II SA/Łd 903/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego - oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14.czerwca 1964r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. w związku z art. 25, art. 27 ust. 1 – 3, ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7.września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz.U. nr 1 z 2009r., poz. 7 ze zm.), Burmistrz Z. orzekł o zwrocie od Z. Ś. należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych, wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej: M. Ś. w kwocie 1.800,00 zł (należność główna) wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi: od dnia 28.października 2009r. od kwoty 300,00 zł, od dnia 26.listopada 2009r. od kwoty 300,00 zł, od dnia 19.grudnia 2009r. od kwoty 300,00 zł, od dnia 26.stycznia 2010r. od kwoty 300,00 zł, od dnia 23.lutego 2009r. od kwoty 300,00 zł i od dnia 25.marca 2009r. od kwoty 300,00 zł do dnia spłaty należności przez dłużnika alimentacyjnego. Wskazał przy tym, iż ustawowe odsetki wyliczone na dzień wydania decyzji wynoszą 82,80 zł, zaś wymieniona kwotę wraz z ustawowymi odsetkami wyliczonymi na dzień spłaty zadłużenia należy wpłacić w terminie 30 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W przypadku nieuregulowania należności ustalonych niniejszą decyzją zostaną one ściągnięte w trybie przepisów ustawy z dnia 17.czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w oparciu o art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, iż decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...], zmienioną decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...], przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionego M. Ś. w wysokości 300,00 zł miesięcznie na okres od 1.października 2009r. do 31.marca 2010r. w łącznej kwocie 1.800,00 zł. Dłużnik nie dokonał spłaty należności w żadnej kwocie, przez co do spłaty pozostaje należność główna w kwocie 1.800,00 zł oraz należne odsetki. W odwołaniu od tej decyzji Z. Ś. podniósł, iż osobą w stosunku, do której powinno zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne kwoty określonej decyzją z dnia [...] jest M. Ś. Wniósł także o zawieszenie spłaty tej kwoty lub zajęcie jego majątku dorobkowego pozostającego w posiadaniu jego byłej żony. Podniósł przy tym, iż jest osobą bezrobotną i leczy się na schorzenia kręgosłupa oraz kamicę nerkową. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało z mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany w spawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje na zasadność wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o obowiązku zwrotu przez skarżącego należności z tytułu otrzymanych przez uprawnionego świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W związku z bezskuteczną egzekucją świadczeń alimentacyjnych, organ pierwszej instancji przyznał na rzecz uprawnionego M. Ś. świadczenie alimentacyjne w kwocie po 300,00 zł miesięcznie na okres od 1.października 2009r. do 31.marca 2010r. (decyzja nr [...] z dnia [...] zmieniona decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...]). Łączna kwota wypłaconych w w/w okresie świadczeń alimentacyjnych wyniosła 1.800,00 zł (6 miesięcy x 300 zł) i taką kwotę należało przypisać do zwrotu Z. Ś. jako dłużnikowi alimentacyjnemu. W świetle art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów od kwoty tej obligatoryjnie nalicza się ustawowe odsetki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 wskazanej ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 3 cytowanej ustawy). Uznając powyższą decyzję za niezgodną z prawem, Z. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podniósł, iż jest osobą bezrobotną, zaś jego była żona sprzedaje cały majątek i "nikt się tym nie interesuje". Takie działanie jest zaś niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami, uzasadniającymi jej wzruszenie. Przedmiotem kontroli sądowej jest nałożony na skarżącego obowiązek zwrotu świadczeń alimentacyjnych, wypłaconych jego synowi M. Podstawę orzekania przez organy stanowią przepisy ustawy z dnia 7.września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 1 tej ustawy dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Należności podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17.czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przytoczonych przepisów wynika ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego oraz obowiązek organu wydania stosownej decyzji o zwrocie świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty alimentów z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art.27 ust.2) W rozpatrywanej sprawie Burmistrz Z. decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...], zmienioną decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...], przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionego M. Ś. w wysokości 300,00 zł miesięcznie na okres od 1.października 2009r. do 31.marca 2010r. Świadczenie wspomniane zostało wypłacone w łączonej kwocie 1.800,00,-zł., zaś dłużnik alimentacyjny nie dokonał spłaty tejże należności w żadnej kwocie. Tym samym też zasadnie organ właściwy wierzyciela alimentacyjnego orzekł o ich zwrocie w trybie art.27 ust. 2 powołanej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać natomiast należy, iż kwestia ewentualnego skierowania egzekucji zaległości alimentacyjnych do majątku wspólnego skarżącego i jego byłej żony czy też rozliczeń majątkowych pomiędzy byłymi małżonkami pozostawała poza kognicją sądu w badanej sprawie. Bezprzedmiotowe są zatem te zarzuty skargi, które dotyczą dysponowania majątkiem wspólnym przez byłą żonę oraz przyczyn rozpadu małżeństwa skarżącego. Odrębną też kwestią pozostaje sprawa ewentualnego umorzenia należności. Problem ten może być przez organ rozpatrywany po wydaniu decyzji o zwrocie należności z tytułu świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej funduszu alimentacyjnego i na wniosek zainteresowanego. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.