stosownie zaś do treści art. 121 § 4 u.p.e.a. jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Tryb nałożenia grzywny określony został w art. 122 u.p.e.a., który stanowi, iż grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny (§ 1). Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (§ 2). Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (§ 3). Rozpoznając przedmiotową skargę wskazać należy, że celem postępowania egzekucyjnego i zastosowanych w nim środków egzekucyjnych jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Uregulowany w art. 119-126 u.p.e.a. środek egzekucyjny - grzywna w celu przymuszenia - stanowi formę nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Stanowi zatem pewne zagrożenie ekonomiczne zmierzające do zmotywowania osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Owa "przymuszająca" funkcja grzywny skutkuje stwierdzeniem, że może być ona nakładana jedynie wtedy, kiedy zobowiązanie nie zostało wykonane. Stan niewykonania nie może budzić wątpliwości. Przy czym co wymaga podkreślenia przewidziane ustawowo szerokie możliwości uniknięcia zapłaty lub zwrotu zapłaconej kwoty grzywny (art. 125 i art. 126 u.p.e.a.) czynią z tego środka egzekucyjnego mniej uciążliwy od wykonania zastępczego. Wskazać również należy, iż na możliwość nałożenia grzywny, jak i na jej wysokość grzywny bez wpływu pozostaje sytuacja finansowa dłużnika, a co za tym idzie nie znajduje tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny kieruje się bowiem zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony (por. wyrok NSA z 28 maja 2021 r., II OSK 2557/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że ciążący na skarżącej spółce obowiązek wykonania określonych w pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 9 kwietnia 2024 r. zabezpieczających robót budowlanych murowanego ogrodzenia nie zostały wykonane. Powyższe potwierdzają, udokumentowane w aktach sprawy, przeprowadzone przez organy kontrole na miejscu, jak i konsekwentne stanowisko spółki prezentowane zarówno w toku egzekucyjnego postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Tym samym w ocenie Sądu, niewykonywanie nałożonego na stronę skarżącą, co należy podkreślić istniejącego i podlegającego wykonaniu obowiązku uzasadniało nałożenie na nią przedmiotowej grzywny. Dokonując oceny zachowania wymogów formalnoprawnych zastosowanego środka egzekucyjnego Sąd stwierdza, iż zaskarżone niniejszą skargą postanowienie o nałożeniu grzywny skierowane zostało do właściwych podmiotów (art. 121 § 1 u.p.e.a.) i spełnia wszystkie wymogi określone w art. 122 § 2 u.p.e.a. Wysokość nałożonej na spółkę grzywny nie przekracza górnej granicy określonej w art. 121 § 2 u.p.e.a., a podstawa prawna nałożonej na skarżących opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny zawarta została w art. 64a § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych nałożona na skarżącą grzywna zastosowana zostały w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego w oparciu o wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach tytuły wykonawcze z dnia 2 września 2024 r. o nr [...], którego odpis został doręczony zobowiązanej. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzedzone zostało doręczeniem skarżącej upomnienia w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a., zawierającego wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia zarzutów na prowadzone w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się natomiast do zarzutów i argumentacji podnoszonej tak na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, co do przyczyn uniemożliwiających realizację podjętych przez skarżącą czynności celem wykonania nałożonego nań obowiązku, wynikających z toczącego się sporu z ubezpieczycielem nieruchomości przy ul. [...] w P. Sąd stwierdza, iż pozostają one bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Jak już bowiem wcześniej wskazano wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny kieruje się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony. Ponadto, co słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podnoszona przez skarżącą kwestia istnienia sporu z ubezpieczycielem, rozstrzygana na gruncie przepisów prawa cywilnego, pozostaje poza zakresem prawa administracyjnego. Niejako na marginesie zaznaczyć należy, że zobowiązana spółka wskazując na podjęcie czynności zmierzających do wykonania nałożonego na nią obowiązku, jak i na istniejący pór z ubezpieczycielem w żaden sposób nie uprawdopodobniła powyższych okoliczności. Za nieuzasadnione w ocenie Sądu uznać również należy zarzucane wierzycielowi niepodjęcie czynności zmierzających do dobrowolnego wykonania przez skarżącą nałożonego na nią obowiązku. Jak już bowiem wcześniej wskazano, przed wszczęciem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, wierzyciel w dniu 23 lipca 2024 r. wystosował do zobowiązanej spółki upomnienie, w którym wzywał do wykonania obowiązku określonego decyzja z dnia 9 kwietnia 2024 r. Sąd stwierdza ponadto, iż zastosowany wobec skarżącej środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia stanowi mniej dolegliwy środek niż dopuszczalne ustawą orzeczenie o wykonaniu zastępczym. Podkreślenia wymaga, że wymóg zastosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego został ustanowiony w art. 7 § 2 u.p.e.a. W przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z prawa budowlanego ustawodawca przewidział możliwość zastosowana środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia (art. 119-126u.p.e.a.) bądź też środka egzekucyjnego w postaci orzeczenia wykonania zastępczego (art. 127-135 u.p.e.a.). Przy czym, co należy wyraźnie zaznaczyć, zarówno treść art. 7 § 2 u.p.e.a., jak i art. 119 § 2 u.p.e.a. nie przesądza o pierwszeństwie zastosowania któregokolwiek z powołanych wyżej środków egzekucyjnych. Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, zgodnie z którym grzywna w celu przymuszenia wymierzana w sprawach z zakresu prawa budowlanego jest, co od zasady środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze. Za powyższym stwierdzeniem przemawiają bowiem powołane już wcześniej regulacje art. 125 § 1 u.p.e.a. umożliwiające umorzenie nałożonej, a nieściągniętej grzywny w razie wykonania obowiązku oraz art. 126 u.p.e.a. dotyczące możliwość zwrócenia w wysokości 75% lub w całości uiszczonej lub ściągniętej grzywny w razie wykonania obowiązku (por. wyroki NSA z: 25 maja 2022 r., II OSK 1497/19; 17 lutego 2022 r., II OSK 712/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy obu instancji prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażona w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił ds