II SA/Łd 903/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 335/05 w przedmiocie ukarania organu w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddala skargę. Pismem z dnia 3 sierpnia 2006 r. A.B. wezwała Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2005 roku, sygn. akt: ll SA/Łd 335/05. Na powyższe wezwanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odpowiedziało pismem z dnia 4 września 2006 roku, w którym stwierdziło, iż jest ono bezzasadne. Wskazało, że wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł.. Zawarte w wyroku wskazania zostały następnie uwzględnione w toku postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, zakończonego wydaniem w dniu [...] decyzji o odmowie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego. Tym samym doszło do ponownego rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...]. Skoro zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę wniesioną na decyzję organu pierwszej instancji, to decyzja ta stała się ostateczna, a postępowanie administracyjne tym samym zostało zakończone. W tym stanie rzeczy nie doszło ani do bezczynności, ani też do niewykonania wyroku. W dniu 26 września 2006 roku A.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na niewykonanie wyroku tegoż Sądu wydanego w sprawie II SA/Łd 335/05, żądając ukarania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. grzywną, z uwagi na uporczywe i celowe nierespektowanie wyroku sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...] jest w dalszym ciągu sprzeczna z wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. i postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Skarżąca domagała się ponadto: 1) uchylenia bezprawnej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], od której – jej zdaniem – nie musi się odwoływać, ponieważ procedura odwoławcza została zakończona wydaniem wyroku w sprawie II SA/Łd 335/05 z dnia 22 czerwca 2006 r., 2) wydania przez organ pierwszej instancji decyzji zgodnej z wyrokiem oraz postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]., 3) wypłaty zaległego świadczenia za okres od 7 lipca 2004 r. do końca okresu zasiłkowego wraz z odsetkami oraz 4) zasądzenie odszkodowania w kwocie 1000 zł za opieszałe, niezgodne z prawem i "bezczynne" działanie organu odwoławczego. Powyższe wnioski skarżącej zostały zaklasyfikowane do rozpoznania w odrębnych postępowaniach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło alternatywnie o jej odrzucenie lub oddalenie wskazując w uzasadnieniu, że nie jest możliwe uchylenie ostatecznej decyzji organu administracji w sytuacji, gdy strona wnosi skargę na niewykonanie wyroku. Podkreślono, że wyrok został wykonany, gdyż organ pierwszej instancji ustalił zakres żądania, dokonał ustaleń i wydał stosowne rozstrzygniecie. Okoliczność, iż rozstrzygnięcie nie zadowala strony nie przesadza o tym, że wyrok nie został wykonany. Ostatecznie żądania skarżącej ukarania organu odwoławczego grzywną uznano za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.) służą sprawnemu orzekaniu przed sądami administracyjnymi oraz mają przyczynić się do lepszego działania organów administracji publicznej. Instrumentem w realizacji tego celu jest między innymi przepis art. 154 par. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niewykonania przez organ administracji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Dopuszczalność stosowania przez sąd administracyjny wobec organu sankcji w postaci wymierzenia grzywny warunkowana jest uprzednim wezwaniem przez stronę organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Tak więc zanim interwencja sądu administracyjnego będzie w takiej sytuacji możliwa strona winna dopełnić formalnego warunku i zwrócić się do organu ze stosownym wezwaniem. Dopiero, gdy organ administracji po wezwaniu nie wykona wyroku lub nie załatwi sprawy albo gdy uczyni to dopiero po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność, wówczas istnieje przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mówi przepis art. 154 par. 1 p.p.s.a.. Mając na uwadze, iż skarżąca w dniu 3 sierpnia 2006 r. wystąpiła do organu, któremu zarzuca bezczynność z wezwaniem do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2005 r., to tym samym wniesioną w niniejszej sprawie skargę uznać należy za prawnie dopuszczalną. Tym samym nie może być uzasadniony wniosek organu o odrzucenie skargi, bowiem zachowane zostały formalne warunki jej wniesienia. (vide: postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006/4/100. W realiach niniejszej sprawy wskazać wypada, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. [...], z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego, wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie II SA/Łd 335/05, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. Nr [...], z dnia [...]. Mając na uwadze, iż wyrok ten uprawomocnił się, akta sprawy zostały zwrócone organowi administracji. Konsekwencją tego było ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie przez organ pierwszej instancji – Prezydenta Miasta Ł. decyzji Nr [...], z dnia [...] odmawiającej przyznania A. B. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. A.B. nie zgadzając się z powyższą decyzją Prezydenta Miasta Ł., w dniu 13 lutego 2005 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga ta jako niedopuszczalna, bowiem wniesiona do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków odwoławczych przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego, została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucona postanowieniem z dnia [...] wydanym w sprawie [...]. Postanowienie to stało się prawomocne. Mając na uwadze wskazany powyżej przebieg postępowania, następujący po wydaniu przez tutejszy Sąd wyroku z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie II SA/Łd 335/05, nie można zgodzić się z tezą skarżącej, iż organ odwoławczy, a więc w tym wypadku Samorządowe Kolegium Odwoławczy w Ł. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jej sprawy dotyczącej odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego. Organ odwoławczy nie będąc zaangażowany przez stronę skarżącą do rozpoznania jej ewentualnego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., nie miał możliwości działać w niniejszej sprawie. Jeżeli zaś nie miał takiej możliwości, to tym samym nie mógł znaleźć się w bezczynności przy jej rozpoznawaniu. Skoro to strona skarżąca nie wywiodła odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i decyzja tego organu stała się ostateczna, to w chwili obecnej domaganie się ukarania organu odwoławczego grzywną z tytułu bezczynności, można tłumaczyć wyłącznie nieporozumieniem lub niezrozumieniem przez stronę skarżącą konieczności rozpoznawania sprawy przez poszczególne organy w toku określonej prawem instancji. Okoliczność, iż stronie w wydanej decyzji odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia nie warunkuje możliwości karania tego organu grzywną przez sąd administracyjny. Natomiast domaganie się ukarania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., a więc organu, który nie miał prawnej możliwości rozpoznania sprawy uznać wypada za zupełnie dowolne. W tym stanie rzeczy orzeczono, iż skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).